Μετά το χθεσινό προγραμματισμένο χειρουργείο στην Ατλάντα των ΗΠΑ -το 26ο κατά σειρά μέσα σε πέντε χρόνια- η δημοσιογράφος και συγγραφέας Κατερίνα Πλουμιδάκη μίλησε αποκλειστικά στο Newsbeast για την πορεία της υγείας της.

Αναφέρθηκε επίσης στο ενδεχόμενο μιας πολύ σοβαρής επέμβασης που θα κριθεί το αμέσως επόμενο διάστημα, καθώς η πραγματοποίησή της εξαρτάται από το αν η παράπλευρη αγγείωση στη στοματική της κοιλότητα θα το επιτρέψει.

Παρά το γεγονός ότι 23 γιατροί είχαν αρνηθεί να τη χειρουργήσουν στο παρελθόν, ο κορυφαίος ειδικός που την παρακολουθεί σήμερα της τόνισε χαρακτηριστικά: «Δεν θα γίνεις όπως ήσουν όταν γεννήθηκες, αλλά θα σε φέρω στο πιο κοντά που μπορώ».

Η ίδια δηλώνει πως η πίστη της στον Θεό και η θετική της σκέψη την βοηθούν να ανταπεξέλθει στον προσωπικό της «Γολγοθά», έναν αγώνα που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια με βασικό στόχο να μπορεί να πιει ξανά νερό.

Θα μας μιλήσετε για το χθεσινό χειρουργείο στο οποίο και υποβληθήκατε;
Έκανα το χειρουργείο χθες Πέμπτη, είναι το κλασικό χειρουργείο που κάνω για να μαλακώσει ο ουλώδης ιστός για να μπορέσω να έχω «άνοιγμα» στο στόμα μου και για να μπορέσω κάποια στιγμή να χαμογελάσω, καθώς τώρα όταν χαμογελώ παραμορφώνεται όλο το πρόσωπό μου και φαίνεται σαν να έχω κάνει επέμβαση στα «μήλα» του προσώπου μου.

Όπως μάλιστα μου είχε πει και η ψυχολόγος που με παρακολούθησε ένα διάστημα «εσένα δεν καταστράφηκαν τα χείλη σου καταστράφηκε όλο σου το πρόσωπο. Μόνο τα μάτια σου έμειναν ανέγγιχτα».

Ποια είναι τα επόμενα «βήματα»;
Ο γιατρός μου είπε πως στο επόμενο χειρουργείο που θέλει να κάνει είναι να «γυρίσει» τα χείλη στην άκρη του στόματος μου, για την ακρίβεια τα τελευταία δύο εκατοστά, γιατί μπαίνουν τελείως αφύσικα μέσα στο στόμα. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που έπαθα έρπητα κάποια στιγμή λόγω της δυσμορφίας που υπάρχει. Είναι λόγο του όλου προβλήματος.


Όταν τον ρώτησα, αν τα ράμματα δεν θα ενοχλούν μου είπε ότι θα ενοχλούν λιγότερο από την τωρινή κατάσταση. Για να μην δημιουργούν εκ νέου προβλήματα και επιμολύνσεις προτιμά να φαίνονται τα ράμματα παράλληλα με τα χείλη από το να μείνουν τα χείλη έτσι όπως είναι σήμερα και μέσα κυριολεκτικά στην στοματική κοιλότητα.

Κάτι που με βρίσκει σύμφωνη και εμένα καθώς δεν κοιτάζω ομορφιές αλλά κοιτάζω πάνω από όλα τα υγεία μου. Όχι φυσικά ότι θέλω να μοιάζω σαν τέρας όταν χαμογελώ, γιατί όλα είναι ανισόρροπα στην περιοχή του στόματος. Δεν έμεινε τίποτε!

«23 γιατροί αρνήθηκαν να με αναλάβουν – Το επόμενο χειρουργείο θα κρίνει αν θα μπορώ να πίνω νερό»

Πως είναι η κατάσταση σας σήμερα;
Σήμερα προσπαθώντας να χαμογελάσω αμέσως αρχίζει η παραμόρφωση, καθώς το μεσαίο κομμάτι που σαν απόσταση είναι περίπου δύο εκατοστά είναι ουσιαστικά το ούλο μου το οποίο είναι έξω αντί να είναι μέσα.

Το μεσαίο «κομμάτι» των χειλιών μου σήμερα είναι μόνο ούλο που είναι γυρισμένο από την έξω μεριά από τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από το αρχικό χειρουργείο. Για την ακρίβεια, όταν με κοιτά κάποιος σήμερα βλέπει δυο χείλη να χωρίζονται μεταξύ τους από μια γραμμή.

Υπάρχει αυτή η γραμμή γιατί υπάρχει το ούλο και το χείλος το καινούργιο που έχω «χτίσει» από το μηδέν. Καθώς έχασα στο μέγιστο βαθμό τόσο τα χείλη όσο και όλη την περιοχή γύρω από αυτά.

Ο γιατρός θέλει μετά το προγραμματισμένο χειρουργείο που θα κάνω να προβούμε και σ’ ένα δεύτερο χειρουργείο ώστε να «βάλει» το ούλο προς τα μέσα. Το πρώτο χειρουργείο είναι σαφώς πιο εύκολο.

 Υπάρχει όμως ένα μεγάλο «αλλά» το οποίο έμαθα χθες και αφορά το δεύτερο χειρουργείο, που μπορεί να μην γίνει και ποτέ, πράγμα που θα πρέπει να αποδεχτώ για το υπόλοιπο της ζωής μου και προβλέπει με το ούλο να μείνει μόνιμα από έξω δυσχεραίνοντας ακόμη και το γεγονός να πιώ νερό.

Η δυσκολία λοιπόν αυτή που αφορά το δεύτερο χειρουργείο είναι ότι εγώ στην όλη περιπέτεια έχασα δυο αρτηρίες που είναι και οι μοναδικές στην περιοχή αυτή, όπως και τη «σύνδεση» του ούλου με τα χείλη και το μυ.

Και τα τρία αυτά δεν επανέρχονται ποτέ. Για να μην νεκρώσει λοιπόν η περιοχή αυτή, ο οργανισμός μου έκανε παράπλευρη κυκλοφορία αίματος σε νεόδμητα αγγεία που είναι πολύ λεπτά και που δυσχεραίνουν την επέμβαση, καθώς για να γίνουν πιο δυνατά (τα αγγεία) χρειάζεται μια περίοδος δέκα χρόνων. Σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστούν την αρτηρία με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν θα μπορώ να ταξιδεύω σε περιοχές με πολύ κρύο και δεν θα μπορώ να πιώ ακόμα και νερό όπως πρώτα.

Ο μυς (που είναι κυκλικός και μοναδικός) και που χάθηκε και αυτός όταν έχασα το πρόσωπό μου, έχει συρρικνωθεί και βρίσκεται πλέον στις δυο άκρες της περιοχής του στόματος με αποτέλεσμα η περιοχή να «κόβεται» στα δύο.

Για την ακρίβεια είναι «κολλημένος» στο δέρμα μου. Ο τρόπος λοιπόν για να ξεκολλήσει είναι να κατέβει το δέρμα που έρχεται παρέα με το μυ και σταδιακά να εξαλειφθεί αυτό το χάσμα. Επειδή όμως υπάρχει ανεπαρκής αγγείωση δεν μπορούμε επ’ ουδενί να πάρουμε αυτό το ρίσκο.

Για την ακρίβεια ο γιατρός μου, μου τόνισε πως το πρόσωπό μου δεν «σηκώνει» μεγάλα χειρουργεία λόγω μη καλής αιμάτωσης από την απώλεια των δυο αρτηριών… Οι επεμβάσεις λοιπόν που πραγματοποιούνται είναι πάρα πολλές αλλά μικρές και εξαρτώνται από την αγγείωση ειδάλλως πάλι η περιοχή θα νεκρώσει.

Είκοσι και πλέον γιατροί απέρριψαν να με αναλάβουν λόγω της δυσκολίας αυτής και γιατί δεν ήθελαν να τελειώσουν την καριέρα τους με ένα χειρουργείο που μπορούσε να μην πετύχει. Δεν άξιζε να πάρουν το ρίσκο!

Το επόμενο λοιπόν χειρουργείο είναι καθοριστικό
Ναι. Στην ουσία η πορεία μου εξαρτάται από το επόμενο χειρουργείο και την επούλωσή του που θα γίνει στην Ατλάντα και θα διαρκέσει από επτά έως και δεκατέσσερις ημέρες με συνεχή ιατρική παρακολούθηση από τον γιατρό μου.

Γι’ αυτό και τώρα που είναι σχεδόν πέντε χρόνια από τον Ιούλιο του 2021 θα γίνει το χειρουργείο που θα είναι το πρώτο ενδεικτικό και θα κρίνει πόσο καλή είναι η παράπλευρη κυκλοφορία για να μπορέσει να γίνει το επόμενο που πλέον θα στηρίζεται στα νεόδμητα αγγεία για επούλωση.

Για αυτό και θα κάτσω εδώ στην Ατλάντα για παρακολούθηση, για να μην κινδυνεύσω. Ο γιατρός μου θέλει να δει αν η περιοχή αυτή θα ανταποκριθεί καλά και κατόπιν θα προγραμματίσει το νέο χειρουργείο.

Όλα αυτά τα χειρουργεία που έκανα ως σήμερα ο γιατρός μου αντικαθιστούσε τον ουλώδη ιστό, με υγιή ιστό από τον γοφό μου. Είναι μια διαδικασία την οποία κάνουμε εδώ και δυο χρόνια προκειμένου να ανοίξει κάπως το στόμα μου και να αρχίσουν σιγά σιγά να φαίνονται και τα δόντια μου».

Η ταλαιπωρία που υφίστασαι είναι απίστευτη όλα αυτά τα χρόνια. Τι σε κρατά να αντιμετωπίζεις όλα αυτά που συμβαίνουν ;
Η πίστη μου στο Θεό, η βοήθεια του Θεού, η θετική μου σκέψη και τα βιβλία αυτοβοήθειας που διαβάζω από τα 18 μου και μου έχουν αλλάξει την νοοτροπία ζωής. Παράλληλα ότι επειδή σκέφτομαι μόνο θετικά βλέπω τον εαυτό μου να καλυτερεύει.

Τον Ιούλιο κλείνω πέντε χρόνια με είκοσι έξι χειρουργεία ως σήμερα. Ο γιατρός που με έχει αναλάβει μου είπε ξεκάθαρα τον Απρίλιο του 2023 «δεν θα γίνεις όπως γεννήθηκες, αλλά θα σε φέρω στο πιο κοντά που μπορώ να σε φέρω. Είναι ο μόνος γιατρός από τους 24 που μου είπε αυτό το πράγμα. Όλοι οι άλλοι μου έλεγαν «ξέχνα το» ή «δεν διορθώνεται». Άσχημα λόγια!