Οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν είχαν στόχο να γονατίσουν το πυρηνικό και πυραυλικό του πρόγραμμα και να σπάσουν τη δύναμη των Φρουρών της Επανάστασης, με την ελπίδα ότι μια λαϊκή εξέγερση θα ολοκληρώσει την ανατροπή του καθεστώτος.

Όμως, χωρίς σαφές σχέδιο για την επόμενη μέρα, το Ιράν βρίσκεται μπροστά σε τέσσερις εντελώς διαφορετικές και εν μέρει τρομακτικές διαδρομές.

Στο πρώτο σενάριο, ο στρατός και το IRGC καταθέτουν τα όπλα, η αντιπολίτευση ενώνεται και μια μεταβατική κυβέρνηση, ίσως υπό τον Ρεζά Παχλαβί, οδηγεί τη χώρα σε εκλογές, παραδίδοντας στους Αμερικανούς το πυρηνικό υλικό και περιορίζοντας τους πυραύλους έναντι ενεργειακών συμφωνιών. Οι ειδικοί όμως το θεωρούν ελάχιστα πιθανό, τόσο λόγω της σκληρής δομής του καθεστώτος όσο και της δύσκολης σχέσης μεγάλου μέρους της κοινωνίας με τη δυναστεία Παχλαβί.

Πιο ρεαλιστικό εμφανίζεται το «μοντέλο Μαδούρο»: μια αλλαγή προσώπων αλλά όχι συστήματος, με την άνοδο ενός μετριοπαθούς ή «πραγματιστή» σκληροπυρηνικού που θα διαπραγματευτεί περιορισμούς στο πυρηνικό πρόγραμμα και γενναίες παραχωρήσεις σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, κρατώντας όμως άθικτο τον μηχανισμό καταστολής. Ο πόλεμος θα λήξει σχετικά γρήγορα, με τις ΗΠΑ να αποσύρονται και το Ισραήλ να επιφυλάσσεται να ξαναχτυπήσει αν η Τεχεράνη παρεκκλίνει.

Το τρίτο σενάριο θέλει το Ιράν να αντέχει και να σκληραίνει: μια νέα, απολύτως ελεγχόμενη ηγεσία, στενά δεμένη με το IRGC, συνεχίζει τις επιθέσεις με πυραύλους και drones, ενώ το πυρηνικό πρόγραμμα θάβεται βαθύτερα, μετατρεπόμενο σε «βόμβα στο υπόγειο» με βάση τα 440 κιλά υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου που επαρκούν για αρκετές κεφαλές. Έτσι, ο πόλεμος που υποτίθεται θα απέτρεπε ένα πυρηνικό Ιράν κινδυνεύει να επιταχύνει ακριβώς αυτή την εξέλιξη, σπρώχνοντας τη χώρα προς ένα καθεστώς τύπου Βόρειας Κορέας, σύμφωνα με τον Guardian.

Στο τέταρτο, πιο εφιαλτικό σενάριο, ο παρατεταμένος πόλεμος φθοράς διαλύει τον κρατικό μηχανισμό, ανοίγει εθνοτικές και περιφερειακές ρωγμές και βυθίζει το Ιράν σε ένα μωσαϊκό εμφύλιων συγκρούσεων όπου Κούρδοι, Αζέροι και άλλες ομάδες διεκδικούν χώρο και ισχύ. Μέσα σε αυτό το χάος, τα αποθέματα ουρανίου μετατρέπονται σε στρατηγικό «λάφυρο», με τον κίνδυνο διασποράς πυρηνικού υλικού να υπερβαίνει τα σύνορα του Ιράν και να αποκτά παγκόσμιες διαστάσεις.