Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας του Ντόναλντ Τραμπ προκάλεσε προσδοκίες για μια ισχυρή και ξεκάθαρη αντίδραση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς το περιεχόμενό της επιδεικνύει περιφρόνηση προς την ΕΕ και τους «αδύναμους» ηγέτες της, ενώ στοχοποιεί ευθέως Ευρωπαίους πολίτες και μετανάστες, χρησιμοποιώντας ρατσιστικά υπονοούμενα και ελάχιστα συγκαλυμμένη ισλαμοφοβία. Ωστόσο, αντί για μια ηχηρή υπεράσπιση της δέσμευσης της Ένωσης στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα, οι ευρωπαϊκές αντιδράσεις περιορίστηκαν σε γενικόλογες δηλώσεις.
Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, καταδίκασε τα σχέδια του Ντόναλντ Τραμπ να ενισχύσει τα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, ωστόσο δεν υπήρξε καμία δημόσια αμφισβήτηση της ρατσιστικής λογικής που στηρίζει τα επιχειρήματα του Αμερικανού προέδρου. Ο Αντόνιο Κόστα, ο οποίος έχει μιλήσει ανοιχτά και με υπερηφάνεια για τη μεικτή καταγωγή του, θα μπορούσε να αντικρούσει πειστικά τον ισχυρισμό ότι η Ευρώπη οδεύει προς «πολιτισμική εξαφάνιση» εξαιτίας των μεταναστών και, κατ’ επέκταση, εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών με διαφορετικό χρώμα δέρματος.
Από την πλευρά της, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, υποστήριξε ότι η καλύτερη απάντηση στις προσβολές της κυβέρνησης Τραμπ είναι η υπεράσπιση μιας ενωμένης Ευρώπης, με έμφαση στα πλεονεκτήματά της και υπερηφάνεια για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, απουσίασε οποιαδήποτε επαναβεβαίωση του οράματος που η ίδια είχε παρουσιάσει πριν από δύο χρόνια για μια συμπεριληπτική ΕΕ, «όπου δεν έχει σημασία πώς μοιάζεις, ποιον αγαπάς, πώς προσεύχεσαι και πού γεννήθηκες».
Σύμφωνα με τον Guardian, η εικόνα μιας «woke» Ευρώπης που περιγράφει ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αντιθέτως, ο ίδιος θα ένιωθε ιδιαίτερα άνετα στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς τα ακροδεξιά κόμματα βρίσκονται σε άνοδο και η ρητορική της «υπεράσπισης του πολιτισμού», που συνδέεται με τη θεωρία συνωμοσίας της «μεγάλης αντικατάστασης», έχει περάσει από τα περιθώρια της ακροδεξιάς στο πολιτικό κέντρο. Το συντηρητικό μπλοκ της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν βασίζεται ολοένα και περισσότερο στις ψήφους της ακροδεξιάς για την προώθηση νομοθετικών πρωτοβουλιών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ μια ενδεχόμενη επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στα θεσμικά όργανα των Βρυξελλών θα τον έφερνε αντιμέτωπο με ελάχιστους ανθρώπους διαφορετικού χρώματος δέρματος.
Παράλληλα, οι πρακτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών στο μεταναστευτικό αρχίζουν να συγκλίνουν. Αν και η ΕΕ δεν χρησιμοποιεί ένοπλες παραστρατιωτικές δυνάμεις τύπου ICE, το νέο μεταναστευτικό σύμφωνο αυστηροποιεί τις διαδικασίες ασύλου, επιταχύνει τις απελάσεις και επεκτείνει την κράτηση μεταναστών. Πολλές χώρες της Ένωσης ζητούν «καινοτόμες λύσεις», μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η ενίσχυση των αρμοδιοτήτων της Frontex, του ευρωπαϊκού οργανισμού συνοριοφυλακής, ο οποίος έχει κατηγορηθεί για συστηματικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνενοχή σε παράνομες επαναπροωθήσεις. Επιπλέον, 27 ευρωπαϊκά κράτη ζήτησαν την αναθεώρηση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, υποστηρίζοντας ότι τα δικαιώματα των μεταναστών πρέπει να σταθμίζονται με την «ασφάλεια» και την «ελευθερία» των Ευρωπαίων.
Το άρθρο επισημαίνει ότι όλα αυτά ευθυγραμμίζονται πλήρως με τη λογική Τραμπ, αλλά αντιβαίνουν στα ίδια τα συμφέροντα της Ευρώπης. Η γήρανση του πληθυσμού και οι ελλείψεις εργατικού δυναμικού αποδυναμώνουν κρίσιμους τομείς, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει καταγράψει ελλείψεις σε 42 επαγγέλματα, μεταξύ των οποίων η οικοδομή, οι μεταφορές, η γεωργία, η φιλοξενία, η υγεία και η κοινωνική φροντίδα, που είναι απαραίτητα για την οικονομική ανθεκτικότητα και τη «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ. Παρά τη σκληρή ρητορική για τα σύνορα, πολλές κυβερνήσεις συνάπτουν αθόρυβα εργασιακές συμφωνίες με χώρες του παγκόσμιου νότου.
Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστηρίζει ότι τα εθνικιστικά κόμματα υφίστανται λογοκρισία, ωστόσο, όπως αναφέρεται, εκείνοι που αντιμετωπίζουν περιορισμούς είναι κυρίως οι προοδευτικοί στην Ευρώπη, ιδιαίτερα όσοι στηρίζουν την αλληλεγγύη και τη δικαιοσύνη για τους Παλαιστινίους. Ειδικοί του ΟΗΕ κάλεσαν τη Γερμανία να σταματήσει τη συστηματική αστυνομική βία κατά ακτιβιστών που εκφράζουν αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, ενώ στη Γαλλία, τον Νοέμβριο, διεθνές ακαδημαϊκό συνέδριο για την Παλαιστίνη αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το Κολέγιο της Γαλλίας, έπειτα από δημόσιους χαρακτηρισμούς υπουργού που το αποκάλεσε «ακτιβιστικό».
Σύμφωνα με το κείμενο, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναπτύξει μια τεχνοκρατική μορφή αποκλεισμού, βασισμένη σε οδηγίες, κανονισμούς, κωδικοποιημένη γλώσσα περί «ευρωπαϊκών αξιών» και ένα πλαίσιο ασφάλειας που κανονικοποιεί εξαιρέσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ακόμη και τεκμηριωμένα δεδομένα αγνοούνται, όπως συνέβη στην Ολλανδία, όπου η Κάτω Βουλή αρνήθηκε να συζητήσει μελέτη που διαπίστωνε ότι οι διακρίσεις κατά των μουσουλμάνων είναι δομικά ενσωματωμένες στην κοινωνία, με αποτέλεσμα πολλοί νέοι μουσουλμάνοι να αισθάνονται ότι δεν ανήκουν.
Ο Ευρωβουλευτής των Ολλανδών Σοσιαλιστών, Μοχάμεντ Σαχίμ, δήλωσε ότι τα ευρωπαϊκά πολιτικά και μιντιακά οικοσυστήματα έχουν κατασκευάσει έναν «φανταστικό μουσουλμάνο» που παρουσιάζεται αποκλειστικά ως ύποπτος και απειλή για την ασφάλεια και ποτέ ως γιατρός, νοσηλευτής, επιστήμονας ή εκλεγμένος εκπρόσωπος. Όπως σημειώνεται, ούτε καν η τεκμηριωμένη έρευνα δεν επιτρέπεται να αμφισβητήσει το κυρίαρχο αφήγημα.
Οι Ευρωπαίοι πολίτες διαφορετικού χρώματος δέρματος δεν κατέχουν την εξουσία που τους αποδίδει ο Ντόναλντ Τραμπ. Πολλοί παραμένουν περιθωριοποιημένοι, στιγματισμένοι και αντιμέτωποι με δομικές διακρίσεις. Παρ’ όλα αυτά, χιλιάδες άλλοι συμβάλλουν καθημερινά στη βιωσιμότητα και την ευημερία της Ευρώπης μέσω της παρουσίας τους στην πολιτική, τις επιχειρήσεις, την τεχνολογία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τα μέσα ενημέρωσης, την ιατρική, τον σχεδιασμό, τις μεταφορές και την ακαδημαϊκή κοινότητα. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα τολμήσουν τελικά να υψώσουν δημόσια τη φωνή τους και να υπερασπιστούν ανοιχτά τη διαφορετικότητα της Ευρώπης.
