Μικρός, με μακριά μαλλιά και σιδεράκια, αλλά με ένα σπάνιο και μοναδικό ταλέντο: ο ρόλος του πατέρα, οι επιδόσεις στα καρτ, η αποφασιστικότητα ακόμα και μετά από ατύχημα. Όσοι τον είδαν να μεγαλώνει λένε: «Προχωρούσε και άφηνε τους άλλους πίσω με χάος».

Όποιος μιλά για τον Κίμι Αντονέλι όταν ήταν παιδί, επαναλαμβάνει το ίδιο: αγαπούσε πάνω από όλα να βρίσκεται ανάμεσα στους κινητήρες. Μικρός, με το χαμόγελο πάντα ζωγραφισμένο, σιδεράκια στα δόντια και μαλλιά που του έπεφταν στο πρόσωπο, μπορούσε να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο ενηλίκων που ζούσαν καθημερινά ανάμεσα σε καρτ και μονοθέσια. Από το South Garda Karting του Λονάτο μέχρι την πίστα του Άντρια, στην επαρχία της Ροβίγκο, από το Σάρνο ως τη La Conca του Μούρο Λέτσες: όλα αυτά τα μέρη έγιναν για τον νεαρό Μπολονέζο η κούνια μιας δεξιότητας προορισμένης για τη Formula 1.

Μια περιπλάνηση σε ολόκληρη την Ιταλία, χώρα κορυφαία στον κόσμο του καρτ, που προσελκύει νέες υποσχόμενες ταλέντα από όλο τον κόσμο. «Το να μεγαλώσει ο Κίμι σε αυτό το περιβάλλον ήταν μια πρώιμη βοήθεια», λέει ο Ντίνο Κιέσα, guru των καρτ που έχει καθοδηγήσει πρωταθλητές όπως ο Λιούις Χάμιλτον, «και φυσικά σημαντικός ήταν ο ρόλος του πατέρα, Μάρκο, που ως πρώην οδηγός και ιδιοκτήτης ομάδας ήξερε πώς να κατευθύνει σωστά τον γιο του».

Στους καρτ-δρόμους της Ιταλίας – Ο ρόλος των γονιών

Αυτοί οι παράγοντες επιτάχυναν την πρόωρη εξέλιξη του Κίμι, ο οποίος έμαθε να κινείται γρήγορα σε ένα γνώριμο περιβάλλον. Ξεκίνησε μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα του, ακολουθώντας τους σε όλη την Ιταλία ενώ η ομάδα Antonelli Motorsport συμμετείχε τα Σαββατοκύριακα σε αγώνες. Σύντομα έγινε ο ίδιος πρωταγωνιστής, δείχνοντας το ταλέντο του: «Πριν από τον Κίμι δεν υπήρχε άδεια οδήγησης για τα οκτώ χρόνια», λέει ο Λούκα Ντε Ντόνο, CEO της WSK Promotion, «η κατηγορία “mini” ξεκινούσε στα 9, αλλά εκείνος ώθησε τα πάντα έναν χρόνο νωρίτερα επειδή ήταν ήδη πολύ υποσχόμενος».

Και όντως, στα οκτώ του χρόνια, ο Κίμι εντυπωσίασε στη “mini” κατά τη Winter Cup στο Λονάτο: «Ήταν μια καθοριστική στιγμή για την καριέρα του. Ήταν το πρώτο του έτος στην κατηγορία για τους μικρούς, αλλά η διοργάνωση είχε ήδη διεθνή ανταγωνισμό. Η νίκη του εκεί ήταν το πρώτο σημάδι του τι επρόκειτο να ακολουθήσει».

Το στοίχημα της Mercedes – Υπό σύμβαση από πολύ νωρίς

Το ταλέντο του διαδόθηκε γρήγορα, τραβώντας το ενδιαφέρον της Mercedes, που από το 2018 μπήκε επίσημα στη ζωή του. «Η Gwen Lagrue, υπεύθυνη του Mercedes Junior Program, με γνώριζε χρόνια και μου τον εμπιστεύτηκε γιατί ήξερε πώς δουλεύω», λέει ο Κιέσα. Ο πρώιμος συμβιβασμός με τη Mercedes βοήθησε τον Κίμι να αναπτυχθεί με τους καλύτερους επαγγελματίες χωρίς οικονομικές πιέσεις για την οικογένειά του.

«Στα καρτ σήμερα δεν υπάρχει πια μεσαίο επίπεδο», λέει ο Fernando Morandi, «ακόμα και οι μικρότεροι αγωνίζονται σε επαγγελματικό επίπεδο, και σε ένα Σαββατοκύριακο της WSK με 400 οδηγούς, τουλάχιστον το 80% είναι ξένοι. Για αυτό η συμβολή μιας μεγάλης ομάδας είναι καθοριστική – πρέπει να τους εντοπίζουν νωρίς και να επενδύουν σε αυτούς».

Ο Κίμι είχε ήδη όλα τα στοιχεία ενός σπάνιου ταλέντου: πρώιμη ωριμότητα, κομψότητα στην οδήγηση και, πάνω απ’ όλα, ικανότητα να κατανοεί πίστα και όχημα πριν από όλους. «Στους πρώτους γύρους δεν δυσκολευόταν καθόλου να πάει γρήγορα», θυμάται ο Κιέσα, «μπορούσε να αφήσει τους αντιπάλους του επτά δέκατα πίσω, μια τεράστια διαφορά».

Αυτό το αίσθημα συνέχισε και όταν πέρασε στις μονοθέσιες το 2021, με τη Mercedes να είναι ακόμα πιο παρούσα.

Το σπασμένο πόδι – Η αγάπη στο paddock

Ο Κίμι ζούσε φυσιολογικά αυτή την ένωση, ανάμεσα σε νίκες και πτώσεις. Ο Κιέσα υπενθυμίζει: «Το πιο δύσκολο σημείο ήταν το Παγκόσμιο Καρτ στο Portimao το 2020. Ήθελε να κερδίσει και είχε όλα τα χαρακτηριστικά. Αλλά εκείνο το Σαββατοκύριακο πήγε στραβά: πολλή βροχή, κακές συνθήκες… και έπαθε ατύχημα και έσπασε το πόδι. Όμως ήταν πιο απογοητευμένος που δεν θα μπορούσε να κερδίσει το Παγκόσμιο παρά φοβισμένος από το ατύχημα».

Την εποχή εκείνη δεν έλειπαν οι αγκαλιές και τα γέλια. Ο Κίμι έτρεχε ιδρωμένος ανάμεσα στις τέντες των καρτ, οι γονείς του ήταν ανήσυχοι γιατί δεν τελείωναν ποτέ οι δυνάμεις του. Όταν τα πράγματα πήγαιναν στραβά, ζητούσε λίγη τρυφερότητα από τα μέλη της ομάδας, για να βρει παρηγοριά σε όσους τον στήριζαν ακόμα και τις καλύτερες μέρες. Μαζί, στις πιο δύσκολες και στις πιο όμορφες μέρες. «Αλλά όχι με τη συμπεριφορά ενός παιδιού», επισημαίνουν όλοι. Με την ευαισθησία αυτού που έχει πάντα μαζί του αυτό το αίσθημα ομάδας σε κάθε πίστα, σε όλες τις κατηγορίες που ανέβηκε μέχρι τη Formula 1. Εκεί όπου όλοι όσοι τον είδαν να μεγαλώνει, ήξεραν ήδη ότι θα φτάσει.