Δώδεκα ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου, η στρατηγική του Ιράν αποκαλύπτεται: εξαπόλυση πυραυλικών και drone επιθέσεων που αναγκάζουν το Ισραήλ να «φιλτράρει» ποιον στόχο θα αναχαιτίσει, γιατί ακόμη και η πανίσχυρη αεράμυνα της χώρας δεν μπορεί να χρησιμοποιεί απεριόριστα τους πανάκριβους μηχανισμούς αναχαίτισης. Ο στόχος της Τεχεράνης είναι να φθείρει την αντιαεροπορική «ομπρέλα» του Ισραήλ, να διατηρεί τον ψυχολογικό πόλεμο απέναντι σε άμαχο πληθυσμό που ζει σχεδόν μόνιμα σε καταφύγια και να αποδείξει ότι μπορεί να πλήξει επιλεκτικά στρατιωτικές και ενεργειακές υποδομές στην ευρύτερη περιοχή.

Ταυτόχρονα, το Ιράν επιχειρεί να μετατρέψει τον περιορισμένο πόλεμο σε περιφερειακή σύγκρουση, ενεργοποιώντας συμμάχους και παραστρατιωτικές οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, που εκτοξεύει ρουκέτες και δέχεται ισραηλινά αντίποινα στα περίχωρα της Βηρυτού. Η λογική είναι σαφής: όσο περισσότερα μέτωπα ανοίγουν, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες λάθους, κλιμάκωσης και πολιτικού κόστους για την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ.

ΗΠΑ, Τραμπ και το κόστος του πολέμου με το Ιράν

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δεσμευθεί δημοσίως ότι ο πόλεμος με το Ιράν θα συνεχιστεί «τουλάχιστον για έναν μήνα», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο ακόμη και αποστολής αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων, καθώς ο Λευκός Οίκος ανακοινώνει την αποστολή επιπλέον στρατευμάτων και μαχητικών στην περιοχή. Ο ίδιος δηλώνει ότι οι αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις «αποδεκατίζουν» το ναυτικό του Ιράν, πλήττουν τις πυραυλικές του δυνατότητες «σε ωριαία βάση» και εγγυώνται ότι η Ισλαμική Δημοκρατία δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικό όπλο. Ωστόσο, παραδέχεται εμμέσως ότι «το μεγάλο κύμα» των επιθέσεων δεν έχει ακόμη ξεκινήσει, τροφοδοτώντας την ανησυχία για μια μακρά, φθοράς σύγκρουση.

Η πολιτική εξίσωση γίνεται πιο περίπλοκη καθώς ο Τραμπ εμφανίζεται να επιδιώκει όχι μόνο την εξουδετέρωση των πυραύλων του Ιράν, αλλά και μια de facto αλλαγή καθεστώτος, καλώντας τους Ιρανούς να «πάρουν την χώρα στα χέρια τους». Σύμφωνα με αποκαλύψεις από την Ουάσιγκτον, η πορεία προς τον πόλεμο πέρασε μέσα από μήνες πίεσης του Ισραήλ, με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να ζητά αρχικά μια περιορισμένη επίθεση στις ιρανικές πυραυλικές εγκαταστάσεις και τελικά να βρίσκει στον Αμερικανό πρόεδρο έναν πλήρη στρατιωτικό εταίρο με στόχο την αποδυνάμωση, αν όχι την ανατροπή, του ιρανικού καθεστώτος.

Ευρώπη ανάμεσα στον φόβο και την εξάρτηση από το Ιράν

Η ευρωπαϊκή στάση απέναντι στον πόλεμο με το Ιράν αποδεικνύεται αντιφατική: Λονδίνο, Παρίσι και Βερολίνο καταδικάζουν την Τεχεράνη, αλλά απέφυγαν αρχικά να στηρίξουν ανοιχτά τη στρατιωτική εκστρατεία, για να φτάσουν τώρα να μιλούν για μέτρα προστασίας των δικών τους συμφερόντων στον Περσικό Κόλπο, σύμφωνα με τους New York Times.

Η Ευρώπη έχει μειώσει την εξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά είναι πιο εκτεθειμένη παρά ποτέ στις ενεργειακές ροές του Περσικού, την ώρα που σχεδόν η μισή ποσότητα πετρελαίου της Ινδίας διέρχεται από τα στενά του Ορμούζ, καθιστώντας τον πόλεμο με το Ιράν απειλή για την παγκόσμια οικονομία.