Αν έχεις περάσει λίγο χρόνο στα social media, πιθανότατα έχεις δει το γνωστό βίντεο από πριν λίγα χρόνια, όπου τρεις διεθνείς της Ιαπωνίας — οι Γιαμαγκούτσι, Κιγιοτάκε και Ιντεγκούτσι — αντιμετωπίζουν 100 μαθητές σε ένα κανονικών διαστάσεων γήπεδο ποδοσφαίρου.
Η ιδέα μοιάζει σχεδόν γελοία, όμως το υλικό είναι εντυπωσιακά καθηλωτικό. Το πιο ενδιαφέρον δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι τρεις επαγγελματίες καταφέρνουν να κυκλοφορούν την μπάλα μεταξύ τους, βρίσκοντας συνεχώς χώρο εκεί όπου, θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένας.
Η βασική αρχή είναι απλή: τα παιδιά μαζεύονται πάντα προς την μπάλα στη μία πλευρά του γηπέδου, αφήνοντας την απέναντι πλευρά σχεδόν ελεύθερη. Οι Ιάπωνες διεθνείς εκμεταλλεύονται αυτό το μοτίβο, αλλάζοντας συνεχώς πλευρά και βρίσκοντας τον ελεύθερο παίκτη που μένει ανενόχλητος στο «αδύναμο» σημείο της άμυνας.
Οι νεαροί είναι φυσικά τακτικά ανώριμοι, κάτι που κάνει την ανισορροπία ακόμη πιο έντονη. Αλλά αυτό αρκεί ως ανάλυση.
Το ενδιαφέρον είναι πως κάτι αντίστοιχο αρχίζει να διακρίνεται και στη σύγχρονη εθνική Ιαπωνίας. Η ομάδα αγωνίζεται με σύστημα 3-4-3 που στην ανάπτυξη μετατρέπεται σε μία επιθετική πεντάδα, δημιουργώντας διαρκώς έναν «έξτρα παίκτη» στην απέναντι πλευρά της φάσης. Αυτός ο παίκτης κινείται στην τυφλή πλευρά της άμυνας και γίνεται ο αποδέκτης των συνεχών αλλαγών παιχνιδιού.
Οι πλάγιοι μπακ της Ιαπωνίας έχουν πολυδιάστατο ρόλο. Ο Ντοάν στα δεξιά είναι αριστεροπόδαρος, ενώ ο Νακαμούρα στα αριστερά δεξιοπόδαρος, κάτι που τους επιτρέπει να συγκλίνουν, να σουτάρουν, αλλά και να αλλάζουν παιχνίδι με ακρίβεια από το ημιάνοιχτο χώρο.
Σε μια χαρακτηριστική φάση απέναντι στη Σουηδία, η Ιαπωνία δείχνει ακριβώς αυτό το μοντέλο: εναλλαγές πλευράς, κάθετες κινήσεις και συνεχής αναζήτηση του ελεύθερου παίκτη στην αδύνατη πλευρά της άμυνας, ακόμη κι αν η τελική προσπάθεια δεν καταλήγει σε γκολ.
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο της Ιαπωνίας: υπομονετική κυκλοφορία, τακτική πειθαρχία και συνεχής εκμετάλλευση του χώρου που δημιουργείται από την αντίπαλη μετατόπιση.
Απέναντι στη Βραζιλία, το σχέδιο αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς οι αμυντικές πλευρές της Σελεσάο δεν θεωρούνται το πιο σταθερό τους σημείο. Η Ιαπωνία θα επιχειρήσει να τραβήξει το παιχνίδι στις πτέρυγες και να αποφύγει την κεντρική ισχύ των Μαρκίνιος και Γκάμπριελ.
Το ερώτημα είναι αν η Βραζιλία θα μπορέσει να προσαρμοστεί σε αυτό το συνεχές «κύμα αλλαγών πλευράς» που χαρακτηρίζει την ιαπωνική προσέγγιση. Γιατί αν δεν το κάνει, η Ιαπωνία έχει τον τρόπο να μετατρέψει ακόμη και ένα φαινομενικά άνισο παιχνίδι σε πραγματική πρόκληση.
