Με μια φωτογραφία από την επίσκεψη του στην Τεχεράνη το 1973 ο Μαικήνας Δάκης Ιωάννου θυμίζει στους ακόλουθους του, τις στιγμές που έζησε στην πρωτεύουσα του Ιράν, την εποχή που την επισκέφθηκε μαζί με την σύζυγο του.
Την εποχή που η Τεχεράνη ήταν μια κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα της Ανατολής στο απόγειο της και με μεγάλη οικονομική ανάπτυξη υπό τον Σάχη Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί, λίγα χρόνια πριν από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.
Να υπογραμμίσουμε εδώ ότι την χρονιά εκείνη, το 1973, μετά την αύξηση των τιμών του πετρελαίου, η πρωτεύουσα του Ιράν γνώρισε ταχεία ανάπτυξη, ενώ ο Σάχης, επιδιώκοντας τον εκσυγχρονισμό, χρησιμοποίησε τα έσοδα από την πώληση του πετρελαίου για να μετατρέψει το Ιράν σε βιομηχανική δύναμη, γεγονός που οδήγησε σε ραγδαία ανάπτυξη.
Το 1973, στους δρόμους της Τεχεράνης οι γυναίκες κυκλοφορούσαν με δυτική μόδα, σπούδαζαν στα πανεπιστήμια και συμμετείχαν ενεργά στη δημόσια ζωή. Ενώ η πόλη ήταν γεμάτη με μοντέρνα καφέ , κινηματογράφους και μια έντονη νεανική κουλτούρα.
Ταυτόχρονα είχαν σημειωθεί άλματα στην αρχιτεκτονική και τις υποδομές με την πόλη να επεκτείνεται με νέα κτίρια, ανάμεσα σε αυτά και το στάδιο Apadama, γνωστό στους Ιρανούς ως «Rah Ahan-e Ekbatan stadium», που σχεδιάστηκε για να μπορεί να φιλοξενεί 12 χιλιάδες ανθρώπους, ενώ επανασχεδιάστηκε την εποχή εκείνη και το νέο κέντρο της πόλης.
Συνοπτικά το 1973 η Τεχεράνη ήταν μια πόλη που βίωνε μια «χρυσή εποχή» ραγδαίου εκσυγχρονισμού, η οποία όμως βασιζόταν σε μια εύθραυστη πολιτική και κοινωνική ισορροπία, η οποία τελικά κατέρρευσε έξι χρόνια αργότερα.
