Η «Φαιδρότητα», το έργο του Γιάννη Φασόη είναι εμπνευσμένο από τον μύθο της Φαίδρας και του Ιππόλυτου, απ’ την τραγωδία του Ευριπίδη «Ιππόλυτος» και απ’ το έργο της Σάρα Κέιν «Φαίδρας έρως».

Ένα έργο, που μέσω των δύο τραγικών ηρώων, θίγει ζητήματα όπως η ματαίωση, το ανεκπλήρωτο, η γελοιότητα και η συγκάλυψη. Τοποθετώντας το στο σήμερα και ανασκευάζοντας την ιστορία, βλέπουμε τα δύο αυτά πρόσωπα – σύμβολα σε μία σύγχρονη καθημερινότητα, από την οποία απορρέουν επίκαιρα ζητήματα.

Με αφορμή την παράσταση που ανεβαίνει αυτή την περίοδο στο «Το Πάνω Σπίτι», ένα ανεξάρτητο και εναλλακτικό στέκι καλλιτεχνών, μιλήσαμε με τον σκηνοθέτη Γιάννη Φασόη για το έργο, στον οποίο ανήκει και η σύλληψη και συγγραφή.

-Πώς προέκυψε η «Φαιδρότητα»;

Η Φαιδρότητα προέκυψε, σαν ιδέα, έναν, περίπου, χρόνο πριν, όταν παρακολούθησα τη Σοφία και τον Στέφανο να διαβάζουν το «Φαίδρας Έρως» της Σάρα Κέιν. Κατάλαβα, τότε, ότι οι δύο ηθοποιοί μπορούν να δημιουργήσουν μια φοβερή σχέση ανάμεσα σε αυτά τα δύο πρόσωπο – αρχέτυπα. Διαβάζοντας, έτσι, τον μύθο και ύστερα την τραγωδία του Ευριπίδη, άρχισα να βρίσκω τα στοιχεία που εμένα με ενδιαφέρουν και με απασχολούν σε αυτή την ιστορία. Κάπως έτσι, βασιζόμενος, κυρίως, στις αδρές γραμμές του μύθου, δημιούργησα το δικό μου έργο, τη Φαιδρότητα.

-Στη δική σου εκδοχή πώς θα δούμε τον γνωστό μύθο; Και γιατί επέλεξες η δική σου η Φαίδρα να ζει σε έναν κόσμο υπερπολυτέλειας;

Βλέπουμε τον μύθο στο σήμερα και παρακολουθούμε δύο ιστορίες, το παρόν και το παρελθόν – ασυνείδητο της Φαίδρας, στα όνειρα της. Η δική μας Φαίδρα, ακολουθώντας μια γραμμή από τον μύθο, ανήκει στην άρχουσα τάξη και ζει σε μια ζωή φαινομενικά τέλεια, που κρύβει, όμως, πολλά μυστικά και πολλά εγκλήματα, προκειμένου να χτιστεί αυτή η «τελειότητα».

-Και πώς μεταφέρεται ένας αρχαίος μύθος στο σήμερα, ειδικά στη σημερινή εποχή των social media και της Τεχνητής Νοημοσύνης;

Με κωμικότητα και με έντονη σχολαστική διάθεση. Με μια σαρκαστική διάθεση πάνω στην εποχή. Νομίζω πως είναι πολύ γοητευτικό να βλέπεις μια ιστορία τόσο κλασσική και δεδομένη να αφηγείται μπροστά σου με έναν σύγχρονο και διαφορετικό τρόπο, θίγοντας και υπογραμμίζοντας τα κακώς κείμενα της εποχής, αλλά βρίσκοντας και τα πρόσωπα στο σήμερα.

-Η παράσταση ποια θέματα θίγει;

Η παράσταση θίγει τα ζητήματα του ανεκπλήρωτου έρωτα, της γελοιότητας και της αυτογελοιοποίησης, προκειμένου να επιτύχουμε κάτι, το διαγενεακό τραύμα και πώς αυτό μας ορίζει και ορίζει της πράξεις μας και τη συγκάλυψη.

-Είναι θέματα που απασχολούν κι εσένα τον ίδιο προσωπικά; Και ποιο από αυτά σε απασχολεί περισσότερο στην Ελλάδα του σήμερα;

Ναι, όλα τα παραπάνω με απασχολούν ή με έχουν απασχολήσει στο παρελθόν προσωπικά. Σίγουρα αυτό που με απασχολεί πιο πολύ απ’ όλα, στην προκειμένη φάση της Ελλάδας του 2026, είναι η συγκάλυψη και η αποσιώπηση των γεγονότων. Είτε σε μικρά κοινωνικά περιστατικά, είτε στον χώρο της πολιτικής.

-Ποια είναι η λεπτή γραμμή που χωρίζει το τραγικό από το φαιδρό;

Η γραμμή είναι στο γιατί κάποιος  ξεπερνάει τόσο τον εαυτό του και τη φύση του για κάποιον άλλον ή για τον ίδιο; Είναι  ένας εγωκεντρισμός, ένας ναρκισσισμός ή μια πράξη απέναντι σε «πιστεύω» και εκεί, νομίζω, έγκειται η μεγάλη διαφορά του γελοίου με το τραγικό. Για παράδειγμα, στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, η Αντιγόνη πεθαίνει υποστηριζόμενη τα πιστεύω της τους θείους νόμους και γίνεται μια τραγική ηρωίδα, ενώ ο Κρέοντας αδυνατεί να αφήσει τη θέση ισχύος του και καταλήγει να γελοιοποιείται απέναντι στον ίδιο και απέναντι στον θεατή, μαζί, πάντα, με την τραγικότητα που χάνει τα πάντα.

-Όταν γράφεις ένα θεατρικό έργο, έχεις κάτι κατά νου; Οι θεατές ή τα μηνύματα που ενδεχομένως θέλεις να περάσεις, είναι για παράδειγμα, παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν τη σκέψη σου ή τον τρόπο γραφής σου;

Έχω, ναι, μια κεντρική ιδέα, ένα θέμα που το αναπτύσσω σχεδόν με αυτόματη γραφή. Αφήνω, ουσιαστικά, το ένστικτο μου να γράψει. Υπάρχουν ενίοτε σκέψεις που μπορεί να θέλω να μεταδώσω στους θεατές, τις κρατάω πρόχειρα και, όταν δω πως προχωράει η πλοκή, τότε αποφασίζω αν θα τις χρησιμοποιήσω ή όχι.

-Από τη Φαιδρότητα, τι θα ήθελες να πάρουν μαζί τους οι θεατές μετά το τέλος της παράστασης;

Θα ήθελα ο θεατής να έχει αποκομίσει μια νέα εκδοχή της κλασσικής ιστορίας και να έχει δει τα δύο τραγικά αυτά πρόσωπο στο σήμερα. Να τα αναγνωρίζει στην κοινωνία ή πτυχές τους.

Η παράσταση

Στο έργο συναντάμε τη Φαίδρα και τον Ιππόλυτο στο σήμερα, σε μια υπερπολυτελή βίλα, τη στιγμή που η Φαίδρα έχει μόλις μετακομίσει εκεί, για να ζήσει μόνιμα, μετά τον γάμο της με τον Θησέα. Η Φαίδρα αποζητά τόσο τη συντροφικότητα, όσο και τον έρωτα ως λόγο ύπαρξης, καθώς είναι βαθιά στεναχωρημένη, πληγωμένη για τον γάμο που μόλις έκανε, ο οποίος, στην ουσία, της επιβλήθηκε. Όλα αυτά που ζητάει θα τα βρει στο πρόσωπο του Ιππόλυτου και εκεί θα ξεκινήσει η προσπάθειά της για να τον κατακτήσει.

Διανομή
Φαίδρα: Σοφία Γιαννίτσιου Παπαευαγγέλου
Ιππόλυτος: Στέφανος Καλτσής
Αστέριος (Μινώταυρος): Αντώνης Καραστεργίου
Αριάδνη: Ειρήνη Ιωάννου Παπανεοφύτου
May: Ζωή Κικινή
Πασιφάη: Ελένη Μελιγκάρη
ChatGPT: Ζωή Κικινή
Δημοσιογράφος: Ζωή Κικινή

Συντελεστές
Σύλληψη/ Συγγραφή/ Σκηνοθεσία: Γιάννης Φασόης
Φωτογραφία: Σωτήρης Χατζηευστρατίου

Παραστάσεις: κάθε Δευτέρα, στις 21:00 έως και 30 Μαρτίου
Διάρκεια: 90΄
Προπώληση: more.com

Το Πάνω Σπίτι
Λεωφόρος Αλεξάνδρας 37