Ο Τζούνιορ Απιούτα Απιούτα έζησε μία εφιαλτική περιπέτεια στον απέραντο Ειρηνικό Ωκεανό, όπου παρέμεινε μόνος του επί οκτώ ημέρες, παλεύοντας με τεράστια κύματα, το τσουχτερό κρύο και την αβεβαιότητα για το αν θα κατάφερνε ποτέ να επιστρέψει στην οικογένειά του.
Κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς του, δύο φορές παρασύρθηκε στη θάλασσα από γιγαντιαία κύματα που απείλησαν να τον καταπιούν. Όπως περιγράφει ο ίδιος, τα κύματα ήταν πολύ ψηλότερα από τη βάρκα του και χτυπούσαν το σκάφος από τις δύο πλευρές. Παρ’ όλα αυτά, δεν φοβήθηκε, καθώς, όπως λέει, δεν έχασε ποτέ την πίστη του και δεν σταμάτησε να προσεύχεται.
Καθισμένος στη μικρή αλιευτική του βάρκα, έχοντας μαζί του ελάχιστες προμήθειες και μόνο την πίστη του για να αντέξει, ο ψαράς από την Πουκαπούκα, στις Νήσους Κουκ, εξηγεί ότι το δυσκολότερο κομμάτι της δοκιμασίας δεν ήταν οι κακουχίες, αλλά το γεγονός ότι δεν γνώριζε πού θα τον οδηγούσε ο ωκεανός. Παρόλα αυτά, δεν πίστεψε ποτέ ότι όλα είχαν τελειώσει. «Δεν έχασα την ελπίδα μου. Απλώς ένιωθα λύπη», αναφέρει.
Η μηχανική βλάβη που τον άφησε ακυβέρνητο
Ο Απιούτα διασώθηκε στις 18 Ιουνίου, αφού το τετράμετρο αλουμινένιο αλιευτικό σκάφος του υπέστη μηχανική βλάβη κατά τη διάρκεια μοναχικής εξόρμησης για ψάρεμα. Τελικά εντοπίστηκε από αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας και στη συνέχεια περισυνελέγη από αλιευτικό σκάφος από την Ταϊβάν.
Η περιπέτειά του ξεκίνησε στις 11 Ιουνίου από το νησί Πουκαπούκα, το οποίο βρίσκεται περίπου 1.140 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ραροτόνγκα, ανάμεσα στη Νέα Ζηλανδία και τη Χαβάη. Αφού προηγουμένως είχε παίξει βόλεϊ, επέστρεψε στο σπίτι, ετοίμασε τον αλιευτικό εξοπλισμό του και βγήκε στη θάλασσα.
Ο άνεμος ήταν ισχυρός και ακολούθησε ένα κοπάδι πουλιών που πετούσαν πάνω από το νερό, καθώς αυτό αποτελούσε ένδειξη ότι υπήρχαν ψάρια στην περιοχή. Λίγο αργότερα, όμως, ο κινητήρας άρχισε να παρουσιάζει προβλήματα. Όπως περιγράφει, έκανε διακοπές στη λειτουργία του και ακουγόταν σαν να «έβηχε». Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε ήδη πιάσει μερικά ψάρια, όμως όταν έπεσε η νύχτα ο κινητήρας σταμάτησε εντελώς. Δεν διέθετε τα εργαλεία για να τον επισκευάσει, ενώ ο άνεμος δυνάμωνε συνεχώς.
Σκέφτηκε ακόμη και να πέσει στη θάλασσα και να προσπαθήσει να κολυμπήσει μέχρι το νησί, όμως γρήγορα κατάλαβε ότι δεν θα τα κατάφερνε. Έτσι αποφάσισε να παραμείνει πάνω στη βάρκα.
Οι οκτώ ημέρες επιβίωσης στον ωκεανό
Σιγά-σιγά τα φώτα της Πουκαπούκα χάθηκαν στον ορίζοντα. Εκείνο το πρώτο βράδυ το μυαλό του ήταν γεμάτο σκέψεις για το τι έπρεπε να κάνει ώστε να επιβιώσει. Όπως αναφέρει, η πρώτη νύχτα δεν ήταν τόσο δύσκολη όσο οι ημέρες που ακολούθησαν.
Στη συνέχεια βρέθηκε αντιμέτωπος με φουρτουνιασμένες θάλασσες, έντονο ψύχος και αδιάκοπη βροχή. Τα κύματα περνούσαν πάνω από τη βάρκα και εκείνος καθόταν όσο πιο χαμηλά μπορούσε, ώστε να μην παρασυρθεί. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κρατά το σκάφος σε ισορροπία και να αδειάζει συνεχώς τα νερά που έμπαιναν μέσα.
Όπως αναφέρει ο Guardian για να επιβιώσει αξιοποίησε όσα είχε μαζί του: δύο μπουκάλια νερό, έναν κουβά, τον αλιευτικό εξοπλισμό του, ένα φορητό ψυγειάκι και ένα σεντόνι.
Τρεφόταν με μικρά κομμάτια από ωμό ψάρι που έπιανε μόνος του, ενώ συγκέντρωνε βρόχινο νερό μέσα στον κουβά για να πίνει.
Για να προστατευτεί από το κρύο χρησιμοποιούσε το σεντόνι και το φορητό ψυγειάκι. Όπως λέει, τις νύχτες δεν μπορούσε να κάνει τίποτα και πάγωνε.
Η προσευχή, η απογοήτευση και τελικά η διάσωση
Καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας προσευχόταν, ζητώντας να εμφανιστεί κάποιο αλιευτικό ή ένα γιοτ που θα μπορούσε να του προσφέρει βοήθεια.
Την τρίτη ημέρα, μετά τη βραδινή προσευχή του, είδε ένα φως στον ορίζοντα. Ήταν ένα αλιευτικό σκάφος. Ο 42χρονος δηλώνει ότι ένιωσε τεράστια χαρά και άρχισε να κωπηλατεί με όλες του τις δυνάμεις προς το μέρος του. Ωστόσο, ο δυνατός άνεμος τον απομάκρυνε και το σκάφος χάθηκε από το οπτικό του πεδίο.
Οι ημέρες περνούσαν και ο ίδιος επικεντρώθηκε στην εξοικονόμηση του νερού, στη διατήρηση της θερμοκρασίας του σώματός του και στο να κρατήσει τη βάρκα του στην επιφάνεια.
Την όγδοη ημέρα άκουσε τον ήχο ενός αεροσκάφους, ενώ ο ουρανός είχε καθαρίσει. Τότε σκέφτηκε πως ίσως είχε φτάσει η στιγμή της διάσωσής του.
Το αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας πραγματοποίησε κύκλους πάνω από την περιοχή και ειδοποίησε αλιευτικά σκάφη να ξεκινήσουν έρευνες.
Λίγο αργότερα ένα αλιευτικό από την Ταϊβάν πλησίασε στο σημείο. Ο Απιούτα άρχισε να σφυρίζει μέχρι που ένα μέλος του πληρώματος άκουσε τον ήχο και φώτισε με φακό προς τη βάρκα του. Έπειτα από επτά νύχτες και οκτώ ημέρες μόνος στον ωκεανό, ο 42χρονος εντοπίστηκε και διασώθηκε.
Αφού επιβιβάστηκε με ασφάλεια στο πλοίο, έκανε ντους, έφαγε και επικοινώνησε με την οικογένειά του. Το πρώτο πρόσωπο που κάλεσε ήταν η σύντροφός του και τα πρώτα του λόγια ήταν: «Αγάπη μου, είμαι καλά».
Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Νέα Ζηλανδία και σύντομα αναμένεται να επιστρέψει στην πατρίδα του. Όπως δηλώνει, σκοπεύει να συνεχίσει να ψαρεύει, αλλά πλέον με μεγαλύτερη προσοχή.
Η συμβουλή που δίνει σε όσους βγαίνουν για ψάρεμα είναι ξεκάθαρη: «Μην ξεχνάτε τον φακό, το σωσίβιο και το αδιάβροχο. Και να προσεύχεστε πριν ξεκινήσετε για ψάρεμα».
