Η Χριστίνα Πολίτη σε μια εξομολόγηση στο Στούντιο 4 μίλησε για τα βιώματα που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα της, εστιάζοντας στην πολυετή περιπέτεια υγείας του πατέρα της. Η γνωστή κοσμικογράφος περιγράφει πώς η ασθένεια μπήκε στο σπίτι τους όταν εκείνη ήταν ακόμη στην εφηβεία, αλλάζοντας βίαια τις ισορροπίες.

«Είχαμε μια “θανατική ποινή”»

Η ίδια δεν κρύβει ότι η σκιά της απώλειας υπήρχε για χρόνια πάνω από την οικογένειά της. «Ο μπαμπάς μου ήταν άρρωστος από τότε που ήμουν 16 χρονών. Δηλαδή από τότε, ενώ ήμασταν πολύ αγαπημένοι, ήταν σαν να είχαμε μία έτσι θανατική ποινή αυτό. Άμα σου λένε “ξέρεις, θα ζήσεις 10 χρόνια το μάξιμουμ”, αρχίζει και αλλάζει η ιστορία», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αυτή η εμπειρία την ανάγκασε να ωριμάσει απότομα, αναλαμβάνοντας ευθύνες που δεν αντιστοιχούσαν στην ηλικία της. «Εκεί πήρα τα ηνία εγώ και πήγαινα στα νοσοκομεία, έμαθα τα πάντα. Εκεί άλλαξε και η νοοτροπία μου στη ζωή. Δεν έπαιρνα ποτέ πολύ σοβαρά τα πράγματα. Έβλεπα τα μετρούσα τελείως διαφορετικά όλα».

Η ζωή στο Κολωνάκι και η «λούμπεν» πλευρά

Παρά την αστική της καταγωγή, η Χριστίνα Πολίτη ξεκαθαρίζει πως η ανατροφή της δεν είχε καμία σχέση με σνομπισμό. «Δεν είμαι Μαντάμ Σουσού, ξέρεις. Ήταν κανονικοί άνθρωποι, καλή οικογένεια, με πολλή αγάπη μεγάλωσα», εξηγεί, ενώ θυμάται με νοσταλγία την κλίση της προς το… ελαφρύ. «Μου άρεσαν πάντα οι σαχλαμάρες. Με μια θεία μου διαβάζαμε όλη μέρα περιοδικά Jours de France και κουτσομπολεύαμε. Η μαμά μου ήταν στα καλλιστεία, πάντα πήγαινα προς το ελαφρύ».

Η στάση της αυτή προκαλούσε συχνά τα πειράγματα του πατέρα της, ο οποίος αναρωτιόταν για το επαγγελματικό της μέλλον: «Όταν έβγαινα, μου έλεγε ο μπαμπάς μου: “Τι θα γίνεις; Θα γίνεις μπουζουξού ή λουλουδού; Τι θα γίνεις; Γυρνάς με τα γαρίφαλα καρφωμένα”». Η ίδια, πάντως, βρήκε τον τρόπο να εξαργυρώσει αυτή την αγάπη της για την έξοδο: «Τελικά του λέω… δεν με έζησε γιατί τον έχασα, αλλά του λέω: “Να, έκανα μια δουλειά που με πληρώνουν για να βγαίνω”».

Ο γάμος στην Ελβετία και το κενό της απώλειας

Η φυγή στο εξωτερικό για σπουδές αρχιτεκτονικής στο Λονδίνο την οδήγησε τελικά στην Ελβετία και σε έναν πρόωρο, όπως παραδέχεται, γάμο. Η απόφαση αυτή δεν πάρθηκε από συμβατική ανάγκη, αλλά από έναν βαθύτερο φόβο. «Δεν ήθελα να παντρευτώ, απλά επειδή ήμουν πολύ δεμένη με τη μαμά μου και τον μπαμπά μου, είχα την ανασφάλεια ότι θα μείνουμε οι δύο. Ήταν μια κίνηση ανασφάλειας να αποκτήσω ένα παιδί. Ήθελα να αναπληρώσω το κενό, παρόλο που ο γονιός ήταν ζωντανός».

Κλείνοντας, η Χριστίνα Πολίτη εξηγεί γιατί ποτέ δεν κυνήγησε την καριέρα με πείσμα. «Το φιλοσόφησα και έλεγα “ωραία, να είμαστε καλά και να περνάμε ωραία”. Όχι αναίσθητα, αλλά γνωρίζοντας ότι υπάρχει κάτι στενάχωρο. Γι’ αυτό δεν είχα ιδιαίτερες φιλοδοξίες σε καριέρες».