Το «The D.O.G.» είναι μία παράσταση που ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στην αλληγορία και την ωμή απογύμνωση, ανάμεσα στο γέλιο και την απειλή, στήνοντας έναν κλειστοφοβικό μηχανισμό όπου το καταφύγιο γίνεται παγίδα και η ιστορία επανέρχεται εμμονικά ζητώντας λύτρωση.

Το μαύρο χιούμορ εισβάλλει απότομα, σχεδόν βίαια, αποκαλύπτοντας το παράλογο ενός κόσμου όπου ο άνθρωπος μετριέται με KPIs και μπόνους απόδοσης. Μια παράσταση για την εποχή της αόρατης πειθαρχίας. Για τον άνθρωπο που έμαθε να επιβιώνει. Αλλά για πόσο ακόμα;

Το «The D.O.G.» ανεβαίνει αυτή την περίοδο στο Θέατρο Βαφείο, μιλήσαμε με την πρωταγωνίστρια, Σοφία Σίμου.

– Πώς προέκυψε η συνεργασία σου με τον Γιώργο Τσαγκαράκη στο The D.O.G.;

Με τον Γιώργο γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, ήταν ο δάσκαλος μου πριν μπω στην σχολή και μετά από αυτή, μου έγινε η πρόταση να συνεργαστούμε στο θίασο λαϊκού θέατρο MATICAPI. Αυτό που με έκανε να πω το ναι ήταν ο στόχος που έχει η ομάδα. Να δημιουργήσουμε δηλαδή μέσα από την τέχνη μας μια ρωγμή στις συνειδήσεις των ανθρώπων να σκεφτούν πώς θα μπορούσαμε όλοι να ζούμε καλύτερα, γιατί το θέατρο και η Τέχνη συνολικά αυτό κάνει. Διαμορφώνει συνειδήσεις. Στο The DOG το να συνεργαστούμε λοιπόν ήταν εύκολο, γιατί ήταν μια απόφαση της ομάδας μας να κάνουμε αυτό το έργο του Γιώργου, που μιλάει για τον άνθρωπο και το πώς επηρεάζει και επηρεάζεται συνολικά από την κοινωνία και την εξέλιξη αυτής.

– Ποια είναι η βασική θεματική που σε συγκινεί σε αυτή την παράσταση;

Το κείμενο μιλάει για έναν άνθρωπο που φαινομενικά είναι σε όλα τέλειος, στην προσωπική του και επαγγελματική του ζωή, όμως, ουσιαστικά έχει φτάσει σε ένα σημείο που είναι κενός. Δεν ζει απλά, επιβιώνει. Δεν ασχολείται με τίποτα άλλο πέρα από την δουλειά του και το πώς θα καταφέρει να κερδίσει τους στόχους της εταιρείας, από την άλλη μέσα στο έργο έχουμε έναν άνθρωπο που έχει έναν άλλον στόχο στην ζωή του και αυτός είναι πιο οικουμενικός, δεν αφορά το εγώ αλλά το εμείς και παλεύει για αυτόν με κάθε τρόπο και κόντρα σε κάθε δυσκολία. Η σύγκρουση αυτή είναι αυτό που με κινητοποιεί και με συγκινεί γιατί στην πραγματικότητα θέτει ένα ερώτημα -και ίσως με τον τρόπο του το έργο μας απαντά σε αυτό- πότε πραγματικά ζεις, όταν απλά προχωράς την ζωή σου μόνο αδιαφορώντας για το τι γίνεται γύρω σου ή όταν παίρνεις θέση και δεν μένεις θεατής και αφήνεις τον κόσμο να προχωρά μόνος του;

– Πώς θα περιέγραφες το έργο σε κάποιον που δεν το έχει δει;

Το έργο ασχολείται με τις σύγχρονες μορφές εργασίας, συγκεκριμένα η πληροφορική και το AI. Διαπραγματεύεται το πώς ο άνθρωπος μέσα από την δουλειά του, και πόσο μάλλον σε τέτοιους χώρους που είναι πολύ έντονη η τηλεργασία, σταματάει, στο όνομα του «να πιάσω τα μπόνους», «τους στόχους της εταιρείας», να τον αφορά η μεγάλη εικόνα, όπως η φτώχεια η αδικία, ο πόλεμος και ασχολείται με τον μικρόκοσμο του. Μέσα από αυτή την εντατικοποίηση που ζει, αποξενώνεται μέσα στην εργασία του και αποκόπτεται από το κοινωνικό σύνολο και τις κοινωνικές συναναστροφές και σιγά σιγά απανθρωπίζεται. Φτάνει σε σημείο που σταματάει να ενδιαφέρεται για τον συνάνθρωπό του, να μην τον αφορά και να μην παλεύει ενάντια στις αδικίες, στον πόλεμο, δεν απλώνει το χέρι του να βοηθήσει αυτόν που έχει ανάγκη να σηκωθεί, δεν παλεύει να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο για το παιδί του, ουσιαστικά ξεχνάει τα πάντα γύρω του για ένα «ζηλευτό κελί». Και εδώ έρχεται και το πραγματικό ερώτημα: ο άνθρωπος τελικά όταν τον αφορά το εγώ και κοιτάζει τον ατομικό του και μόνο δρόμο, μπορεί να ζει πραγματικά;

– Πώς συνδέεται η ιστορία του έργου με τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα;

Η εξέλιξη που έχουμε σήμερα σε διάφορους κλάδους εργασίας έχει φτάσει σε επίπεδα που ο άνθρωπος θα μπορεί να εργάζεται και να ζει καλύτερα, με λιγότερο και πιο αποτελεσματικό χρόνο εργασίας και περισσότερο ελεύθερο χρόνο και καλύτερη ποιότητα ζωής. Αντίθετα, όμως βλέπουμε τον εργαζόμενο να δουλεύει όλο και περισσότερο και να γίνεται η μέρα του ολόκληρη μόνο δουλειά, χωρίς φίλους, σύντροφο, κοινωνικές σχέσεις. Αυτό δημιουργεί ένα πολύ οξύμωρο σχήμα που αντικειμενικά οι δυνατότητες για καλυτέρευση των όρων ζωής μένει πίσω σε σχέση με αυτό που θα μπορούσε να γίνει. Αυτό ακριβώς είναι και αυτό που θέλει με έναν τρόπο να πει και το έργο μας. Ότι μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα αρκεί να το πάρουμε απόφαση. Επομένως η ιστορία μας, ακριβώς επειδή γράφτηκε στο τώρα, μέσα από την μοναδική και γεμάτη συγκίνηση, αλλά και χιούμορ γραφή του Γιώργου, αντανακλά τη σύγχρονη πραγματικότητα την οποία βιώνουμε αυτή την στιγμή.

– Στο έργο βλέπουμε τον Θοδωρή να απορροφάται πλήρως από την εργασία του ως AI Trainer. Ως γυναίκα, σε έναν τόσο απαιτητικό και συχνά αβέβαιο χώρο όπως το θέατρο, πώς καταφέρνεις να βάζεις όρια ώστε η δική σου «απόδοση» και τα «KPIs» της δουλειάς να μην καταπιούν την προσωπική σου ζωή και την ηρεμία σου;

Στην κοινωνία που ζούμε σήμερα, που καλείται ένας εργαζόμενος, άνδρας ή γυναίκα, και σε οποιοδήποτε κλάδο, από την πληροφορική μέχρι και το θέατρο τα όρια αυτά δεν μπορούν να υπάρξουν. Τα πολύ απαιτητικά ωράρια, η συνεχής μελέτη και εξέλιξη, η αναγκαιότητα της εγρήγορσης για να μπορέσεις να βγάλεις μια δουλειά ώστε να μπορούν να πετύχουν τους στόχους τους οι εργοδότες βάζουν εμπόδια στο να μπορείς να ξεχωρίζεις την δουλειά από την προσωπική σου ζωή. Για παράδειγμα, ένας ηθοποιός αυτή την στιγμή για να μπορέσει να βιοποριστεί και να ζήσει, όχι πλουσιοπάροχα απλά να επιβιώσει χρειάζεται να δουλεύει σε δύο ή και τρεις δουλειές, όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν η μέρα έχει πολύ λίγες ώρες για να χωρέσουν όλα αυτά. Είναι, λοιπόν, ακατόρθωτο το να λέμε ότι μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός όσο μιλάμε για αυτές τις συνθήκες ζωής. Χωρίς αυτό, όμως, να σημαίνει ότι πρέπει να λέμε ότι αυτό είναι και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Γιατί σήμερα μπορούμε και να ζούμε καλύτερα και να δουλεύουμε και να παράγουμε τέχνη, αυτή που πραγματικά έχουμε ανάγκη, γιατί υπάρχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο αρκεί μόνο εμείς να καταλάβουμε και να παλέψουμε για να αλλάξουμε αυτό που ζούμε σήμερα. Αρκεί να διαλέξουμε την ζωή μας, χωρίς «να περιμένουμε το όταν».

Η παράσταση

Ο Θοδωρής, 45 ετών. Επιτυχημένος AI Data Trainer. Εργάζεται αδιάκοπα σε μια ισχυρή διεθνή εταιρεία υψηλής τεχνολογίας. Εκπαιδεύει αλγορίθμους, τροφοδοτεί μηχανές με δεδομένα, βελτιστοποιεί συστήματα. Είναι αποδοτικός. Είναι συνεπής. Είναι απαραίτητος. Δουλεύει πάνω σε ένα project δημιουργίας ρομπότ εύρεσης επιζώντων. Ή μήπως όχι;
Η ζωή του μοιάζει τακτοποιημένη. Αλλά τι ακριβώς έχει τακτοποιηθεί; Κάποτε είχε χρόνο. Τώρα έχει επανάληψη. Κάποτε είχε αμφιβολίες. Τώρα έχει απόδοση. Όταν η οθόνη διαχέεται στο παρόν, η αλήθεια καταχωρείται ως ακόμη ένα δεδομένο σε μια απέραντη βάση πληροφοριών, όπου η επαυξημένη πραγματικότητα καταπίνει την αληθινή.
Επιτυχία σημαίνει ελευθερία; Τι περιγράφει έναν ευτυχισμένο άνθρωπο; Πού βρίσκεται η ολοκλήρωση του ανθρώπου; Τι γίνεται όταν ο πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα; Αν η φιλοδοξία σημαίνει υπακοή άνευ όρων, ποιος κρατά το λουρί και ποιος το φορά;

Πρωτότυπο κείμενο: Γιώργος Τσαγκαράκης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Τσαγκαράκης
Φωτογραφίες / Video: Άκης Βαλεργάκης
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου – We Will
Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Γιαραμαζίδης, Αντώνης Γουγής, Σοφία Σίμου, Γιώργος Τσαγκαράκης, Ελένη Τσάκαλου
Μουσικός επί σκηνής: Αντώνης Γουγής

Πότε: κάθε Πέμπτη μέχρι και τέλος Απρίλη (εξαιρούνται οι Πέμπτες 9&16/04) στις 21:15
Διάρκεια: 110’
Προπώληση: ticketservices.gr
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6934654289
Πού: Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής (Αγίου Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως, Κεραμεικός)