«Μια χαρά θα είμαι, τώρα θα ανθίσω». Με αυτή τη φράση η Κατερίνα Διδασκάλου περιέγραψε τη δική της απάντηση στον κοινωνικά επιβεβλημένο φόβο της μοναξιάς, σε μια βαθιά εξομολογητική συνέντευξη. Η ηθοποιός, μιλώντας στην εκπομπή «Στούντιο 4» το απόγευμα της Δευτέρας, αναφέρθηκε στις κομβικές στιγμές της πορείας της και παραδέχτηκε πως η απόφασή της να τερματίσει τους δύο γάμους της δεν ήταν μια ανέφελη διαδικασία.

Η σύγκρουση με τα στερεότυπα και η «φωνή» της μητέρας

Η Διδασκάλου δεν δίστασε να αποκαλύψει τις πιέσεις που δέχτηκε από το στενό της περιβάλλον όταν αποφάσισε να τραβήξει χωριστούς δρόμους στην προσωπική της ζωή. Όπως εξήγησε, η μεγαλύτερη αντίσταση δεν προήλθε από τον «κόσμο», αλλά από την ίδια της τη μητέρα, η οποία εξέφραζε την αγωνία για το μέλλον μιας γυναίκας χωρίς σύντροφο.

«Εννοείται πως πάλεψα με στερεότυπα, έχω χωρίσει δύο φορές και ακούγοντας “μην το κάνεις” απ’ τη μητέρα πρώτα-πρώτα. Όχι μόνο τι θα πει ο κόσμος, τι θα απογίνεις», ανέφερε χαρακτηριστικά η πρωταγωνίστρια στην ΕΡΤ, συμπληρώνοντας πως το επιχείρημα «πρόσεξε μην σε αφήσει και πάρει άλλη, και τότε να δω τι θα απογίνεις» είναι βαθιά ριζωμένο στη γυναικεία ψυχολογία.

Η μητρότητα και τα λάθη του παρελθόντος

Σε μια σπάνια αυτοκριτική, η Κατερίνα Διδασκάλου αναλογίστηκε πώς λειτούργησε ως γονιός, έχοντας αποκτήσει τρία παιδιά σε αρκετά μικρή ηλικία. Αν και θεωρεί τη μητρότητα «μεγάλη ευλογία» και τον εαυτό της τυχερό στον χώρο της υποκριτικής, παραδέχτηκε πως αν ξεκινούσε σήμερα, θα ακολουθούσε μια διαφορετική προσέγγιση.

«Νομίζω ότι θα πίεζα λιγότερο τα παιδιά μου να διαβάσουν. Στο φαγητό δεν τα πίεσα ποτέ, αλλά στο διάβασμα ναι, τους έλεγα ότι η γνώση είναι δύναμη, επειδή ήμουν κι εγώ πρώτη μαθήτρια. Αυτό θα το είχα αλλάξει», εξομολογήθηκε. Για την ίδια, η ιεράρχηση των αξιών έχει πλέον διαφοροποιηθεί, δίνοντας προτεραιότητα σε απλές αλλά ουσιαστικές στιγμές, όπως το ελεύθερο διάβασμα, οι φιλίες και η επαφή με τη φύση.

Η στάση της απέναντι στον φόβο παραμένει το κεντρικό της δόγμα, αφού, όπως τόνισε, «ο φόβος σε ακινητοποιεί». Παρά τις δυσκολίες, η ηθοποιός επέλεξε να προσπεράσει τις κοινωνικές συμβάσεις και να εμπιστευτεί τις δυνάμεις της, αποδεικνύοντας πως η προσωπική ολοκλήρωση δεν εξαρτάται απαραίτητα από την ύπαρξη ενός συζύγου.