Τα τραγούδια έχουν τη δική τους ιστορία και δεν γίνεται τραγούδια που «σφράγισε» η Μαρινέλλα με την ανυπέρβλητη φωνή της να μην κουβαλάνε και αυτά τη δική τους γνωστή ή άγνωστη σε πολλούς, ιστορία.

Τραγούδια με τα οποία μεγαλώσαμε, ερωτευτήκαμε, χωρίσαμε, κλάψαμε. Τραγούδια που έχουν συνδεθεί με μια φάση της ζωής μας ή και όχι. Που έγιναν μεγάλες επιτυχίες, σημάδεψαν μια εποχή- αλλά και την ίδια την Μαρινέλλα- που «έχτισαν» καριέρες και θα μας συντροφεύουν για πάντα με τη μοναδική φωνή που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα. Γιατί, αθάνατο δεν ήταν μόνο… το νερό, αλλά και τα ίδια τα τραγούδια της!

Ας ανακαλύψουμε παρακάτω τις ιστορίες πίσω από μεγάλες επιτυχίες της Μαρινέλλας:

«Οι άντρες δεν κλαίνε» (1968)

Το διαζύγιο της Μαρινέλλας με τον Στέλιο Καζαντζίδη ήταν κάτι σαν εκείνο χρόνια μετά, της Αλίκης Βουγιουκλάκη με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Ήταν, άλλωστε το «εθνικό ζευγάρι» του τραγουδιού. Ο χωρισμός τους το 1966 προκάλεσε «σεισμό» και το ερωτικό, αλλά και καλλιτεχνικό διαζύγιό τους απασχόλησε τον Τύπο της εποχής και τον απλό κόσμο.

Εκείνος τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο μακριά από τα νυχτερινά κέντρα και εκείνη αυτόνομη πια, ξεκίνησε μια δεύτερη σόλο καριέρα και βγήκε νικήτρια. Το 1968, λοιπόν, η Μαρινέλλα ηχογραφεί έναν δίσκο 45 στροφών με δυο συνθέσεις του Γιώργου Κατσαρού σε στίχους Πυθαγόρα. Το «Συννεφιασμένο χάραμα», και το «Οι άντρες δεν κλαίνε». Τότε, το δεύτερο τραγούδι θεωρήθηκε από πολλούς ως μία «σπόντα» της τραγουδίστριας προς τον Καζαντζίδη.

Φαίνεται πως την ίδια αίσθηση είχε και ο ίδιος ο τραγουδιστής, ο οποίος «απαντά» με το τραγούδι, «Κι όμως κυρία μου κι οι άντρες κλαίνε…». Το απίθανο σε αυτή την ιστορία, είναι πως στον «πόλεμο» των στίχων ανάμεσα στο πρώην ζευγάρι, στιχουργός και στα δύο κομμάτια, ήταν ο Πυθαγόρας!

«Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου» (1974)

Η Μαρινέλλα είναι η ελληνίδα τραγουδίστρια με τις περισσότερες πρωτιές. Πρώτη σηκώθηκε από την καρέκλα και στάθηκε όρθια στη σκηνή, πρώτη έκοψε αγορέ τα μαλλιά της, ήταν εκείνη που πρώτη κατήργησε το σπάσιμο των πιάτων, καθιερώνοντας το πέταγμα των λουλουδιών στα νυχτερινά κέντρα. Και ήταν και εκείνη που εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στην Eurovision.

Ήταν πριν ακριβώς 50 χρόνια, όταν η Μαρινέλλα συμμετείχε με τη χώρα μας στον 19ο Διαγωνισμό του μουσικού διαγωνισμού που πραγματοποιήθηκε στο Brighton του Ηνωμένου Βασιλείου στις 6 Απριλίου του 1974. Το τραγούδι με το οποίο εκπροσώπησε την Ελλάδα, ήταν το «(λίγο) Κρασί, Θάλασσα και τ’ Αγόρι μου» σε στίχους Πυθαγόρα και μουσική Γιώργου Κατσαρού, ο οποίος διηύθυνε και τη ζωντανή ορχήστρα κατά τη διάρκεια της βραδιάς του διαγωνισμού.

Τα γυρίσματα του κλιπ είχαν γίνει στον Πειραιά. Η Ελλάδα συγκέντρωσε στον μεγάλο τελικό επτά βαθμούς, τερματίζοντας στην 11η θέση σε σύνολο 17 διαγωνιζόμενων. Τότε την πρώτη θέση είχε κατακτήσει η Σουηδία με το συγκρότημα ABBA και το θρυλικό «Waterloo».

«Σταλιά σταλιά» (1968)

Ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα, κρύβει έντονο παρασκήνιο πριν την κυκλοφορία του. Το «Σταλιά, σταλιά» αρχικά προοριζόταν για την Αλίκη Βουγιουκλάκη για την ταινία «Το κορίτσι του Λούνα Παρκ». Μάλιστα, ο Ζαμπέτας ενθουσιασμένος είχε πει: «Αλικάκη σου έχω ένα τραγούδι, τελείωσες μετά από αυτό». Ωστόσο, όταν το άκουσε, η αντίδρασή της δεν ήταν αυτή που περίμενε ο συνθέτης.

«Τι είναι αυτό; Να το δώσεις να το πει ο Καζαντζίδης» τού είπε η Βουγιουκλάκη, με τον Ζαμπέτα να παίρνει την απόρριψη ως μεγάλη προσβολή. Επειδή, όμως, καμιά φορά το σύμπαν συνωμοτεί, την ίδια μέρα στο στούντιο βρισκόταν και η Μαρινέλλα, η οποία όταν άκουσε τους στίχους του τραγουδιού, ζήτησε διστακτικά από τον μεγάλο μαέστρο, αν γίνεται να το πει εκείνη. Ο Ζαμπέτας τής το έδωσε και το τραγούδι που ακούστηκε τελικά, στην ταινία «Ο πιο καλός ο μαθητής» το 1968, έγινε μεγάλη επιτυχία με τη φωνή της αξεπέραστης τραγουδίστριας.

Άνοιξε πέτρα (1968)

Ένα τραγούδι που αποκαλύπτει το ασύλληπτο εύρος της φωνής της Μαρινέλλας, είναι σίγουρα το «Άνοιξε πέτρα» που δε νομίζουμε ότι μπορεί άλλη τραγουδίστρια να το πει τόσο συγκλονιστικά. Ακούστηκε για πρώτη φορά στην ταινία «Γοργόνες και μάγκες», επίσης το 1968 και αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Μαρινέλλας και ίσως είναι και το τραγούδι που έχει «σφραγίσει» την καριέρα της.

Αρχικά, ο Γιάννης Δαλιανίδης είχε επιλέξει για τη συγκεκριμένη σκηνή με τον Βαγγέλη Σειληνό να τραγουδήσει η Μαρινέλλα το «Πες μου πού πας». Ωστόσο, καθώς ήδη είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία με το «Σταλιά σταλιά», ο σκηνοθέτης έκρινε ότι έπρεπε να πει κάτι καινούργιο. Παρά την πίεση του χρόνου, ο Μίμης Πλέσσας έγραψε το «Άνοιξε πέτρα», το οποίο η Μαρινέλλα λάτρεψε αμέσως.

Έπρεπε να ξεκινήσει αμέσως πρόβες γιατί η σκηνή θα γυρίζονταν σε δύο ημέρες. Ωστόσο, η Μαρινέλλα εκείνη την περίοδο είχε πρόβλημα με τις φωνητικές της χορδές και έπρεπε να υποβληθεί σε εγχείρηση. Μπήκε, όμως, στο στούντιο πριν την επέμβαση και το ηχογράφησε με τη μία, σε μια συγκλονιστική ερμηνεία.

Το «Άνοιξε πέτρα», όταν ακούστηκε στην ταινία, σημείωσε τεράστια επιτυχία, αλλά δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα σε δίσκο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία σύγχυση με τον κόσμο που το αναζητούσε στα δισκοπωλεία ζητώντας «την Πέτρα». Μάλιστα, πολλοί το μπέρδευαν με το τραγούδι της Βίκυς Μοσχολιού «Χάθηκε το φεγγάρι» που ο στίχος του έλεγε: «Πέτρα, την πέτρα περπατώ».

«Όλοι έτρεξαν στα δισκοπωλεία να το αγοράσουν σε δίσκο. Δεν ήξεραν τον ακριβή τίτλο και το ζητούσαν “Η πέτρα”. Τα δισκοπωλεία έδιναν το δισκάκι της Μοσχολιού αντί του δίσκου μας. Η Columbia δεν προλάβαινε να τυπώνει το 45αρι της Μοσχολιού», είχε αποκαλύψει ο Πλέσσας σε μία παλαιότερη συνέντευξή του.

«Εγώ κι εσύ (Τα λόγια είναι περιττά)» (1974)

«Εγώ κι εσύ, πόσο η ζωή να μας μισεί; Φεύγεις και φεύγω, και πού πάμε; Εγώ κι εσύ, Θεέ μου, μας έμαθες εσύ τόσο πολύ να αγαπάμε»… Αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι που τραγούδησε η Μαρινέλλα, πριν καταρρεύσει στη σκηνή του Ηρωδείου. Και αν πιστεύετε στις συμπτώσεις, αυτή είναι μια ανατριχιαστική σύμπτωση, αφού μας αποχαιρέτησε με το τραγούδι της ζωής της.

Το «Εγώ κι εσύ», ή αλλιώς «Τα λόγια είναι περιττά», υπήρξε ιδιαίτερο για εκείνη. Ήταν εκείνο που «σφράγισε» έναν μεγάλο έρωτα, αυτόν δηλαδή που έζησε με τον Τόλη Βοσκόπουλο. Γράφτηκε το 1974, σε σύνθεση του ίδιου και σε στίχους του Μίμη Θειόπουλου.

Μαρινέλλα και Βοσκόπουλος όταν είπαν το ντουέτο ήταν ήδη ζευγάρι, με το «Εσύ και εγώ» να κυκλοφορεί τον Νοέμβριο του 1974, στην πρώτη επέτειο του γάμου τους. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία, εκτοξεύοντας την καριέρα της.