Νέο πεδίο πολιτιστικής αντιπαράθεσης επιχειρεί να ανοίξει η τουρκική εφημερίδα Milliyet, θέτοντας το ερώτημα αν το ζεϊμπέκικο είναι ελληνικός ή τουρκικός χορός.
H Milliyet παρουσίασε το θέμα στην πρώτη της σελίδα, κατηγορώντας ουσιαστικά την Ελλάδα ότι επιχειρεί να οικειοποιηθεί έναν χορό που η τουρκική πλευρά θεωρεί δικό της.
Η αναφορά προκάλεσε αίσθηση, καθώς προσθέτει ακόμη ένα θέμα στη μακρά λίστα των ελληνοτουρκικών αντιπαραθέσεων, αυτή τη φορά όχι για το Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά για την πολιτιστική κληρονομιά.
Η τουρκική πλευρά επικαλείται τον zeybek, παραδοσιακό χορό της Μικράς Ασίας, ο οποίος πράγματι έχει ιστορικές συγγένειες με το ζεϊμπέκικο. Ωστόσο, το ελληνικό ζεϊμπέκικο έχει διαμορφωθεί ως ξεχωριστή πολιτιστική έκφραση.
Στην Ελλάδα, το ζεϊμπέκικο συνδέθηκε με το ρεμπέτικο, το λαϊκό τραγούδι, τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, τον ελληνικό κινηματογράφο και τη νυχτερινή διασκέδαση. Δεν είναι απλώς ένας χορός, αλλά ένας μοναχικός, αυτοσχεδιαστικός τρόπος έκφρασης, φορτισμένος με συναίσθημα, περηφάνια και προσωπικό βίωμα.
Αντίθετα, ο τουρκικός zeybek έχει διαφορετικό ύφος, κίνηση και παραδοσιακό πλαίσιο. Οι ομοιότητες στο όνομα και στις ιστορικές ρίζες δεν αναιρούν τη διαφορετική εξέλιξη που είχε το ζεϊμπέκικο στην ελληνική λαϊκή κουλτούρα.
Η κίνηση της Milliyet θυμίζει παλαιότερες αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία για στοιχεία κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως ο μπακλαβάς και το γιαούρτι.
Το πιο χαρακτηριστικό και πρόσφατο παράδειγμα είναι ο πατσάς. Η Yeni Şafak έγραψε στις 19 Φεβρουαρίου 2026 ότι η Ελλάδα, με την ονομασία «πατσάς», ετοιμάζεται να καταθέσει φάκελο στην UNESCO για την καταχώριση της σούπας ως άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς. Το τουρκικό δημοσίευμα χρησιμοποίησε τη διατύπωση ότι οι Έλληνες «άλλαξαν το όνομα» και «έβαλαν στο μάτι» την ισκεμπέ τσορμπασί, την οποία παρουσιάζει ως οθωμανική/τουρκική γαστρονομική παράδοση.
Από ελληνική σκοπιά, όμως, το ζεϊμπέκικο δεν είναι αντικείμενο «ιδιοκτησίας». Είναι ζωντανό κομμάτι της ελληνικής μνήμης και ταυτότητας, όπως διαμορφώθηκε μέσα από τις μικρασιατικές ρίζες, το ρεμπέτικο και τη λαϊκή παράδοση.
Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως ακόμη μία ελληνοτουρκική διαμάχη δείχνει πως ο ανταγωνισμός των δύο χωρών επεκτείνεται πλέον ακόμη και σε ζητήματα πολιτισμού. Για την Ελλάδα, πάντως, το ζεϊμπέκικο παραμένει ένας χορός βαθιά δεμένος με τη λαϊκή ψυχή και τη νεότερη ελληνική πολιτιστική εμπειρία.
