Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν που ξεκίνησαν από κοινού οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μπορεί ουσιαστικά να μην εκπλήσσει κανέναν, όμως επικρατεί μυστήριο για τους αληθινούς στόχους της στρατιωτικής επιχείρησης.
Πράγματι, η Τεχεράνη αποδυναμώνεται, τόσο στο πεδίο της μάχης, όσο και πολιτικά, καθώς απομακρύνονται σιγά-σιγά και οι σύμμαχοί της, όπως η Ρωσία και η Κίνα, εν μέσω των δυτικών πιέσεων. Ταυτόχρονα, η ηγεσία της αποδεκατίζεται και από δύναμη της Μέσης Ανατολής μετατρέπεται σε «γίγαντα με πύλινα πόδια». Ωστόσο, το πραγματικό ερώτημα παραμένει. Τι πραγματικά θέλουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ;
Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστηρίζει ότι η χώρα του επιδιώκει την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος, ώστε η νέα κυβέρνηση να είναι πιο φιλική προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Ο αντιπρόεδρός του, Τζέι Ντι Βανς, υποστηρίζει ότι στόχος είναι η εξάλειψη του πυρηνικού προγράμματος και η δυνατότητα απόκτησης πυρηνικού όπλου.
Από την άλλη, αναλυτές θεωρούν ότι ο πόλεμος, πέρα από τους παραπάνω λόγους, μπορεί να γίνεται είτε για να ελέγξει η Αμερική τα ιρανικά πετρέλαια, είτε για να αυξήσει ο Τραμπ τα ποσοστά του στις ΗΠΑ, εν μέσω της υπόθεσης Επστάιν που έχει ταράξει τους Αμερικανούς.
Τι θέλει το Ισραήλ
Το Ισραήλ επίσημα στηρίζει τις αμερικανικές θέσεις -που δεν είναι συγκεκριμένες, όπως φάνηκε-, με ανώτερο Ισραηλινό αξιωματούχο να προχωρά σε σχετικές δηλώσεις στην εφημερίδα The Times of Israel.
Με βάση όσα είπε, «ο στόχος είναι να εξαλειφθεί η υπαρξιακή απειλή που αποτελεί το καθεστώς του Αγιατολάχ. Ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η ανατροπή του καθεστώτος. Αυτό θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει να ανοίξει ο δρόμος για τον ιρανικό λαό να αδράξει αυτή τη μοναδική ευκαιρία να καθορίσει το δικό του πεπρωμένο. Αμφιβάλλω ότι ο ιρανικός λαός επιθυμεί να αντικαταστήσει τον έναν Αγιατολάχ με έναν άλλο».
Σύμφωνα με την εφημερίδα The Times of Israel, όμως, το Ισραήλ ενδεχομένως πολεμάει, ώστε να κερδίσει χρόνο μέχρι τον επόμενο πόλεμο. Ως παράδειγμα, έφερε τη συνέντευξη που έδωσε το 1987 ο Ισραηλινός στρατηγικός αναλυτής Tzvi Lanir που ανέφερε: «Το κράτος δεν είχε σαφώς καθορισμένους πολεμικούς στόχους σε κανέναν από τους πολέμους του από το 1956… Το Ισραήλ δεν θα μπορούσε ποτέ να αναγκάσει τους γείτονές του να κάνουν ειρήνη κερδίζοντας πολέμους. Αντ’ αυτού, το Ισραήλ προσπάθησε απλώς να κερδίσει στο πεδίο της μάχης και να εξασφαλίσει μερικά χρόνια ηρεμίας».
Επίσης, σε άρθρο του το 2019, 12 χρόνια μετά την κατάληψη της Λωρίδας της Γάζας από τη Χαμάς με τη βία, ο πρώην ανώτερος αξιωματικός του IDF Γκουρ Λάις υποστήριξε ότι «το Ισραήλ δεν έχει καμία λύση που προσπαθεί να επιτύχει στη Γάζα. Το Ισραήλ δηλώνει ότι ενδιαφέρεται για μια αλλαγή καθεστώτος στη Γάζα, αντικαθιστώντας τη Χαμάς, αλλά το Ισραήλ δεν έχει καμία στρατηγική για την επίτευξη αυτού του μακροπρόθεσμου στόχου. Αντ’ αυτού, το Ισραήλ επιδιώκει μόνο βραχυπρόθεσμους στόχους, διατηρώντας την ασφάλειά του, ενώ προσπαθεί να αποτρέψει μια ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα, παρέχοντάς της ένα μετρημένο επίπεδο χρηματοδότησης και βασικών προμηθειών».
Ο Eitan Shamir, διευθυντής του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών Begin-Sadat, δήλωσε σχετικά: «Δεν είναι τόσο σαφές σε ποιο σημείο μπορείς πραγματικά να αναγκάσεις την άλλη πλευρά να υψώσει λευκή σημαία και να ζητήσει κατάπαυση του πυρός».
