Πεζοναύτες στα Στενά του Ορμούζ: Το σχέδιο Τραμπ για να ανοίξει το πιο επικίνδυνο πέρασμα στον κόσμο

Καθώς οι επιθέσεις του Ιράν σε εμπορική ναυτιλία έχουν ουσιαστικά κλείσει τα Στενά του Ορμούζ, προκαλώντας άνοδο των τιμών καυσίμων και αναταράξεις στην παγκόσμια οικονομία, ο πρόεδρος Τραμπ ζητά από τους επιτελείς του μια γρήγορη και θεαματική απάντηση. Στο προσκήνιο βγαίνει τώρα η 31η Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών των ΗΠΑ, μια δύναμη περίπου 2.200 ανδρών και γυναικών, που καταφθάνει από την Ιαπωνία στην περιοχή επιβαίνοντας στο αμφίβιο επιθετικό πλοίο USS Tripoli. Στόχος: επιχειρήσεις-αστραπή σε ιρανικά νησιά, ώστε να ανοίξει ο θαλάσσιος «λαιμός μπουκαλιού» από τον οποίο περνά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου.

Η Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών είναι από τα πλέον ευέλικτα εργαλεία ισχύος των ΗΠΑ, καθώς λειτουργεί ως αυτόνομη, αυτοσυντηρούμενη δύναμη που επιχειρεί από τη θάλασσα. Αποτελείται από τέσσερα βασικά σκέλη: μία επίγεια μονάδα πεζικού με τεθωρακισμένα και πυροβολικό, μία αεροπορική συνιστώσα με αεροσκάφη MV-22 Osprey, ελικόπτερα και μαχητικά F‑35B, ένα επιτελικό κέντρο διοίκησης και ένα λόχο υποστήριξης και εφοδιασμού. Ειδικεύεται σε καταδρομικές επιχειρήσεις από θάλασσα και αέρα, ακριβώς ό,τι απαιτείται για τα διαφιλονικούμενα νησιά γύρω από τα Στενά του Ορμούζ.

Πεζοναύτες στα Στενά του Ορμούζ: από τα «σφυριά» στις «λαβές»

Μέχρι τώρα, οι ΗΠΑ επιχειρούν να ξηλώσουν την ιρανική απειλή χτυπώντας πυραυλικές βάσεις, αποθήκες και υποδομές παραγωγής πυραύλων, drones και ναρκών κατά μήκος των ιρανικών ακτών. Βόμβες 5.000 λιβρών έχουν πλήξει οχυρωμένους στόχους, χωρίς ωστόσο να υπάρχει βεβαιότητα ότι έχουν εξουδετερωθεί όλες οι δυνατότητες της Τεχεράνης να απειλεί το choke point. Παρά τις μαζικές αεροπορικές προσβολές επί σχεδόν τρεις εβδομάδες, ιρανικές επιθέσεις συνεχίζονται εναντίον αμερικανικών δυνάμεων και συμμάχων στην περιοχή, γεγονός που ωθεί τον Λευκό Οίκο να στραφεί σε πιο τολμηρά σενάρια.

Εκεί μπαίνουν στο κάδρο οι πεζοναύτες: αντί για «σφυρί» μαζικής καταστροφής, προσφέρουν στις ΗΠΑ μια «λαβή» πίεσης, καταλαμβάνοντας κρίσιμα νησιά που χρησιμοποιεί το Ιράν για πετρέλαιο, πυραύλους και ταχύπλοα. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι το νησί Χαργκ, ο κύριος κόμβος εξαγωγής ιρανικού πετρελαίου, όπου ήδη αμερικανική επίθεση κατέστρεψε σημαντικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και ώθησε τον Τραμπ να απειλήσει ανοιχτά με χτύπημα στους αγωγούς. Πρώην διοικητές της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ επισημαίνουν ότι η κατάληψη –και όχι η καταστροφή– της πετρελαϊκής υποδομής στο Χαργκ θα έδινε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί χωρίς να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια οικονομία.

Πεζοναύτες και «κλειδαριές» στα Στενά του Ορμούζ

Πέρα από το Χαργκ, η Ουάσιγκτον εξετάζει σενάρια επιλεκτικής κατάληψης νησιών στο στόμιο των Στενών του Ορμούζ, ώστε να ελέγχει την κίνηση ιρανικών ταχυπλόων και να αναχαιτίζει πυραύλους που απειλούν τη ναυτιλία. Κεντρικός στόχος στο στρατιωτικό planning είναι η Νήσος Κεσμ, ένα μεγάλο, επιμήκες νησί στην είσοδο των Στενών, όπου φιλοξενούνται ναυτικές μονάδες, πύραυλοι σε υπόγειες σήραγγες και μια μεγάλη μονάδα αφαλάτωσης – εγκαταστάσεις που η Τεχεράνη ήδη κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι έπληξαν. Η γεωγραφική θέση της Κεσμ επιτρέπει στο Ιράν να ελέγχει ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει από τον Περσικό, κάτι που κάνει την παρουσία πεζοναυτών εκεί στρατηγικό «game changer».

Στο τραπέζι βρίσκεται επίσης η Νήσος Κις, ένα μικρό αλλά οικονομικά σημαντικό νησί δυτικά της Κεσμ με αεροδρόμιο, όπως και η βραχώδης Νήσος Ορμούζ, ανατολικά, όπου το Ιράν αγκυροβολεί μικρά επιθετικά σκάφη. Ειδικοί σημειώνουν ότι ορισμένα από αυτά τα νησιά διαθέτουν βαριά φρουρούμενες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ενώ άλλα είναι ουσιαστικά «κουφάρια» υποδομών από την εποχή του Σάχη, προσφέροντας όμως σήμερα εξαιρετικές βάσεις για ειδικές επιχειρήσεις. Η μεταφορά πεζοναυτών μπορεί να γίνει είτε με αποβατικά μέσα από το USS Tripoli, είτε αεροκίνητα με F‑35B και ελικόπτερα που δεν χρειάζονται κλασικό διάδρομο, εκκινώντας από τα πλοία ή από βάσεις φιλικών χωρών στον Κόλπο, σύμφωνα με τη Wall Street Journal.

Για τον Τραμπ, η επιλογή των νησιών έχει και πολιτική διάσταση: η ανάπτυξη πεζοναυτών σε νησιά «εκτός Ιράν» του επιτρέπει να υποστηρίξει ότι τήρησε την υπόσχεσή του να μην βάλει «μπότες στο έδαφος» του ίδιου του Ιράν. Πρώην ανώτατοι αξιωματικοί του Ναυτικού εκτιμούν ότι η προσωρινή εγκατάσταση δυνάμεων των ΗΠΑ σε αυτά τα νησιά του Περσικού Κόλπου θα μπορούσε να δώσει τακτικό πλεονέκτημα για ένα κρίσιμο διάστημα, αυξάνοντας παράλληλα την πίεση στη Τεχεράνη να σταματήσει τον ναυτικό εκβιασμό στα Στενά του Ορμούζ.