Στα άδυτα του «LO»… μάθαμε όλα όσα συμβαίνουν στο Υπόγειο του Bios

Ο Λευτέρης Παπακώστας σκηνοθετεί για δεύτερη φορά στο Υπόγειο του Bios. Μετά το «Μαζί Ποτέ» του Τσιμάρα Τζανάτου, επιστρέφει στον «τόπο του εγκλήματος» με ένα ακόμη πιο φιλόδοξο πρότζεκτ.

Το «LO» του Μάριου Τσάγκαρη ανεβαίνει για πρώτη φορά και είναι εμπνευσμένο από την ταινία «Λόλα» (1964, σενάριο Ηλία Λυμπερόπουλου, σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου). Δεν έχει, όμως, καμία σχέση με αυτή. Πρόκειται για ένα μελλοντολογικό μελόδραμα. Ένα sci-fi νουάρ που αγγίζει τον ονειρικό μελλοντολογικό ρεαλισμό – ένα έργο για την απέλπιδα προσπάθεια του έρωτα να κερδίσει.

Οι θεατές μπορούν να κινούνται στον χώρο, να πίνουν το ποτό τους, να χορεύουν μαζί με τους ήρωες-ρομπότ σε αυτό το φουτουριστικό καμπαρέ, που δεν θυμίζει σε τίποτα τη συνθήκη ενός παραδοσιακού θεάτρου.

Το Newsbeast μίλησε με τον σκηνοθέτη της παράστασης, που μπορεί να έχεις δει πρόσφατα και στη νέα σειρά της ΕΡΤ «Εκτός Σχεδίου», αλλά και με τους πέντε εξαιρετικούς ηθοποιούς της παράστασης: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Πασέ Κολοφωτιάς και Χρύσα Βουλουτάκη.

– Περιγράφεις το LO ως ένα post pop-modern ψυχογράφημα της προδιάθεσης του ανθρώπου να καταδυναστεύει ό,τι επιθυμεί. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Λευτ. Παπ.: Το LO καταπιάνεται με βασικά, πανανθρώπινα ερωτήματα. Ασχολείται με το εσωτερικό κομμάτι του ανθρώπου και προσπαθεί να αγγίξει πτυχές της ψυχής του. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να λείπει η ανάγκη του ανθρώπου να καταδυναστεύει ό,τι επιθυμεί και να προσπαθεί να εξουσιάζει τα πάντα. Δυστυχώς, αυτό παραμένει βασικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή θα αλλάξει.

– Η παράσταση διαδραματίζεται στην Αθήνα του 2082. Πόσο αισιόδοξο φαντάζεσαι αυτό το μέλλον;

Λευτ. Παπ.: Όλα εξαρτώνται από τον άνθρωπο και την κατεύθυνση που θα επιλέξει. Από το αν θα λειτουργήσει με γνώμονα τον σεβασμό, τον ουμανισμό, την αγάπη και άλλες παρόμοιες αξίες. Η αλήθεια είναι πως αυτή τη στιγμή δεν φαντάζει ιδιαίτερα αισιόδοξο, υπάρχει όμως ακόμη χρόνος για αλλαγές.

– Οι ήρωες της παράστασης είναι ρομπότ. Πόσο σε δυσκόλεψε αυτό στη διδασκαλία των ρόλων;

Λευτ. Παπ.: Η βασική δυσκολία ήταν να δημιουργηθεί ο κόσμος που θα εμπεριέχει τους ήρωες της παράστασης, έτσι ώστε, παρόλο που είναι ρομπότ, να αποκτήσουν σάρκα και οστά.

– Πώς λειτούργησε σκηνοθετικά η επιλογή του club-καμπαρέ;

Λευτ. Παπ.: Η συγκεκριμένη συνθήκη πρόσθεσε κάτι επιπλέον στη βασική σύλληψη του έργου — κάτι που το γειώνει σε ένα πιο πραγματικό επίπεδο. Εμπεριέχει, όμως, και ένα ρίσκο: οι ίδιοι οι θεατές αποτελούν βασικό κομμάτι της παράστασης και, εκ των πραγμάτων, λειτουργούν διαφορετικά μέσα σε αυτή τη συνθήκη. Έτσι, κάθε παράσταση είναι ένα διαφορετικό στοίχημα.

Μετά τον Λευτέρη Παπακώστα, που κρατά και έναν από τους έξι ρόλους της παράστασης, «ανακρίναμε» τους υπόλοιπους του θιάσου και βρήκαμε παραπάνω από πέντε λόγους για τους οποίους αξίζει να δούμε το LO.

– Ποιος είναι ο ρόλος σας στην παράσταση;

Κατερίνα Παρισσινού: Ο ρόλος που έχω στην παράσταση είναι αυτός της Lo. Η Lo είναι υβρίδιο, ένα πλάσμα που έχει γεννηθεί από άνθρωπο και ρομπότ και, λόγω της φύσης της, μπορεί να νιώσει και να αγαπήσει. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν ανήκει ούτε στη μία ούτε στην άλλη πλευρά και δεν γίνεται ουσιαστικά αποδεκτή σε κανέναν από τους δύο κόσμους.
Γιώργος Τριανταφύλλου: Στην παράσταση είμαι ο Μαλούρας, ο ιδιοκτήτης του «Γαλάζιου Αγγέλου», αυτού του περιβόητου φουτουριστικού καμπαρέ.
Πασέ Κολοφωτιάς: Περνάω από διαφορετικούς ρόλους μέσα στην πορεία της παράστασης. Άλλοτε είμαι κάποιο από τα διάφορα ρομπότ, άλλοτε ένας άνθρωπος — ο Ντέκας, που είναι και ο βασικός μου ρόλος. Είμαι αστυνομικός και συνεργάτης του υποκόσμου.
Θεοδόσης Σκαρβέλης: Είμαι ο ΜΑΚ, άνθρωπος, το τσιράκι του Μαλούρα, που έχει το μπαρ-cabaret «Γαλάζιος Άγγελος» — τον κύριο τόπο δράσης του έργου και της παράστασης. Μαζί με τον Μαλούρα πήραμε μια αναγκαία απόφαση, στην προϊστορία του έργου, για την επιβίωσή μας. Τώρα μένει να βρω τον τρόπο να διασφαλίσω όχι μόνο την προσωπική μας σωτηρία, αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Μπορώ και θα το κάνω.
Λίνα Πάτσιου: Έχω δύο ρόλους. Υποδύομαι την ΤΑΦ, ένα εξελιγμένο ρομποτικό μοντέλο με σκοτεινό παρελθόν, πρώτο όνομα στο μπαρ Snake. Παρά τις δυσκολίες που έχει περάσει για να επιβιώσει, θα ρισκάρει τα πάντα για να βοηθήσει τη Λο. Για μένα είναι ένας χαρακτήρας με αντιστασιακό προφίλ.
Παίζω επίσης τη Χορεύτρια, ένα ρομπότ παλαιότερου τύπου, χαμηλής νοημοσύνης και τεχνολογίας. Ζει πραγματικά στη στιγμή, καταγράφει όμως οτιδήποτε συμβαίνει γύρω της. Έχει πιο «μηχανικά» στοιχεία και αυτή η ιδιαιτερότητα – το ότι δεν διαθέτει ακριβώς ανθρώπινα χαρακτηριστικά – την καθιστά έναν αρκετά δύσκολο ρόλο στην προσέγγισή του. Τελικά πρόκειται για έναν παρανοϊκό χαρακτήρα, χωρίς ηθική ή δεύτερες σκέψεις, εκ κατασκευής.
Χρύσα Βουλουτάκη: Υποδύομαι τη Ντα, έναν χαρακτήρα που ουσιαστικά «επισκευάζεται» μπροστά στο κοινό. Χτίζεται σταδιακά μέχρι να φτάσει στον τελικό της στόχο.

– Πόσο σας δυσκολεύει η συνθήκη club της παράστασης;

Κ.Π.: Όσο δύσκολη είναι, τόσο απελευθερωτική και λυτρωτική είναι την ίδια στιγμή. Δεν υπάρχει στιγμή «χαλάρωσης». Υπάρχει μόνιμη εγρήγορση. Όλες οι αισθήσεις είναι σε ετοιμότητα. Η σκηνή είναι παντού — το ίδιο και οι θεατές. Όλα αλλάζουν· η μόνιμη κίνηση δημιουργεί έναν ζωντανό οργανισμό που ανασαίνει, γίνεται ζωή, κι έτσι τίποτα δεν μπορεί να είναι ίδιο. Κάθε παράσταση είναι μια έκπληξη.
Γ.Τ.: Έχω εμπειρία αυτής της συνθήκης από την προηγούμενη συνεργασία μας με τον Λευτέρη, επίσης στο Bios. Η αντικειμενική δυσκολία είναι ταυτόχρονα και η γοητεία της. Καθώς δεν μιλάμε απλώς για μη ύπαρξη τέταρτου τοίχου, αλλά ούτε καν τρίτου ή δεύτερου, είμαστε διαρκώς σε εγρήγορση και σε περιμετρική απεύθυνση.
Π.Κ.: Η συνθήκη «club» μέσα στον κόσμο που προτείνουμε έχει ωραίες προκλήσεις. Ο διαχωρισμός σκηνής και πλατείας καταργείται. Το κοινό ενσωματώνεται στον χώρο δράσης. Οι ηθοποιοί είναι καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης επί σκηνής, βρίσκονται ανάμεσα στους θεατές και έχουν τη δυνατότητα διάδρασης μαζί τους. Αυτό σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή βρισκόμαστε όλοι σε «πρώτο πλάνο», ακόμη κι αν δεν είναι «η στιγμή μας». Καλούμαστε, λοιπόν, να φωτίζουμε μία μόνο στιγμή κάθε φορά, ο καθένας μέσα από τα μάτια του ρόλου του. Αυτός ο συντονισμός διαφορετικών, μικρότερων γραμμών αφήγησης, που συνδημιουργούν μία ενιαία γραμμή, είναι για μένα η μεγαλύτερη πρόκληση και το πιο μαγικό στοιχείο.
Θ.Σ.: Δεν με δυσκολεύει· μάλλον με διασκεδάζει!
Λ.Π.: Υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες, γιατί καλείσαι να δημιουργήσεις ένα παραστατικό περιβάλλον 360 μοιρών. Προσωπικά, δεν έχω ξαναβρεθεί σε αυτή τη συνθήκη, οπότε ήταν κάτι που έπρεπε να κατακτηθεί. Από την άλλη, η αλληλεπίδραση με το κοινό είναι εξαιρετικά γοητευτική.
Χ.Β.: Η συνθήκη του club είναι ταυτόχρονα πρόκληση και απελευθέρωση. Χρειάζεται τρομερή συγκέντρωση. Δεν υπάρχει «απόσταση» ανάμεσα σε θεατές και ηθοποιούς και ο σκηνοθέτης μάς έχει δώσει τη δυνατότητα να κάνουμε διαφορετικές επιλογές, ανάλογα με το κοινό και τη δράση, ώστε κάθε παράσταση να είναι πραγματικά ξεχωριστή.

– Αγαπημένη ατάκα;

Κ.Π.: Όταν η Lo αφηγείται στον αγαπημένο της, τον Αρόι — που είναι ρομπότ — το όνειρο που είδε μαζί του: «Γελάμε για κάτι που δεν θυμάμαι. Είμαστε καλά, είμαστε μαζί, είμαστε ελεύθεροι». Ενώ η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη.
Γ.Τ.: «Αληθινό πόνο θέλει ο κόσμος, αληθινή αγωνία, αγωνία θανάτου».
Π.Κ.: «Αυτή ξεκουμπώθηκε».
Θ.Σ.: «Δεν μπορείς να δεις πέρα από τη μύτη σου».
Λ.Π.: «Λο, Λο, έλα». (Είναι εσωτερικό αστείο.)
Χ.Β.: «Η λευκότητα είναι η διέξοδος». Η «λευκότητα» μπορεί να σημαίνει καθαρότητα, επανεκκίνηση, φως – αλλά ταυτόχρονα μπορεί να είναι και το κενό. Κάθε φορά που τη λέω, νιώθω ότι η διαδρομή μου αποκτά νόημα ή, τουλάχιστον, μια κατεύθυνση.

– Γιατί αξίζει να δει κάποιος το LO;

Κ.Π.: Γιατί ο έρωτας πάντα θα υπάρχει και θα προσπαθεί να επιβιώσει, ακόμη και στους πιο δύσκολους καιρούς — στη δυστοπία του μέλλοντος, στις δυσκολίες. Γιατί το μέλλον του LO δεν απέχει και πολύ από το σήμερα που ζούμε.
Γ.Τ.: Γιατί είναι μια παράσταση και ένα έργο που δεν φοβάται να ισορροπήσει στην κόψη και να δημιουργήσει ένα σύμπαν sci-fi με ρομπότ, βίδες, ελατήρια, τρυφερότητα και ποιητικούς έρωτες.
Θ.Σ.: Γιατί είναι κάτι διαφορετικό και, ενώ ασχολείται με humanoids και θέτει σχετικά ερωτήματα, τελικά ακολουθούμε μια ερωτική ιστορία.
Λ.Π.: Γιατί ασχολείται με ένα πολύ επίκαιρο ζήτημα με έναν πολύ pop τρόπο. Για το κινηματογραφικό κείμενο του Μάριου Τσάγκαρη και την avant-garde σκηνοθεσία του Λευτέρη Παπακώστα. Είναι πραγματικά πολύ φρέσκο και διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο μπορεί να έχετε δει.
Χ.Β.: Το LO δεν είναι απλώς μια παράσταση – είναι εμπειρία. Μιλά για ένα δυστοπικό μέλλον πολύ πιο κοντά μας απ’ όσο νομίζουμε. Με ειδικά διαμορφωμένη μουσική και νουάρ sci-fi ατμόσφαιρα, σε βάζει μέσα στον κόσμο του από το πρώτο λεπτό.

Ταυτότητα Παράστασης:

Κείμενο: Μάριος Τσάγκαρης
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Παπακώστας
Μουσική: Μάριος Τσάγκαρης
Φωτογραφίες / video art: Άρης Αθάνατος
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Γιώτα Δημητριάδη
Παίζουν: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Πασέ Κολοφωτιάς, Χρύσα Βουλουτάκη, Λευτέρης Παπακώστας

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 85’
Ηλεκτρονική προπώληση: Bios Organization

Bios
Πειραιώς 84, Γκάζι
Tηλ: 2103425335