Η ναυτική παράδοση των Ελλήνων σε συνάρτηση με την ναυπηγική τέχνη δημιούργησαν υπέροχα σκάφη θαλαμηγούς που φιλοξένησαν κάποτε Κροίσους, βασιλείς, και δισεκατομμυριούχους που τα είχαν στην διάθεση τους για δεκαετίες, κάτι που δεν συμβαίνει βεβαίως σήμερα που έχουν αγοραστεί σκάφη και έχουν μεταπουληθεί μέσα σε λίγα χρόνια .

Ο σχεδιασμός εκείνων των σκαφών, από την άλλη, αποδεικνύει περίτρανα πως οι έλληνες σχεδιαστές που υπάρχουν ακόμη και σήμερα στην χώρα μας μπορούν να παράγουν έργο σε πελάτες με πολύ υψηλά βαλάντια με ότι συνεπάγεται αυτό: θέσεις εργασίας, άνθηση οικονομική του κλάδου, και εισροή χρημάτων από κάθε μεριά του πλανήτη.

Μια τέτοια άγνωστη στους πολλούς είναι και η ιστορία της θαλαμηγού «Khalidia» που σχεδιάστηκε από ελληνικά χέρια, υπήρξε για χρόνια θαλαμηγός των μελών της οικογένειας Revlon και στην συνέχεια ήταν ένα από τα τρία σκάφη της αρμάδας του δισεκατομμυριούχου μεγαλέμπορου όπλων και μέλους του διεθνούς jet set Αντνάν Κασόγκι, που της έδωσε και το όνομα «Khalidia».

Αφορμή για την έρευνα στάθηκε μια φωτογραφία στην επίσημη ιστοσελίδα του δισεκατομμυριούχου μεγαλεμπόρου όπλων που παρουσίαζε τη θαλαμηγό «Khalidia» στη «σκιά» της μεγαλοπρεπούς θαλαμηγού «Nabila», που μαζί με την εξίσου εκπληκτική για την εποχή της θαλαμηγό «Mohamedia» αποτελούσαν τα τρία σκάφη της υπερπολυτελούς αρμάδας του δισεκατομμυριούχου Αντνάν Κασόγκι.

Η «Nabila» που πρωταγωνίστησε και σε ταινία του Τζέιμς Μποντ έφθασε στα χέρια του Ντόναλντ Τραμπ που την ανακατασκεύασε αλλά δεν ταξίδεψε πότε με αυτήν ενώ η «τύχη» της θαλαμηγού «Mohamedia» δεν είναι γνωστή.

Η ιστορία ωστόσο του «Khalidia» ξεκινάει πολλά χρόνια νωρίτερα, από το καθεστώς ιδιοκτησίας επί Κασόγκι, όταν εμπνεύστηκε και σχεδιάστηκε από την ελληνική εταιρεία «P.B Pandelis» και στην συνέχεια υλοποιήθηκε ανάμεσα στα χρόνια 1961/1962 από την «Atlantic Shipbuilding Company», στη Μεγάλη Βρετανία, με το όνομα «Ariane III» και κατόπιν διατηρήθηκε για χρόνια από την οικογένεια Pandelis για ιδιωτική χρήση.

Η ιστορία του σκάφους αναφέρει πως μετά από πολλή πειθώ, ο έλληνας ιδιοκτήτης της, την πούλησε με μεγάλη απροθυμία το πλοίο στον Βρετανό επιχειρηματία John Bloom, ο οποίος αργότερα το πούλησε στην οικογένεια Revlon, της διεθνούς φίρμας καλλυντικών, η οποία και την μετονόμασε «Ultima».

Οι επόμενοι δύο ιδιοκτήτες της ήταν Αμερικανοί επιχειρηματίες που μετονόμασαν το πλοίο σε «Kara Kara» και στη συνέχεια σε «Tracinda Jean». Ωστόσο ο πιο διάσημος ιδιοκτήτης της μέχρι σήμερα ήταν ο Αντνάν Κασόγκι , ο οποίος ήταν «υπεύθυνος» για την αλλαγή ονόματος σε «Khalidia». Ενώ υπήρξε ιδιοκτήτης της σύμφωνα με το ιστορικό της για πάνω από είκοσι χρόνια, μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Η «Οδύσσεια» της θαλαμηγού ξεκίνησε με το που βρέθηκε σε ένα ναυπηγείο της Νότιας Γαλλίας για μια σημαντική ανακαίνιση, κόβοντας ουσιαστικά το νήμα των τακτικών δρομολογίων του σκάφους μέσα στα οποία συμπεριλαμβάνονταν και ο διάπλους της γης.

Στο εν λόγω ναυπηγείο βρέθηκε ο καπετάνιος David Clews ψάχνοντας για ένα πλοίο που να ικανοποιεί τις απαιτήσεις των πελατών του, εκείνη την εποχή. Τότε ήταν που βρέθηκε μπροστά στο μηχανοκίνητο γιοτ «Khalidia» και μετά από εκτεταμένες συναντήσεις με το ναυπηγείο, τους πελάτες και τους δικηγόρους, έγινε μια συμφωνία και έγιναν οι διευθετήσεις για τη μεταφορά του «Khalidia» στο ναυπηγείο που διαχειριζόταν ο καπετάνιος Clews.

Το πλοίο στην συνέχεια μεταφέρθηκε, στο ναυπηγείο, το οποίο επρόκειτο να γίνει ο ελλιμενισμός του για τα επόμενα χρόνια. Μετά από μια εντατική έρευνα και πολλή έρευνα, έγινε φανερό ότι το κύτος και η υπερκατασκευή ήταν σε εκπληκτικά καλή κατάσταση. Καταρτίστηκαν σχέδια και συμφωνήθηκαν με τους νέους ιδιοκτήτες και έτσι τελικά ξεκίνησε η «αναγέννηση» του.

Η πρώτη δουλειά ήταν να απογυμνωθεί πλήρως το εσωτερικό, αυτό περιελάμβανε όλα τα εξαρτήματα, το πλήρες μηχανοστάσιο, όλες τις ηλεκτρικές και σωληνωτικές εγκαταστάσεις, καθώς όλα έπρεπε να φύγουν μέχρι τα συνεργεία να φθάσουν στο γυμνό κύτος και την υπερκατασκευή.

Δυστυχώς, πριν από το τέλος του έτους 2000, οι νέοι ιδιοκτήτες βρέθηκαν σε δύσκολη οικονομική θέση και δεν είχαν τους πόρους να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την τρέχουσα ανακατασκευή. Έτσι οι εργασίες σταμάτησαν. Μάλιστα όπως διηγείται στην ιστορία του «Khalidia» ο καπετάνιος David Clews εκείνη την εποχή, η αποσυναρμολόγηση δεν είχε ολοκληρωθεί, και το πλοίο παρέμεινε εκεί που βρισκόταν μέχρι να «αλλάξει» χέρια.

Μετά το πρόωρο τέλος του έργου του «Khalidia» αλλά και κάποιων άλλων εργασιών στο εν λόγω ναυπηγείο, ο καπετάνιος Clews βρέθηκε να διαχειρίζεται την «Premier Shipbuilding Company» στην Πορτογαλία, όταν, ξαφνικά, ήρθε ένα αίτημα προς το ναυπηγείο να αναλάβει το έργο της ανάκτησης του «Khalidia» και της ολοκλήρωσης της ανακατασκευής σύμφωνα με τα σχέδια που είχε κάνει ο καπετάνιος Clews μερικά χρόνια νωρίτερα.

Η σύμβαση τέθηκε αμέσως σε ισχύ και σύντομα έγιναν διευθετήσεις για την απομάκρυνση της θαλαμηγού από το γαλλικό ναυπηγείο και τη μεταφορά της στο πορτογαλικό ναυπηγείο. Όπως όμως συμβαίνει αρκετά συχνά στη ζωή, τα πράγματα δεν πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο και χρειάστηκαν μερικοί μήνες προκειμένου να μπορέσουν να ξαναρχίσουν οι εργασίες.

Ταυτόχρονα είχε να αντιμετωπιστεί και ένα μεγάλο στοίχημα που αφορούσε την μεταφορά της θαλαμηγού από τις αποβάθρες που βρισκόταν, μέσω της εθνικού οδού στα κύρια υπόστεγα του ναυπηγείου που αποφάσισε να συνεχίσει την ανακατασκευή του σκάφους με δικούς του πόρους.

Αρχικά ήταν απαραίτητο να κατασκευαστεί ένα τεράστιο ρυμουλκούμενο για τη μεταφορά του πλοίου. Αυτό έγινε με την ανύψωση του πλοίου χρησιμοποιώντας δύο ειδικές δοκούς ανύψωσης, που κατασκευάστηκαν από το ναυπηγείο, και στη συνέχεια με την κατασκευή ενός ρυμουλκούμενου μήκους τριάντα μέτρων και πλάτους έξι μέτρων, ικανού να μεταφέρει πάνω από τετρακόσιους τόνους. Αυτή η κατασκευή πραγματοποιήθηκε κάτω από το πλοίο, το διάστημα που αυτό βρισκόταν στην αποβάθρα.

Τελικά, με την ολοκλήρωση του ρυμουλκούμενου, το «Khalidia» μεταφέρθηκε, χρησιμοποιώντας δύο βαρέως τύπου τράκτορες μεταφοράς, στο νέο του χώρο όπου ανακατασκευάστηκε πλήρως από την «Premier Shipbuilding Company».

Από την έναρξη των εργασιών στη PSC στην Πορτογαλία, δαπανήθηκαν όπως αναφέρει ο καπετάνιος David Clews περί τα 2,2 εκατομμύρια ευρώ με σχεδόν όλες τις μεταλλικές κατασκευές να έχουν ολοκληρωθεί, εκείνη την εποχή και το πλοίο να είναι έτοιμο να δεχτεί την προτεινόμενη ανασχεδιασμένη δομή καταστρώματος από αλουμίνιο.

Ταυτόχρονα ξεκίνησαν και ολοκληρώθηκαν οι εργασίες στο νέο σύστημα πηδαλίου μαζί με την εγκατάσταση σωλήνων πρωραίου πηδαλίου και δακτυλίων για το νέο σύστημα σταθεροποίησης. Όλες μάλιστα οι εργασίες έχουν πραγματοποιηθεί σύμφωνα με τους κανόνες της κλάσης και υπό την επίβλεψη του επιθεωρητή κλάσης για τους σκοπούς της ταξινόμησης και της πιστοποίησης MCA. Αυτό φυσικά θα επέτρεπε στο πλοίο να ναυλωθεί παγκοσμίως.

Η Premier Shipbuilding Company είχε ταυτόχρονα αναλάβει, εκείνη την εποχή, τις προτάσεις και τις συζητήσεις με υποψήφιους επενδυτές για την ολοκλήρωση της ανακατασκευής της θαλαμηγού. Καθώς με την ολοκλήρωση της ανακατασκευής, το «Khalidia» θα μπορούσε να παρουσιαστεί στην αγορά ναυλώσεων για πρώτη φορά στη θαλάσσια ζωή του, μετά την τόσο συναρπαστική VIP ιστορία του.

Η ναυτική πορεία της ελληνικής θαλαμηγού σήμερα κάπου έχει χαθεί, μιας και δεν υπάρχουν επιπλέον στοιχεία, ή γιατί μπορεί να έχει καταχωρηθεί, όπως είναι το πιθανότερο με νέο όνομα, συνεχίζοντας το δικό της ταξίδι στις θάλασσες του κόσμου. Χωρίς φυσικά να αποκλείεται το ενδεχόμενο η θαλαμηγός να περιμένει ακόμη τον υποψήφιο επενδυτή που θα πιστέψει στο project και θα μαγευτεί από την ιστορία της!