«Θέλω να πεθάνω πάνω στη σκηνή», συνήθιζε να λέει η Μαρινέλλα, η τραγουδίστρια που κατάφερε να νικήσει τον χρόνο με τη φωνή της και το πάθος της για ζωή.  Και κάπως έτσι έφυγε στην πραγματικότητα. Η φωνή της σίγησε τον Σεπτέμβριο του 2024 πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου, όρθια σαν αετίνα, αφού έσκισε πρώτα με τη φωνή της από άκρη σε άκρη τον ιστορικό χώρο και η α καπέλα ερμηνεία της αντιλάλησε μέχρι τον Παρθενώνα.

«Εγώ κι εσύ, πόσο η ζωή να μας μισεί; Φεύγεις και φεύγω, και πού πάμε; Εγώ κι εσύ, Θεέ μου, μας έμαθες εσύ τόσο πολύ να αγαπάμε». Αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι που τραγούδησε η σπουδαία ερμηνεύτρια σε μια ανατριχιαστική σύμπτωση…

Η Μαρινέλλα, λοιπόν, δεν κάθισε στο σπίτι της – όπως θα ήθελαν πολλοί – να αναπολεί το παρελθόν της, πίνοντας χαμομήλι, σαν μια ηλικιωμένη. Δεν θα ταίριαζε, άλλωστε μια τέτοια εικόνα σε αυτή την ασυμβίβαστη γυναίκα, που πήγαινε κόντρα σε όλους και σε όλα, δείχνοντας τον δρόμο και τον τρόπο σε όλες εμάς τις υπόλοιπες πώς να μη σκύβουμε το κεφάλι, να ορθώνουμε το ανάστημα και να κάνουμε αυτά που τραβάει η ψυχή μας.

@losmiserous_ Και ενώ την συγκρίνουν πολλοί με την Αλεξίου, που πλέον δεν έχει φωνή, εκείνη μπορούσε μέχρι σήμερα να τραγουδάει γιατί έχει φωνάρα για την ηλικία της ! να υποθέσω είστε οι ίδιοι που ακούτε τις σημερινές φωνάρες ??? λίγο ντροπή πια…. επιπλέον όσοι αναρτήσατε το βίντεο με την κατάρρευση της είστε ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ για ψυχιατρική παρακολούθηση. Περαστικά υπέροχη Μαρινελλα μας. #marinella #fyp #viral #foryou #φοργιου #viral #mpesfypgamw #mpesfy #foryoupage #φοργιουπειτζ #greektiktok #losmiserous ♬ πρωτότυπος ήχος – LosMiserous

Η γυναίκα που τόλμησε όσα δεν τόλμησε καμιά

Δεν έκανε ποτέ σημαία τον φεμινισμό, ούτε προσπάθησε να αποκτήσει υπόσταση μέσω αυτού. Η Μαρινέλλα ήταν ο φεμινισμός και ήταν η γυναίκα τραγουδίστρια με τις πολλές πρωτιές. Ήταν εκείνη που πρώτη σηκώθηκε από την καρέκλα και τραγούδησε όρθια πάνω στην πίστα. Ήταν εκείνη που πρώτη έκοψε αγορίστικα τα μαλλιά της, φόρεσε παντελόνι, αντικατέστησε το πέταγμα των λουλουδιών με γαρδένιες και έπαιρνε ρεπό κάθε Πέμπτη από το REX για να ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη να βλέπει την αγαπημένη της ομάδα στο μπάσκετ, τον Άρη.

Η Μαρινέλλα ήταν και εκείνη που επί Χούντας, όπου το «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» μόνο σε τσιπάκι δεν το είχαν κολλήσει στους ανθρώπους και η «Τάξις και ηθική» ήταν νόμος, γέννησε εκτός γάμου την κόρη της, την Τζορτζίνα, αρνούμενη να παντρευτεί τον πατέρα του παιδιού της. Και προτού συνέλθει η συντηρητική ελληνική κοινωνία από το σοκ, μέσα σε λίγους μήνες γίνεται γνωστό ότι η τραγουδίστρια βγαίνει με τον Τόλη Βοσκόπουλο, τον οποίο αργότερα θα παντρευτεί και μένουν στο ίδιο σπίτι με το παιδί της.

Κι, όμως, ποτέ κανείς δεν έστειλε την Μαρινέλλα στο πυρ το εξώτερον για τον τρόπο ζωής της. Ίσως γιατί μέσα από αυτήν, έβλεπαν τη ζωή που δεν έζησαν. Τολμούσε πράγματα, γιατί ήθελε και δεν φοβόταν το κόστος. Και αλήθεια, υπάρχει μεγαλύτερη έμπνευση από αυτήν; «Δεν εμποδίζομαι ρισκάρω, θα τολμήσω.. Τολμώ όσα δεν τόλμησε κανείς εγώ τολμώ, τολμώ», λέει ο στίχος του τραγουδιού της, «Τολμώ».

Η τραγουδίστρια που διακόνησε τον έρωτα

Διαβάζοντας τη βιογραφία της Μαρινέλλας, «Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια» του Γιάννη Ξανθούλη (εκδ. Διόπτρα), έμεινα στη φράση του συγγραφέα πως η τραγουδίστρια διακόνησε τον έρωτα με τα τραγούδια της. Μεγάλη αλήθεια. Όπως είναι αλήθεια ότι εκείνη μάς έμαθε τον έρωτα να τον ζούμε, να τον υμνούμε, να τον γιορτάζουμε στη γέννησή του, αλλά και στον θάνατό του.

Υπάρχει, άραγε κάποιο τραγούδι της που να μην το έχουμε συνδέσει με μια φάση της ζωής μας ερωτική; Να μην έχουμε πέσει στα πατώματα και να ζούμε τον έρωτα στην υπερβολή του, έτοιμοι/ες για εκείνη/ον «στον Άδη να κατέβω και σέρνοντας ν’ ανέβω το πιο ψηλό βουνό… Για σένανε μπορώ πατρίδα να προδώσω, Χριστέ ντρέπομαι τόσο και όμως το μπορώ».

Ή σάμπως μέσα στη γλύκα του έρωτα δεν έχουμε κρατήσει τρυφερά το χέρι του αγαπημένου μας σιγοτραγουδώντας πως «η αγάπη μας είναι λίγο πιο μικρή απ’ το σύμπαν, γιατί πρέπει να χωράει κάπου, η αγάπη μας»;

Αυτή ήταν η Μαρινέλλα, η διάκονος της αγάπης, η γυναίκα που ύμνησε τον έρωτα με την ανυπέρβλητη φωνή της. Και ήταν αυτή, που όπως αναφέρεται στη βιογραφία της από τον Γιάννη Ξανθούλη, όταν βγήκε το διαζύγιο με τον Τόλη Βοσκόπουλο, μαζί με τη μητέρα της και την αδελφή της, άνοιξαν τα παράθυρα στο σπίτι στην Κηφισιά να μπει φρέσκος αέρας ελευθερίας κι έβαλαν να πιούνε ένα ποτό έτσι για το καλό, αφού για εκείνη ξεκινούσε μια νέα περίοδος, «λυτρωμένη από συζύγους, κρατώντας τη ζωή της με το παλιό πείσμα του αγριμιού που είχε μέσα της».

Το μπουλμπούλι σίγησε

Είναι τόσα πολλά που μπορείς κανείς να γράψει για τη Μαρινέλλα…. Ήταν, είναι και θα είναι ένα μοναδικό φαινόμενο που πέρασε, όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά από το παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα. Όπως, μάλιστα, αποκαλύπτει ο Γιάννης Ξανθούλης στη βιογραφία της, όταν την είχε ακούσει από κοντά ο Φρανκ Σινάτρα, είχε πει μαγεμένος από τη φωνή της πως «Αν αυτή η γυναίκα ήταν στην Αμερική, μέσα σε δύο μήνες θα γινόταν πρώτο όνομα».

Δυστυχώς για την Αμερική, η Μαρινέλλα δεν άνοιξε για εκεί τα φτερά της, ευτυχώς για εμάς το «μπουλμπούλι», όπως την έλεγε η γιαγιά της και σημαίνει αηδόνι στα τούρκικα, έμεινε εδώ για να μας κελαηδάει μέχρι το τέλος της ζωής της.

Γράφοντας αυτές τις αράδες, μου είναι δύσκολο να χωνέψω πως η Μαρινέλλα δεν είναι πια εδώ. Δεν θα την ακούσουμε ξανά να μας τραγουδάει και να μας μαγεύει. Και κάπου εδώ κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο κι ανοίγει ένα μεγάλο κενό….

«Κι ύστερα κι ύστερα… Μα δεν υπάρχει ύστερα… Κλείσαν ξανά τα σίδερα… Κι όλα τελειώνουν σήμερα».

Αντίο Μαρινέλλα!!!