Σε μια συζήτηση με την κάμερα της εκπομπής «Πρωίαν σε Είδον», η Μπέττυ Αρβανίτη μίλησε για τη ζωή της στο θέατρο, τις συνήθειες που κρατά εδώ και χρόνια πριν από κάθε παράσταση αλλά και για όσα την συγκινούν περισσότερο στην προσωπική της ζωή.

Η ηθοποιός περιγράφει τη στιγμή της προετοιμασίας πριν βγει στη σκηνή, εξηγώντας ότι η παραμονή στο καμαρίνι είναι μια διαδικασία που για εκείνη έχει ιδιαίτερη σημασία.

«Εγώ τόσα χρόνια έχω κάποιους εθισμούς. Δηλαδή, έρχομαι στο θέατρο δύο ώρες πριν. Και όλη αυτή η ιστορία του καμαρινιού για μένα σημαίνει πολλά πράγματα. Σημαίνει μια συγκέντρωση, σημαίνει κάτι πολύ προσωπικό, πολύ χαλαρό, χαλαρωτικό, και ένα άδειασμα από όλα τα άλλα που υπάρχουν έξω από το θέατρο».

Στη συνέχεια εξηγεί ότι αυτός ο χρόνος πριν την παράσταση είναι απαραίτητος για να συγκεντρωθεί.

«Πρέπει να πω ότι αυτό το διάστημα του καμαρινιού και του μακιγιάζ που το κάνω μόνη μου, που κάθομαι ώρες εκεί με τον καφέ, είναι για μένα, πώς να το πω, σαν γιόγκα λίγο. Μια συγκέντρωση και μια προσπάθεια χαλάρωσης και αφαίρεσης των άλλων πραγμάτων».

 «Αυτό το θέατρο είναι σπίτι μου»

Η Μπέττυ Αρβανίτη στάθηκε ιδιαίτερα στη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στους ηθοποιούς και το κοινό μέσα στον θεατρικό χώρο όπου εμφανίζεται.

«Αυτός δε ο χώρος, έχει ένα προσόν: να μπαίνει το κοινό μέσα στην παράσταση, δηλαδή παίζουμε όλοι μαζί. Είναι μια αγκαλιά το θέατρο αυτό και o κόσμος είναι τόσο κοντά που δημιουργείται μια σχέση οικειότητας, ιδιαίτερη».

Όπως εξηγεί, η επιστροφή της σε αυτόν τον χώρο της έδωσε την αίσθηση ότι επέστρεψε σε κάτι οικείο.

«Αυτό το θέατρο είναι σπίτι μου. Είναι πραγματικά πολύ οικείος χώρος και αυτό το ένιωσα παίζοντας στο Εθνικό πέρσι, που δεν ήμουνα εδώ. Και βεβαίως ήμουνα πάρα πολύ ευτυχής που έπαιζα στο Εθνικό κι είχα όλη αυτή την δυνατότητα… Αλλά παρόλα αυτά, όταν ήρθα εδώ, αισθάνθηκα έτσι σα να γύρισα σπίτι μου».

Παράλληλα, υπογραμμίζει πόσο καθοριστική είναι η παρουσία των θεατών για την πορεία μιας παράστασης.

«Εάν δεν υπήρχε αυτή η συμπαράσταση του κοινού, πιθανόν να μην υπήρχε αυτό το θέατρο. Οπότε νιώθω μια συγκίνηση, θα ‘λεγα, και αισθάνομαι ότι αυτό είναι ένα στήριγμα που με κάνει να μπορώ να πάω παραπέρα».

Και προσθέτει:
«Κάποτε είχα πει ότι το κάθε κοινό έχει την παράσταση που του αξίζει. Και είναι αλήθεια».

Η πρόκληση να ξεπερνά κανείς τα όριά του

Μιλώντας για τη μακρόχρονη πορεία της στο θέατρο, η ηθοποιός αναφέρθηκε και στη σημασία που έχει για εκείνη η συνεχής αναζήτηση νέων προκλήσεων.

«Πάντα υπάρχουν κάποια όρια, τα οποία είναι ακριβώς αυτή η πρόκληση του να τα ξεπεράσει κανείς. Γιατί, αν απλώς επαναλαμβάνει τον εαυτό του, δεν έχει νόημα».

Όπως λέει, όσο υπάρχει επιθυμία για δουλειά και δημιουργία, δεν βλέπει λόγο να απομακρυνθεί από τον χώρο που αγαπά.

«Δηλαδή, απ’ τη στιγμή που αισθάνομαι ότι μπορώ να λειτουργήσω, δηλαδή, δεν έχω πρόβλημα με τα λόγια, δεν έχω πρόβλημα με διάφορα τέτοια πράγματα πρακτικά και έχω ακόμα επιθυμία για κάτι, ναι, δεν καταλαβαίνω γιατί να σταματήσω κάτι που μ’ αρέσει».

Ωστόσο, παραδέχεται ότι έχει σκεφτεί το ενδεχόμενο να αποχωρήσει αν νιώσει πως δεν μπορεί να προσφέρει.

«Αλλά από κει και πέρα, νομίζω ότι, αν αισθανθώ ότι δεν μπορώ να προσφέρω σ’ αυτό το χώρο, ασφαλώς και θα σταματήσω».

Η μεγάλη χαρά που της δίνει ο εγγονός της

Σε πιο προσωπικό τόνο, η Μπέττυ Αρβανίτη μίλησε για τη σχέση της με τον εγγονό της και για το πόσο σημαντικός είναι στη ζωή της.

«Ένα πράγμα που μου δίνει πάρα πολύ μεγάλη χαρά, με γεμίζει πάρα πολύ, είναι ο εγγονός μου».

Όπως εξηγεί, την συγκινεί ιδιαίτερα να τον βλέπει να ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του.

«Πραγματικά θεωρώ μεγάλο δώρο να μπορώ να παρακολουθώ το πώς ανακαλύπτει τη ζωή, το πώς αισθάνεται απέναντι σε όλα αυτά. Πώς τα βιώνει, πώς τα ανακαλύπτει. Είναι συγκλονιστικό, πραγματικά συγκλονιστικό».

Κλείνοντας, μοιράστηκε μια σκέψη που, όπως λέει, θα ήθελε κάποτε να ακούσει από εκείνον.

«Θα ‘θελα να λέει, σε κάποια χρόνια, “εγώ την αγαπούσα πολύ τη γιαγιά μου”. Εκείνο που έχω πει, και που λυπάμαι γι’ αυτό, είναι ότι δεν θα μάθω ποτέ τι θα γίνει άμα μεγαλώσει. Γιατί δεν θα υπάρχω μέχρι τότε».