Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, η Μαριτίνα Πάσσαρη επιχειρεί ένα πολύ δύσκολο αλλά συνάμα γοητευτικό θεατρικό στοίχημα: να ανεβάσει στη σκηνή το εμβληματικό μυθιστόρημα του Μπορίς Βιάν, «Ο Αφρός των Ημερών».
Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το 1947 και αφηγείται την ιστορία του Κόλιν, ενός νέου που ερωτεύεται τη Χλόη και παντρεύονται, ζώντας αρχικά σε έναν ονειρικό, σουρεαλιστικό κόσμο. Η ευτυχία τους διαταράσσεται, όταν η Χλόη αρρωσταίνει από ένα παράδοξο νούφαρο στον πνεύμονά της, οδηγώντας τον Κόλιν σε οικονομική και ψυχική κατάρρευση. Καθώς ο κόσμος γύρω τους σκοτεινιάζει και παραμορφώνεται, το έργο εξερευνά τη φθορά της αγάπης, την αρρώστια και την απώλεια μέσα από μια ποιητική και παράλογη ματιά.
Η Μαριτίνα Πάσσαρη στην παράσταση που ανεβάζει στο Studio Μαυρομιχάλη, έχει μαζί της τέσσερις νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς με εντυπωσιακά, για την ηλικία τους, βιογραφικά. Η Αθανασία Κουρκάνη, ο Νικόλας Παπούλιας, η Ντόνα Πετροπούλου και ο Στρατής Νταλαγιώργος μιλούν στο Newsbeast γι’ αυτή την εμπειρία στον μαγικό κόσμο του Βιάν.
– Ποιο ρόλο ερμηνεύετε στην παράσταση;
Στρατής Νταλαγιώργος: Στην παράσταση ερμηνεύω τον ρόλο του Νικολά, του γιατρού, του γάτου και του Χριστού. Τέσσερις διαφορετικούς ρόλους που όμως συνομιλούν μεταξύ τους, με τον Χριστό και τον γάτο να λειτουργούν ουσιαστικά ως ένα πρόσωπο. Αυτό που με ενδιαφέρει σε αυτή τη συνύπαρξη είναι ότι πρόκειται για όψεις μιας παράδοξης αυθεντίας. Ο Νικολά μέσα από τη φροντίδα και την τελετουργία της καθημερινότητας, ο γιατρός μέσα από μια επιστήμη που αποτυγχάνει να εξηγήσει το ανεξήγητο και ο Χριστός, μέσα και από τη μορφή του γάτου, ως μια ποιητική, σχεδόν ειρωνική παρουσία μέσα στον κόσμο του έργου.
Νικόλας Παπούλιας: Στην παράσταση ερμηνεύω τον ρόλο του Κόλιν, ενός νέου με αρκετή περιουσία για να ζει άνετα δίχως να δουλεύει για τους άλλους. Η μεγάλη επιθυμία του να ερωτευτεί γίνεται η αρχή ενός ταξιδιού ενηλικίωσης, μέσα από το οποίο έρχεται αντιμέτωπος με τις δυσκολίες της ζωής.
Αναστασία Κουρκάνη: Στην παράσταση ερμηνεύω δύο ρόλους με έντονη αντίθεση. Η Χλόη είναι ένα φωτεινό, γεμάτο ζωή κορίτσι που ερωτεύεται τον Κόλιν και παντρεύονται, όμως η ευτυχία τους διακόπτεται όταν αρρωσταίνει από ένα νούφαρο στον πνεύμονά της. Η θεραπεία απαιτεί να μην πίνει τίποτα υγρό, κάτι εξαιρετικά δύσκολο, και παρότι δείχνει να αναρρώνει, η ασθένεια επιστρέφει. Παράλληλα, υποδύομαι και έναν από τους αστυνομικούς Ντάγκλας & Ντάγκλας, οι οποίοι τα κάνουν γυαλιά καρφιά λίγο πριν το τέλος του έργου…
Ντόνα Πετροπούλου: Στην παράσταση ερμηνεύω τον ρόλο της Αλίζ, ερωμένης του Τσικ και φανατικής θαυμάστριας του φιλοσόφου Ζαν Σωλ Παρτρ.
– Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν ένα τόσο εμβληματικό μυθιστόρημα ανεβαίνει στη σκηνή;
Στρατής Νταλαγιώργος: Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να μεταφερθεί στη σκηνή ο ποιητικός και βαθιά παράλογος κόσμος του έργου χωρίς να εξηγηθεί υπερβολικά. Στον «Αφρό των Ημερών» η πραγματικότητα λειτουργεί με όρους συναισθήματος και φαντασίας. Τα πράγματα αλλάζουν μορφή, ο χώρος συρρικνώνεται, η αρρώστια γίνεται σχεδόν ορατή εικόνα. Το ζητούμενο είναι να αντιμετωπίσουμε αυτόν τον κόσμο με απόλυτη σοβαρότητα, χωρίς να τον παίξουμε ως κάτι αλλόκοτο ή εξωτικό. Να τον κάνουμε να φαίνεται φυσικός, ώστε το κοινό να μπορέσει να τον αποδεχτεί και να συγκινηθεί. Άλλωστε, σε έναν βαθιά παράλογο κόσμο ζούμε και εμείς, όπου γεγονότα ακραία, όπως οι πόλεμοι που συμβαίνουν δίπλα μας, συχνά ενσωματώνονται στην καθημερινότητά μας και αντιμετωπίζονται σαν κάτι σχεδόν φυσιολογικό. Ίσως γι’ αυτό ο κόσμος του έργου μάς αφορά τόσο άμεσα.
Νικόλας Παπούλιας: Να διατηρηθεί ο κόσμος του Μπόρις Βιάν και να βρεθεί η ισορροπία μεταξύ κωμικού και τραγικού με τον τρόπο που συμβαίνει στο βιβλίο.
Αναστασία Κουρκάνη: Η μεγαλύτερη πρόκληση όταν ένα τόσο εμβληματικό μυθιστόρημα ανεβαίνει στη σκηνή είναι να καταφέρουμε να μεταφέρουμε με αλήθεια και ζωντάνια τον ιδιαίτερο κόσμο του συγγραφέα. Στη δική μας περίπτωση, το έργο περιλαμβάνει τα πιο σημαντικά στοιχεία του μυθιστορήματος και αυτό μας καλεί να αποδώσουμε το παράδοξο, την τρέλα, τον έρωτα, αλλά και την ωμή πραγματικότητα που το διαπερνά. Το ζητούμενο είναι να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο ονειρικό και το ρεαλιστικό, ώστε το κοινό να βιώσει την ίδια ένταση και συγκίνηση που προσφέρει το πρωτότυπο έργο.
Ντόνα Πετροπούλου: Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να σωθεί η καρδιά του έργου και να αποδοθεί θεατρικά. Το μυθιστόρημα είναι πλούσιο σε αφηγήσεις και λεπτομέρειες που υφαίνουν λεπτομερώς έναν φανταστικό κόσμο και εμείς έχουμε προσπαθήσει να πλάσουμε τον κόσμο αυτόν επί σκηνής.
– Αγαπημένη ατάκα από το έργο;
Στρατής Νταλαγιώργος: «Δεν με ενδιαφέρει η ευτυχία όλων των ανθρώπων, αλλά καθενός ξεχωριστά. Γιατί μου θυμίζει ότι, τελικά, αυτό που μετράει είναι ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου».
Νικόλας Παπούλιας: «Είστε η εκτέλεση του Ντιουκ Έλινγκτον; Ή κάποια άλλη;»
Αθανασία Κουρκάνη: «Οι άνθρωποι εργάζονται για να ζήσουν, αντί να εργάζονται για να κατασκευάσουν μηχανές που θα τους επέτρεπαν να ζήσουν χωρίς να εργάζονται». Από το 1947 μέχρι σήμερα, συνεχίζουμε να δουλεύουμε αδιάκοπα για να επιβιώσουμε, παρόλο που η τεχνολογία θα μπορούσε να μας απελευθερώσει από την ανάγκη της εργασίας. Και εδώ έρχεται ο υπαρξισμός: η ζωή χρειάζεται νόημα και δεν αρκεί να δουλεύουμε μόνο για να ζούμε. Σήμερα, η πρόοδος της τεχνολογίας αρχίζει να το κάνει πραγματικότητα, αλλά φέρνει και προβλήματα, όπως η εξαφάνιση επαγγελμάτων. Τελικά, η εργασία χωρίς νόημα ή αγάπη οδηγεί σε δυστυχία. Ο άνθρωπος χρειάζεται σκοπό σε ό,τι κάνει και μάλλον αυτό ήθελε να πει ο Βιάν με τη φράση αυτή.
Ντόνα Πετροπούλου: «Αυτό είναι δικό σας πρόβλημα, δεν μπορώ να το λύσω εγώ, αφού εγώ επιθυμώ να σας σκοτώσω».
– Με ποιο συναίσθημα θέλετε να φεύγουν οι θεατές από το Studio Μαυρομιχάλη;
Στρατής Νταλαγιώργος: Το έργο έχει να κάνει βαθιά με τη ζωή, οπότε θα ήθελα οι θεατές να φεύγουν με ένα αισιόδοξο συναίσθημα. Με την αίσθηση ότι δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Ότι κάθε μέρα είναι διαφορετική. Ότι η ζωή είναι μία και η χαρά μας συνδέεται με την υγεία μας και με το αν οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας είναι κι αυτοί καλά. Και ότι, τελικά, αξίζει να ζούμε όπως πραγματικά θέλουμε.
Νικόλας Παπούλιας: Θέλω να τελειώνει η παράσταση και οι θεατές να φεύγουν ερωτευμένοι με το «Chloe» του Ντιουκ Έλινγκτον.
Ντόνα Πετροπούλου: Εύχομαι οι θεατές μας να φύγουν έχοντας εκτεθεί έστω και για λίγο στον κόσμο αυτό, που αναστοχάζεται τα θέματα της ζωής μας με συμμάχους τη φαντασία και το χιούμορ.
Η παράσταση
Σε έναν κόσμο όπου η φαντασία και η πραγματικότητα συνυπάρχουν, ο νεαρός και εύπορος Κόλιν ζει μια παράξενη και χαρούμενη ζωή γεμάτη τζαζ, παράδοξα αντικείμενα και ζώα που μιλούν, μαζί με τον φίλο και μάγειρά του Νικολά και την εκκεντρική φίλη του Ιζίς. Η ζωή του αλλάζει όταν γνωρίζει τη Χλόη και την ερωτεύεται, γιατί του θυμίζει μια αγαπημένη μελωδία του Ντιουκ Έλινγκτον.
Παράλληλα, ο φίλος του Τσικ παρασύρεται από την εμμονή του με τα βιβλία ενός διάσημου φιλοσόφου, ενώ η Αλίζ βλέπει ανήμπορη αυτή την προσκόλληση να καταστρέφει τη ζωή τους. Όταν η Χλόη αρρωσταίνει από ένα νούφαρο που μεγαλώνει στους πνεύμονές της, ο κόσμος γύρω τους σκοτεινιάζει και η αρχική ελαφρότητα συγκρούεται με μια παράλογη πραγματικότητα.
Συντελεστές:
Συγγραφέας: Μπορίς Βιάν
Διασκευή, σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Δραματουργική επεξεργασία: Η Ομάδα
Φωτογραφίες: Θέμης Πανταζόπουλος
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη
Διανομή (αλφαβητικά)
Αθανασία Κουρκάκη (Χλόη, Αστυνομικός Ντάγκλας)
Γιώργος Μπουφίδης (Τσικ, Ζαν Σολ Παρτρ, Ιερέας)
Στρατής Νταλαγιώργος (Νικολά, Γιατρός, Χριστός, Γάτος) ,
Νικόλας Παπούλιας (Κόλιν)
Μαριτίνα Πάσσαρη (Ποντίκι, Ιζίς)
Ντόνα Πετροπούλου (Αλίζ, Αστυνομικός Ντάγκλας)
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15
Διάρκεια: 90 λεπτά
Προπώληση: more.com
Studio Μαυρομιχάλη: Μαυρομιχάλη 134
