Η Κίνα θα μπορούσε να επιταχύνει την ανάπτυξη του έργου Zhuri («Κυνηγώντας τον Ήλιο»), ενός φιλόδοξου σχεδίου για την κατασκευή ενός διαστημικού σταθμού ηλιακής ενέργειας. Εάν η Κίνα τα καταφέρει, η τεχνολογία αυτή θα μπορούσε να προσφέρει μια αέναη πηγή καθαρής ενέργειας, μετατρέποντας παράλληλα τις καταστροφικές καταιγίδες σε διαχειρίσιμα καιρικά φαινόμενα.

Επιπλέον, ένας εμπειρογνώμονας ισχυρίζεται ότι θα μπορούσε να φορτίζει δορυφόρους και άλλες διαστημικές υποδομές. Η εφημερίδα South China Morning Post (SCMP) ανέφερε πρόσφατα ότι ο οδικός χάρτης του έργου περιλαμβάνει μια σημαντική τροχιακή δοκιμή το 2030, ικανή να παράγει ένα πλήρες megawatt ισχύος. Για να επιτύχει τον στόχο του 2030, η Κίνα θα πρέπει να συναρμολογήσει μια τροχιακή δομή που θα ζυγίζει περισσότερο από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).

Το σχέδιο για το «κυνήγι του ήλιου» και την ανάσχεση καταιγίδων

Χωρίς σύννεφα ή νυχτερινούς κύκλους, η ηλιακή ενέργεια στο διάστημα είναι περίπου 10 φορές πιο αποδοτική από τα επίγεια πάνελ. Το τελικό σχέδιο προβλέπει έναν τεράστιο κυκλικό σταθμό παραγωγής ενέργειας πλάτους ενός χιλιομέτρου σε γεωστατική τροχιά, 36.000 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη. Σε αυτό το στρατηγικό υψόμετρο, η εγκατάσταση θα είναι σε θέση να παράγει ηλεκτρική ενέργεια σε επίπεδο gigawatt, παρέχοντας μια συνεχή ροή καθαρής ενέργειας στον πλανήτη. Η τεχνολογία σχεδιάζεται τόσο για τη μεταφορά ενέργειας όσο και για την κλιματική παρέμβαση:
  • Θέρμανση ατμόσφαιρας: Ο Duan Baoyan, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Xidian, πρότεινε ότι οι δέσμες μικροκυμάτων υψηλής συχνότητας θα μπορούσαν να επαναχρησιμοποιηθούν για τη θέρμανση της ατμοσφαιρικής υγρασίας σε καταιγίδες.
  • Έλεγχος τυφώνων: Αυτή η στοχευμένη θερμική ενέργεια θα μπορούσε να διαταράξει την περιφερειακή κυκλοφορία του αέρα, επιτρέποντας θεωρητικά στους επιστήμονες να «δαμάσουν» την ένταση των τυφώνων ή να τους απομακρύνουν από ευάλωτες ακτές.
  • Διαστημικό Power Bank: Ο σταθμός θα μπορούσε να γίνει μια πηγή που θα φορτίζει ασύρματα δορυφόρους, μελλοντικούς διαστημικούς σταθμούς και ανιχνευτές βαθέος διαστήματος, επεκτείνοντας τη διάρκεια ζωής των αποστολών στη Σελήνη ή σε παγκόσμια δίκτυα διαστημικού διαδικτύου.

Προκλήσεις του έργου

Από τις αρχές του 2013, το έργο έχει περάσει από τη θεωρία σε απτά ορόσημα, όπως ο επίγειος πύργος δοκιμών 75 μέτρων που κατασκευάστηκε το 2022. Πρόσφατα τεχνικά επιτεύγματα περιλαμβάνουν τη δυνατότητα μετάδοσης «ένα-προς-πολλά», επιτρέποντας σε μια ενιαία δέσμη να τροφοδοτεί ταυτόχρονα πολλούς κινούμενους στόχους. Ωστόσο, ο τρόπος να «δαμάσεις» τους τυφώνες ενέχει κινδύνους:

  • Κατευθυνόμενο όπλο: Οι επικριτές επισημαίνουν ότι μια δέσμη μικροκυμάτων επιπέδου gigawatt είναι, εξ ορισμού, ένα όπλο κατευθυνόμενης ενέργειας.
  • Κίνδυνος αστοχίας: Εάν μια δέσμη παρεκκλίνει έστω και ελάχιστα, θα μπορούσε να καταστρέψει τα ηλεκτρονικά συστήματα δορυφόρων ή να προκαλέσει ηλεκτρικές εκκενώσεις σε μια ήδη επιβαρυμένη χαμηλή γήινη τροχιά (LEO).

Ο παγκόσμιος ανταγωνισμός εντείνεται. Ενώ η Κίνα διαθέτει τον πύργο δοκιμών της, το California Institute of Technology των ΗΠΑ έχει ήδη μεταδώσει με επιτυχία ενέργεια σε τροχιά, και η Ιαπωνία συνεχίζει τις δικές της δοκιμές. Καθώς το κόστος εκτόξευσης μειώνεται, το διάστημα δεν αποτελεί πλέον μόνο πεδίο παρατήρησης, αλλά χώρο για τεράστιες υποδομές που θα καλύψουν τις ανάγκες για καθαρή ενέργεια και —αν ο Duan Baoyan έχει δίκιο— θα περιορίσουν τις καταστροφές από τις καταιγίδες, όπως αναφέρει δημοσίευμα του ιστότοπου Interesting Engineering.