Η δράση του Ιωάννη Μελισσανίδη σήμερα εκτείνεται πολύ πέρα από τα όρια των αθλητικών χώρων. Ως πρεσβευτής στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, ο ολυμπιονίκης εστιάζει στην καταπολέμηση της τοξικότητας, μεταφέροντας τις εμπειρίες του απευθείας στη νέα γενιά.
«Είμαι ένας πολίτης του κόσμου. Κάνω αυτό που αγαπώ και έχω και την τιμή να είμαι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ως ambassador στο Στρασβούργο. Πρόσφατα κάναμε μια πολύ ωραία ομιλία για τη ρητορική μίσους. Πηγαίνω στα σχολεία, όταν υπάρχει ελληνισμός. Τώρα την άλλη βδομάδα θα πάω στη Βυρώνεια, στο χωριό μου, για να μιλήσω και στο Λύκειο και στο Δημοτικό στα παιδιά», ανέφερε κατά την παρουσία του στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον».
Η σύγκρουση ελευθερίας λόγου και ρητορικής μίσους
Ο Ιωάννης Μελισσανίδης έθεσε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων όσον αφορά την ασυδοσία του διαδικτύου και τον αντίκτυπο που έχουν τα σχόλια στις ευαίσθητες ηλικίες. Σχολιάζοντας την τρέχουσα κατάσταση στα social media, υπογράμμισε την ανάγκη για σαφή διαχωρισμό μεταξύ άποψης και λεκτικής βίας.
«Η ρητορική μίσους είναι ένα κομμάτι που μας ακουμπάει όλους, δηλαδή πού είναι το “free speech” και πού το “hate speech”, πρέπει να υπάρχουν όρια. Ακριβώς. Σου λέει ο άλλος “έχω δικαίωμα εγώ να γράψω ή να πω ό,τι θέλω και έχω την ελευθερία του λόγου”. Ναι ρε φίλε, αλλά πρέπει να υπάρχουν και όρια. Δηλαδή η ρητορική μίσους, ειδικά σε παιδιά με τα social media… δηλαδή πολλά παιδιά μπορούν να οδηγηθούν ακόμα και στην αυτοκτονία και το ‘χουμε δει», δήλωσε χαρακτηριστικά στον Φώτη Σεργουλόπουλο και τη Τζένη Μελιτά.
Η εμπειρία του Σίδνεϋ και η ψυχολογία του πρωταθλητή
Ανατρέχοντας στο παρελθόν και στις προκλήσεις που αντιμετώπισε ως δημόσιο πρόσωπο, ο Ιωάννης Μελισσανίδης θυμήθηκε τις επιθέσεις που δέχθηκε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϋ. Η αντιμετώπισή του τότε βασίστηκε στην εσωτερική δύναμη που του προσέφερε ο πρωταθλητισμός, διαχωρίζοντας τη δική του θέση από την εμπάθεια των άλλων.
«Το ‘χω βιώσει ως δημόσιο πρόσωπο στο Σίδνεϋ. Ξέρω ότι το πρόβλημα που δημιουργείται από αυτούς είναι καθαρά δικό τους. Είχα έναν τέτοιο χαρακτήρα. Γιατί οπωσδήποτε ο πρωταθλητισμός σε κάνει να είσαι και πιο σκληρός προφανώς. Και έλεγα, “το πρόβλημα το ‘χουν αυτοί”! Στο Σίδνεϋ έγραφαν “ο Ιωάννης φιλούσε υπέροχα” και όλες αυτές τις αηδίες… Είπα, δεν μάσησα… Τους μάσησα!», εξομολογήθηκε.
Συνεχίζοντας την ανάλυσή του, ο Ιωάννης Μελισσανίδης εξήγησε πως δεν επέτρεψε σε αυτές τις συμπεριφορές να αλλοιώσουν την καθημερινότητά του, αποδίδοντας την ευθύνη αποκλειστικά σε όσους εκτόξευαν τα σχόλια αυτά: «Αναλογίστηκα γιατί γίνεται όλο αυτό, αν κάπου έχω μερίδιο ευθύνης. Δεν είχα κανένα απολύτως μερίδιο ευθύνης. Άρα, λέω, το πρόβλημα είναι ψυχιατρικό. Ας το λύσουν, ας πάνε σε κάποιον ψυχολόγο, ψυχίατρο. Δεν είναι δικό μου, οπότε γιατί να επηρεάσει τη δική μου τη ζωή; Δεν υπήρχε».
Προς ένα μέλλον χωρίς «δηλώσεις»
Κλείνοντας, ο ολυμπιονίκης εξέφρασε την ελπίδα του για μια κοινωνία όπου ο σεβασμός στην ανθρώπινη οντότητα θα είναι αυτονόητος και δεν θα απαιτούνται δημόσιες τοποθετήσεις για τα αυτονόητα.
«Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι φίλοι. Αυτό τους λέω. Παιδιά δεν μπορούμε όλοι να είμαστε ίσοι, συμπαθητικοί, η παρέα σου και εγώ και εσείς τα ίδια. Αλλά πρέπει να υπάρχει μια κοινή βάση, ότι σέβομαι την ανθρώπινη οντότητα και τις επιλογές σου. Τώρα, αν δεν τη σέβεσαι και κάνεις επίθεση σε μένα, το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα δικό σου. Δεν είναι δικό μου, λύσ’ το! Εγώ δεν είχα ποτέ τέτοιο πρόβλημα με τους συναθλητές μου, τους προπονητές μου. Τα τελευταία χρόνια έχουμε κάνει βήματα προς τα εμπρός. Εννοείται. Θέλουμε κι άλλο. Αλλά εγώ εύχομαι να έρθει εκείνη η μέρα που να μην χρειάζεται να κάνεις κανένα statement. Δηλαδή να πεις, αυτή είναι η σεξουαλικότητά μου. Είμαστε άνθρωποι, σ’ αγαπώ, τόσο απλά».
