Δύο παιδικοί φίλοι από το Τενεσί, που είχαν χαθεί για σχεδόν 50 χρόνια, ξανασυναντήθηκαν απρόσμενα ενώ έκαναν θεραπείες για καρκίνο στο ίδιο ογκολογικό κέντρο, σύμφωνα με το δημοσίευμα της nypost.
Οι Billy Taylor και Randy Duke είχαν γνωριστεί ως παιδιά στο White Bluff, όπου πήγαιναν μαζί σχολείο, ενώ αργότερα υπηρέτησαν και στην Εθνοφρουρά του Τενεσί. Οι δρόμοι τους χώρισαν το 1979, όταν ο Taylor άφησε την Εθνοφρουρά για να ασχοληθεί με τη δική του επιχείρηση, και από τότε δεν είχαν καμία επαφή. Χωρίς να το γνωρίζουν, οι δυο τους βρέθηκαν ξανά στο ίδιο μέρος δεκαετίες αργότερα, αυτή τη φορά ως ασθενείς στο Sarah Cannon Cancer Center at TriStar Natchez στο Dickson.
Ο Taylor, που έχει επιβιώσει δύο φορές από καρκίνο, επέστρεψε στο κέντρο για νέο κύκλο ακτινοθεραπειών, ενώ ο Duke έκανε καθημερινά ακτινοβολίες και χημειοθεραπείες για επιθετικό καρκίνο στον λαιμό. Για εβδομάδες περνούσαν ο ένας δίπλα από τον άλλον χωρίς να καταλάβουν ποιος ήταν. Η μεγάλη αλλαγή στην εμφάνισή τους, αλλά και οι δυσκολίες της θεραπείας, έκαναν σχεδόν αδύνατη την αναγνώριση.
Ο Taylor κατάλαβε τελικά ποιος ήταν όταν άκουσε μία νοσοκόμα να φωνάζει το όνομα του Duke στην αίθουσα αναμονής.
«Δεν ήμουν σίγουρος ότι ήταν αυτός, γιατί έχουμε αλλάξει τόσο πολύ», είπε. «Αν δεν άκουγα το όνομά του, δεν θα τον αναγνώριζα ποτέ». Λίγες ημέρες αργότερα τον πλησίασε στο πάρκινγκ και του φώναξε: «Drake, εσύ είσαι;».
Ο Duke χρησιμοποιούσε το μεσαίο του όνομα, Drake, στα σχολικά χρόνια επειδή υπήρχαν πολλοί μαθητές με το όνομα Randy. «Θεέ μου, ναι», θυμήθηκε ότι του απάντησε. «Μόλις τον κοίταξα καλύτερα, κατάλαβα ποιος ήταν και χάρηκα τόσο πολύ που τον είδα ξανά».
Από εκείνη τη στιγμή έγιναν ξανά αχώριστοι. Περνούν ώρες συζητώντας στην αίθουσα αναμονής και θυμούνται ιστορίες από τα χρόνια τους στην Εθνοφρουρά και την παιδική τους ηλικία. Ο Duke παραδέχθηκε ότι η μοναξιά ήταν από τα πιο δύσκολα κομμάτια της μάχης του με τον καρκίνο. «Κάποτε γνωρίζαμε τους πάντες στο White Bluff. Τώρα σχεδόν δεν γνωρίζουμε κανέναν», είπε. «Πηγαίνουμε σε ένα εστιατόριο και ψάχνω να βρω κάποιο γνώριμο πρόσωπο».
Πλέον οι δύο φίλοι φεύγουν νωρίτερα για τα πρωινά τους ραντεβού ώστε να έχουν περισσότερο χρόνο μαζί πριν τις θεραπείες. «Καθόμασταν εκεί και μιλούσαμε και μας έφευγε το μυαλό από όλα αυτά», είπε ο Taylor. «Δεν συναντάς συχνά ανθρώπους που έχεις να δεις 48 χρόνια».
Όταν ο Taylor ολοκλήρωσε τις θεραπείες του, χτύπησε το ειδικό καμπανάκι του κέντρου έχοντας τον Duke δίπλα του. Τώρα σκοπεύει να κάνει το ίδιο και για τον παλιό του φίλο όταν ολοκληρώσει τη δική του θεραπεία τον Ιούνιο.
Ο Duke ελπίζει μάλιστα ότι όταν αναρρώσει αρκετά, θα μπορέσει να δουλέψει part-time μαζί με τον Taylor, όπως έκαναν παλιά όταν ήταν νέοι.
