Μια κουβέντα για τη φιλία, τις απαιτήσεις που έχουμε από τους ανθρώπους μας και τη σχέση που χτίζεται πέρα από τα τυπικά μοιράστηκαν η Νάνσυ Ζαμπέτογλου και ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος στο «Στούντιο 4» το απόγευμα της Δευτέρας (1/6) του Αγίου Πνεύματος.
Οι δύο παρουσιαστές μίλησαν για τους φίλους, τις αποστάσεις που δημιουργεί η καθημερινότητα και τη δυναμική της δικής τους πολυετούς συνεργασίας.
Αφορμή στάθηκε μια συζήτηση γύρω από τη φιλία και τις ανθρώπινες σχέσεις, με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου να εξηγεί τι είναι αυτό που αναζητά πλέον από τους ανθρώπους που θεωρεί πραγματικούς φίλους.
«Ξέρεις τι θέλω εγώ; Καλά, ό,τι θέλω το έχω, δόξα τω Θεώ. Έχω και τον Θανάση, έχω και τη Νεφέλη, έχω κόσμο, έχω ανθρώπους πάρα πολλούς. Αλλά, θέλω να σε πάρω τηλέφωνο, χωρίς να πούμε τα πρώτα. Να πάμε κατευθείαν στα δεύτερα. Μπορεί να ‘ναι και κάποιος που έχω να τον δω καιρό, που τον αγαπάω πολύ και τον θεωρώ φίλο μου, και να ξεκινήσω πάλι απ’ τα δεύτερα. Δε μπορώ τα πρώτα, με κουράζουν. Το παρασύνθημα. Επίσης, να ξέρει ο άλλος πότε πρέπει να έρθει, ακόμη και αν έχεις να μιλήσεις χρόνια».
Στη συνέχεια, ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος στάθηκε στην αμοιβαιότητα που πρέπει να χαρακτηρίζει μια φιλία, λέγοντας: «Να ‘χουμε απαιτήσεις απ’ τους φίλους, να είμαστε κι εμείς εκεί». Η Νάνσυ Ζαμπέτογλου συμφώνησε, τονίζοντας: «Εγώ θεωρώ ότι είμαι το ίδιο. Ότι αυτό που ζητάω, το δίνω».
Από την πλευρά του, ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος παραδέχτηκε πως συχνά είναι εκείνος που χάνεται από τις παρέες και τις κοινωνικές επαφές. «Εγώ είμαι αυτός που εξαφανίζομαι…», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η συζήτηση δεν άργησε να περάσει και στη δική τους καθημερινότητα, με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου να περιγράφει πόσο χρόνο περνούν μαζί λόγω της εκπομπής. «Καταλαβαίνω και το ξεπαρεού. Πέντε μέρες την εβδομάδα, τρεις ώρες είμαστε στον αέρα… βάλε κι άλλες τρεις πριν! Κι άλλες τρεις, μπορεί το βράδυ να θυμηθώ κάτι, να σε πάρω», είπε απευθυνόμενη στον συνεργάτη της.
O Θανάσης Αναγνωστόπουλος έκλεισε τη συζήτηση σχολιάζοντας την πολύωρη τηλεοπτική τους συνύπαρξη: «Τελειώνει η εκπομπή και βαριόμαστε ν’ ακούμε τη φωνή μας. Εγώ απορώ δηλαδή, οι τηλεθεατές τι ακούνε τρεις ώρες; Δεν μας βαριούνται; Εδώ εμείς βαριόμαστε ίδιοι τον εαυτό μας».
