«Στα μάτια των νέων βλέπουμε τη φλόγα, αλλά στα μάτια των ηλικιωμένων βλέπουμε το φως», είχε πει ο Βίκτορ Ουγκώ και αυτό θα το διαπιστώσουν -κατά κάποιο τρόπο – σύντομα οι θεατές, μέσα από την παράσταση, «Εντός Περιθωρίου».

Το θεατρικό έργο της Χριστίνας Λαμπούση ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή, στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια τον Φεβρουάριο. Πρόκειται για ένα κείμενο τρυφερό, ευφυές και βαθιά ανθρώπινο, που φωτίζει με λεπτότητα και σεβασμό την τρίτη ηλικία – ένα στάδιο ζωής συχνά παραγνωρισμένο, μα γεμάτο μνήμη, φαντασία και αστείρευτη επιθυμία για ζωή.

Η Χριστίνα Λαμπούση εμφανίζεται ως μια ιδιαίτερη νέα συγγραφική φωνή, που επιλέγει να μιλήσει για το «περιθώριο», όχι ως τόπο σιωπής, αλλά ως πεδίο αφήγησης και συνάντησης. Λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης, «Εντός Περιθωρίου» η πρωταγωνίστρια Μαριλένα Μακρή μίλησε στο Newsbeast.

– Πώς θα περιγράφατε το χαρακτήρα που υποδύεστε;

Η Κατερίνα έχει αφιερώσει τη ζωή της στο να υπηρετεί τους άλλους, γιατί έχει μάθει ότι όταν υπηρετείς τους άλλους, τότε οι άλλοι σε αγαπάνε. Η μεγάλη της αδυναμία είναι τα δύο παιδιά της που όμως, όπως φαίνεται, δεν της φέρθηκαν πάντα καλά. Το ότι βρέθηκε σε ένα άγνωστο περιβάλλον, όπως είναι το γηροκομείο, της δημιουργεί αρχικά μια μεγάλη αναστάτωση, επιλέγει ασυναίσθητα να ξεχνάει και καταφεύγει στην παιδική της ηλικία και σε ό,τι καλό κουβαλάει από τα χρόνια αυτά. Αυτή είναι η μία της πλευρά, το καταφύγιό της, όμως στη πραγματικότητα έχει πολύ χιούμορ, είναι έξυπνη, ευρηματική, αγωνίστρια και πολύ στοργική. Αυτές τις πλευρές της, τις ξυπνά η σχέση της με το Μάκη. Είναι επίσης μια γυναίκα που νιώθει έντονα την ανάγκη να αγαπηθεί, να φλερτάρει και (γιατί όχι;) ακόμη και να ερωτευτεί.

– Τι σας εντυπωσίασε περισσότερο στο τρόπο που η Χριστίνα Λαμπούση προσεγγίζει τη τρίτη ηλικία;

Αυτό που με άγγιξε από την πρώτη στιγμή που διάβασα το έργο, είναι ότι βλέπει τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας ίσους και ίδιους με τους ανθρώπους κάθε ηλικίας. Δεν τους βλέπει απλώς σαν…παππούδες και γιαγιάδες που ζουν βυθισμένοι μέσα στις αναμνήσεις τους. Σίγουρα έχουν περάσει πολλά, είναι γεμάτοι εμπειρίες όχι πάντα καλές, αλλά είναι και άνθρωποι που ζουν στο σήμερα και στο τώρα, με τα ελαττώματά τους, με ιδιαιτερότητες, με κέφι για ζωή. Είναι άνθρωποι που μπορούν να ζουν «εντός περιθωρίου», ακόμη κι αν για πρακτικούς λόγους βρίσκονται σε έναν οίκο ευγηρίας. Είναι ίσως ταλαιπωρημένοι σωματικά, ακόμη και νοητικά, αλλά μήπως οι νεότεροι άνθρωποι δεν κουβαλούν ένα σωρό προβλήματα με κύρια αιτία το άγχος; Κάνουν λοιπόν κι οι 70άρηδες κι οι 80άρηδες, όλοι οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, τα σχέδιά τους κι ας είναι άμεσα, για την επόμενη μέρα τους, γελάνε, φλερτάρουν, τσακώνονται, έχουν τις προτιμήσεις τους και τις αδυναμίες τους. Θεωρώ ότι αυτή η προσέγγιση της τρίτης ηλικίας αποτελεί μια υγιή πρόταση.

– Υπάρχει κάποιο σημείο στο έργο που σας έκανε να γελάσετε αβίαστα;

Αχ, χαίρομαι που κάνετε αυτή την ερώτηση, γιατί ο κόσμος νομίζει ότι ένα θέμα που έχει να κάνει με ηλικιωμένους, δεν μπορεί παρά να είναι στενάχωρο. Ε λοιπόν, στο έργο αυτό της Χριστίνας είναι πολλά τα σημεία που δεν μπορείς παρά να γελάσεις, όπως όταν η Κατερίνα κάνει κομπλιμέντα στο Μάκη για το ύψος του κι εκείνος καμαρώνει ή όταν του κάνει κάποιες σκηνούλες που θυμίζουν κοριτσίστικες ζήλειες, μιλάνε για έρωτα και όλο πού το πάνε πού το αφήνουν, γυρνάνε τη κουβέντα λιγάκι και στο σεξ. Έστω απλώς εξομολογητικά, τι θέλανε, τι κάνανε στη πραγματικότητα, τι στερήθηκαν. Όλα αυτά με μια γλύκα και μια παιδική αθωότητα. Είναι ένα έργο που κύριο συστατικό του είναι το χιούμορ, αλλά δεν είμαι μαρτυριάρα, αν σας πω όλα τα σημεία, θα χαθεί η έκπληξη άμα θα το δείτε.

– Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι για σας τη διαδικασία της ερμηνείας;

Το κομμάτι που κυρίως με δυσκόλεψε είναι η πολυπλοκότητα της Κατερίνας. Όπως χαρακτηριστικά λέει σε ένα σημείο η ίδια «Εγώ, έχω πολλούς εαυτούς. Τη μια είμαι παιδούλα και την άλλη γριά, τη μια είμαι πολύ καλή και την άλλη τέρας». Όλοι οι άνθρωποι έχουμε πολλές πλευρές, αλλά η Κατερίνα μέσα από τη σχέση της με τον Μάκη, περνάει σε μια φάση αναγέννησης και είναι σαν να…. αλλάζει πραγματικά εαυτό. Αυτό βέβαια έχει και μεγάλο ενδιαφέρον ερμηνευτικά, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να αφήσεις το ρόλο να διολισθήσει σε ένα εύκολο σχήμα κάπως ψεύτικο, αλλά εδώ υπήρξε σημαντική η βοήθεια της Μαριτίνας. Ελπίζω να τα καταφέρω να γίνω οι… δύο Κατερίνες χωρίς να αδικήσω καμία τους.

– Τι σημαίνει για σας η έννοια του «περιθωρίου» όπως παρουσιάζεται στο έργο;

Το περιθώριο το βλέπω σαν ένα νοητό μεγάλο χώρο που μέσα του, επιτρέπουν οι κοινωνικές αντιλήψεις κάθε εποχής και περισσότερο οι σύγχρονες, να ζουν οι άνθρωποι αυτοί που θεωρούνται «χρήσιμοι», ενεργοί κοινωνικά και αυτοί που δεν «διαφέρουν». Στον χώρο αυτό δεν έχουν θέση οι άνθρωποι που μεγάλωσαν ηλικιακά, άνθρωποι ακόμη και πιο νέοι που υποφέρουν από λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές ασθένειες, που δεν μπορούν να μετακινηθούν ίσως με ευκολία, έχουν κάποια απώλεια μνήμης, ακόμη και κάποια ιδιαιτερότητα ψυχική, σωματική κλπ… Το περιθώριο είναι ένας χώρος έμμεσης εξορίας, όπου άνθρωποι αποφασίζουν για άλλους ανθρώπους ότι ανήκουν εκεί.

Λίγα λόγια για την υπόθεση

Οι ήρωες του έργου, δύο ηλικιωμένοι που συναντιούνται σε έναν οίκο ευγηρίας, χτίζουν έναν απρόσμενο κόσμο επικοινωνίας και συντροφικότητας. Μέσα από το χιούμορ, την ποίηση και τις παιγνιώδεις αφηγήσεις τους, διεκδικούν χώρο και χρόνο, δικαίωμα στη χαρά, την αγάπη – ακόμη και στον έρωτα. Γιατί η ελπίδα, η εξέλιξη και η συγκίνηση δεν γνωρίζουν ηλικία.

Το «Εντός Περιθωρίου» είναι ένα έργο για τη μνήμη και την αφήγηση, για τη μοναξιά αλλά κυρίως για τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας μέχρι την τελευταία στιγμή.

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Μουσική επιμέλεια: Μαριτίνα Πάσσαρη – Χριστίνα Λαμπούση
Φωτογραφίες: Υπατία Κορνάρου
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Βάσω Σωτηρίου
Ερμηνεύουν: Μαριλένα Μακρή, Δημήτρης Μπικηρόπουλος

Πρεμιέρα: 1 Φεβρουαρίου 2026
Πότε: Κάθε Κυριακή στις 18.00
Διάρκεια: 70’
Προπώληση: more.com
Πού: Θέατρο Μικρό Γκλόρια – Ιπποκράτους 7, Αθήνα