Πιστή στις παραδόσεις της, η Γλώσσα στη Σκόπελο αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει τους ρυθμούς του υπόλοιπου Αιγαίου, καθώς στην πραγματικότητα, μοιάζει με ένα κράμα βορειοελλαδίτικης αρχοντιάς και νησιώτικης απλότητας.
Επιπλέον, σε αυτό το χωριό της Σκοπέλου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Βρίσκεται σε υψόμετρο 300 μέτρων, 200 μέτρα παραπάνω από τη χώρα της Σκοπέλου, και αποκαλείται στο διήγημα του Παπαδιαμάντη «Η Νοσταλγός» ως «ψηλό χωριό», λόγω του υψομέτρου της. Συγκεκριμένα, είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στο λόφο πάνω από το λιμάνι του Λουτρακίου, που είναι και το επίνειό της Γλώσσας.
Τα σπίτια της είναι διώροφα με μακεδονικές επιρροές, κεραμιδένιες στέγες και ξύλινα μπαλκόνια, ενώ στα γεμάτα σκαλιά καλντερίμια της μπορεί να συναντήσει κανείς ακόμη και γυναίκες με τοπικές, παραδοσιακές φορεσιές. Επιπλέον, οι κάτοικοι του οικισμού διατηρούν μέχρι σήμερα ήθη και έθιμα που ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο.
Η Γλώσσα δεν είναι απλά ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός του νησιού· είναι και το «μπαλκόνι της Σκοπέλου», όπου το βαθύ μπλε της θάλασσας συναντά το απέραντο πράσινο των πεύκων. Από αυτό το υψόμετρο, το ηλιοβασίλεμα δεν είναι απλά ένα θέαμα, αλλά μια καθημερινή ιεροτελεστία που βάφει τον ορίζοντα, τη Σκιάθο και το Πήλιο με τα πιο δραματικά χρώματα.
Δείτε τις φωτογραφίες
