Ο Εζεκίελ Λαβέτσι περιγράφει με έντονα λόγια τη βαθιά ψυχική κρίση που βίωσε, αποκαλύπτοντας μια πραγματικότητα που συχνά μένει αόρατη πίσω από την επιτυχία. «Έχω γνωρίσει το σκοτάδι», δηλώνει, θέλοντας να δείξει πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση στην οποία βρέθηκε.
Από τα τέλη του 2023, όπως εξηγεί, η ζωή του άλλαξε δραματικά. «Εναλλασσόμουν ανάμεσα σε κατάθλιψη και κρίσεις άγχους. Δεν ήμουν ποτέ καθαρός στο μυαλό, το κεφάλι μου ήταν γεμάτο αρνητικές σκέψεις». Η περιγραφή αυτή αποτυπώνει τη συνεχή ψυχική ένταση και την αίσθηση εγκλωβισμού που χαρακτηρίζει πολλούς ανθρώπους με κατάθλιψη.
Δεν διστάζει να μιλήσει και για το πιο δύσκολο κομμάτι της εμπειρίας του: «Έκανα κακό στον εαυτό μου. Και στους ανθρώπους που ήταν κοντά μου». Η φράση αυτή δείχνει όχι μόνο τον βαθμό της προσωπικής του οδύνης, αλλά και τον αντίκτυπο που είχε η κατάστασή του στις σχέσεις του.
Η καμπή ήρθε όταν πήρε την απόφαση να ζητήσει βοήθεια. «Χάρη στη στήριξη της γυναίκας μου και της οικογένειάς μου, απευθύνθηκα σε ψυχολόγους και άλλους ειδικούς σε μια κλινική». Αναγνωρίζει ξεκάθαρα ότι δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει μόνος του και τονίζει τη σημασία της υποστήριξης.
Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η διαδικασία ανάρρωσης δεν έχει ολοκληρωθεί: «Η πορεία μου δεν έχει τελειώσει. Σε όποιον περνάει κάτι τέτοιο λέω: ζητήστε βοήθεια». Με αυτή τη δήλωση επιχειρεί να σπάσει το στίγμα και να ενθαρρύνει άλλους ανθρώπους να μιλήσουν.
Ένα καθοριστικό σημείο για τον ίδιο ήταν η γέννηση του δεύτερου παιδιού του. «Ήρθε σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μου, με βοήθησε να σωθώ», λέει, προσθέτοντας ότι αυτή η εμπειρία του έδωσε έναν νέο τρόπο να βλέπει τον ρόλο του ως πατέρας.
Ο Λαβέτσι δεν κρύβει ότι η εμπειρία της κατάθλιψης τον άλλαξε βαθιά: «Είμαι ένας πιο συνειδητοποιημένος και ώριμος άνθρωπος». Μάλιστα εκφράζει και ένα είδος ευγνωμοσύνης: «Το να νιώσω τόσο άσχημα με άλλαξε ως άνθρωπο». Αυτή η οπτική δείχνει μια διαδικασία προσωπικής εξέλιξης μέσα από τον πόνο.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι και η σκέψη του: «Μερικές φορές δεν μπορείς να γνωρίσεις το φως αν δεν έχεις δει το σκοτάδι». Με αυτή τη φράση συνοψίζει την εμπειρία του, δίνοντας νόημα σε όσα πέρασε χωρίς να τα εξιδανικεύει.
Αναφέρεται επίσης και στην πίεση από τον έξω κόσμο: «Αν με πλήγωσαν όσα ειπώθηκαν; Ναι, αλλά ήταν πράγματα που δεν μπορούσα να ελέγξω. Ήμουν ο μόνος που ήξερε τι πραγματικά περνούσα». Αυτό αναδεικνύει πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να βιώνει μια τέτοια κατάσταση υπό το βλέμμα της δημοσιότητας.
Σήμερα, δηλώνει ότι βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση: «Πέρασα μια δύσκολη περίοδο, αλλά τώρα είμαι καλά». Ωστόσο δεν θεωρεί ότι όλα έχουν τελειώσει — αντίθετα, δείχνει επίγνωση ότι η ψυχική υγεία απαιτεί συνεχή φροντίδα.
Κλείνοντας, τονίζει τι έχει μεγαλύτερη σημασία πλέον για τον ίδιο: «Θέλω να ζήσω. Έχω την τύχη να έχω δύο παιδιά, το μεγαλύτερο δώρο της ζωής». Αυτή η φράση αποτυπώνει τη μετατόπιση των προτεραιοτήτων του, από την καριέρα και τη φήμη, στην ουσία της ζωής και τις ανθρώπινες σχέσεις..
