Το συναίσθημα της ανακούφισης που συγκρούεται με τη βαθιά οδύνη του αποχωρισμού περιέγραψε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, επιστρέφοντας στα ραδιοφωνικά του καθήκοντα το πρωί της Δευτέρας. Λίγα εικοσιτετράωρα μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο παρουσιαστής μίλησε για την προσωπική του μάχη με τη διαχείριση μιας απώλειας που, αν και αναμενόμενη λόγω της κατάστασης της υγείας της, παραμένει ισοπεδωτική.
Δύο χρόνια δοκιμασίας για την οικογένεια
Η μητέρα του Αρναούτογλου έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου, κλείνοντας έναν κύκλο έντονης σωματικής κόπωσης που διήρκεσε δύο ολόκληρα χρόνια. Μιλώντας στην εκπομπή του στον Sfera 102.2, αποσπάσματα της οποίας αναπαρήγαγε το «Πρωινό», ο ίδιος δεν έκρυψε πως η σκέψη του όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν επικεντρωμένη στο πώς θα σταματήσει η ταλαιπωρία της.
«Η ιστορία της μητέρας μου ήταν μια ιστορία που, από τη μία, θέλαμε πραγματικά να σταματήσει αυτός ο πόνος που βίωνε και η ταλαιπωρία. Από την άλλη όμως, όσο και να θέλεις να μην ταλαιπωρείται ο άνθρωπός σου, όταν φεύγει, είναι κάτι πάρα πολύ σκληρό, που δεν το είχα ζήσει ποτέ στη ζωή μου σε τόσο κοντινό πρόσωπο, εννοώ στον πατέρα μου ή στη μητέρα μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου στάθηκε ιδιαίτερα στην αντίφαση που νιώθει κανείς όταν βλέπει ένα αγαπημένο πρόσωπο να υποφέρει. Παρά την εσωτερική ανάγκη να δει τον άνθρωπό του να αναπαύεται, η στιγμή της οριστικής απουσίας δημιουργεί ένα κενό που δεν καλύπτεται εύκολα.
«Πέρασα λίγο δύσκολα τις πρώτες ώρες. Δύο χρόνια ταλαιπωρούνταν πάρα πολύ η μητέρα μου. Δηλαδή είναι στη φάση που λες κάποιες στιγμές “Θεέ μου ας φύγει, να ηρεμήσει η ψυχή της”. Αλλά όταν φεύγει και όταν έρχεται εκείνη η ώρα του τελευταίου αποχαιρετισμού, όσο και να έχεις παρακαλέσει, πονάει πολύ ο πόνος», εξομολογήθηκε ο δημοφιλής παρουσιαστής.
