Όσοι γνώρισαν τον Γιώργο Παπαδάκη μόνο μέσα από την τηλεόραση, είδαν έναν άνθρωπο πειθαρχημένο, απαιτητικό και απόλυτα προσηλωμένο στη δουλειά του. Λιγότεροι γνώριζαν ότι η οικογενειακή του διαδρομή είναι γεμάτη απώλειες που ήρθαν νωρίς και διαδοχικά.

Ο πατέρας του έφυγε από τη ζωή μόλις στα 50. Η μητέρα του στα 51 της. Και λίγο αργότερα, ο αδελφός του Μάρκος πέθανε ξαφνικά στον ύπνο του, στα 49 του. Οι θάνατοι αυτοί δεν άφησαν μόνο κενά, μετέφεραν ευθύνες, ρόλους και βάρη που ο ίδιος κλήθηκε να σηκώσει χωρίς περιθώριο αναβολής.

Η Μαρία και η ευθύνη που δεν εγκατέλειψε ποτέ

Στο κέντρο της ζωής του βρισκόταν πάντα η αδελφή του, η Μαρία. Γεννημένη με σύνδρομο Down, ήταν ο άνθρωπος γύρω από τον οποίο οργανώθηκαν αποφάσεις, επιλογές και θυσίες.

Σε μια από τις πιο προσωπικές του τηλεοπτικές στιγμές, είχε μιλήσει γι’ αυτήν με τρόπο που δεν άφηνε χώρο για ωραιοποιήσεις:
«Το Μαράκι με σύνδρομο Down ήταν ένα μεγάλο… Έχω 11 χρόνια διαφορά. Είδες; Έχω…».

Μετά τον θάνατο των γονιών τους, η Μαρία προστατευόταν από τον ίδιο και τον αδελφό τους, τον Μάρκο. Όταν όμως ο Μάρκος έφυγε απρόσμενα, ο Γιώργος Παπαδάκης έμεινε μόνος να διαχειριστεί μια πραγματικότητα που δεν μπορούσε να ειπωθεί εύκολα.

«Ήταν πολύ δύσκολο για εμένα. Πέθαναν οι γονείς μου και το Μαράκι έμεινε να προστατεύεται από εμένα και τον Μάρκο, τον αδερφό μου. Ξαφνικά στα 49 του πέθανε και ο Μάρκος… Όταν με ρώτησε που είναι ο Μάρκος, της είπα πολύ πρόχειρα ότι είναι στην Αμερική. Από εκεί και πέρα για πολλά χρόνια την έπαιρνα τηλέφωνο από την Αμερική και της μιλούσα ο Μάρκος… Δεν της το είπα ποτέ».

Ήταν ένας τρόπος να κρατηθεί όρθια μια ισορροπία που διαφορετικά θα κατέρρεε.

«Δεν αισθάνθηκα ποτέ ντροπή»

Η στάση του απέναντι στη Μαρία δεν άλλαξε ποτέ, ούτε στα εύκολα ούτε στα δύσκολα. Από μικρή ηλικία, βρέθηκε αντιμέτωπος με βλέμματα και σχόλια που τον εξόργιζαν, όχι γιατί αφορούσαν εκείνον, αλλά γιατί στόχευαν την αδελφή του.

«Δεν αισθάνθηκα ποτέ ντροπή για την αδερφή μου, αντιθέτως έχω παίξει ξύλο… το “χαζό κοριτσάκι” που είπε κάποια στιγμή ένας μέσα στο λεωφορείο και τον έδειρα».

Ακόμη και ως έφηβος, ένιωσε την ανάγκη να σταματήσει να κρύβεται. Δούλεψε, μάζεψε χρήματα και έκανε ένα πάρτι για έναν και μόνο λόγο:
να γνωρίσουν όλοι τη Μαρία.

«Έκανα πάρτι για να παρουσιάσω την αδερφή μου στους συμμαθητές μου και στους φίλους μου… η συντριπτική πλειοψηφία είχε μια εκπληκτική συμπεριφορά».