Με λόγια ήρεμα αλλά φορτισμένα, η Ειρήνη Νικολοπούλου άνοιξε ένα προσωπικό κεφάλαιο της ζωής της, μιλώντας για μια επιλογή που, όπως λέει, εξακολουθεί να τη βαραίνει δεκαετίες μετά. Παρότι η κόρη της σήμερα είναι ενήλικη και έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν της κρατά καμία πικρία, η ίδια δεν έχει καταφέρει να αφήσει πίσω της εκείνη την περίοδο.
Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια αναφέρθηκε στη στιγμή που, μόλις λίγες ημέρες μετά τον τοκετό, αναγκάστηκε να επιστρέψει επαγγελματικά λόγω πολιτικών εξελίξεων, διακόπτοντας τον θηλασμό.
«Όταν γέννησα την κόρη μου, έγιναν πρόωρες εκλογές και χρειάστηκε να επιστρέψω στη δουλειά και να διακόψω τον θηλασμό. Είναι κάτι που δε θα μου συγχωρήσω ποτέ. Εκείνη το συγχωρεί», είπε χαρακτηριστικά.
Η πίεση της τηλεόρασης και οι ενοχές
Η Ειρήνη Νικολοπούλου μίλησε και για το περιβάλλον της τηλεόρασης, περιγράφοντάς το ως έναν χώρο που, εκείνα τα χρόνια, δεν άφηνε περιθώρια για προσωπικές ανάγκες ή κατανόηση. Όπως εξήγησε, η επιστροφή της στη δουλειά δεν ήταν αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής, αλλά συνθηκών.
«Στις 17 μέρες από τον τοκετό, έγιναν εκλογές και δέχτηκα ένα τηλεφώνημα που μου έλεγαν να επιστρέψω στη δουλειά», ανέφερε, προσθέτοντας ότι ακόμη και χρόνια αργότερα χρειάστηκε να συζητήσει το θέμα σε ψυχοθεραπεία. Εκεί, όπως αποκάλυψε, άκουσε από ειδικό τη φράση: «έχεις δίκιο, είναι πολύ βαρύ να αφήνεις το παιδί σου όταν το θηλάζεις».
«Δεν υπήρχε κατανόηση»
Ανατρέχοντας στα πρώτα χρόνια της καριέρας της, η έμπειρη δημοσιογράφος περιέγραψε εξαντλητικά ωράρια και ατελείωτες αναμονές, θυμίζοντας πως η επαγγελματική αντοχή θεωρούνταν δεδομένη.
«Δεν υπάρχει κατανόηση στην τηλεόραση. Ίσως τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα, αλλά εγώ δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο», σημείωσε.
Θυμήθηκε επίσης αμέτρητες νύχτες δουλειάς, βαμμένη και έτοιμη στο πλατό, περιμένοντας πολιτικά και καλλιτεχνικά πρόσωπα πρώτης γραμμής, ενώ –όπως είπε– υπήρχαν φορές που άλλοι θεωρούσαν δεδομένο πως «η Ειρήνη αντέχει».
Παρά τις ενοχές που την ακολουθούν μέχρι σήμερα, ένα πράγμα παραμένει αδιαπραγμάτευτο για την ίδια:
«Η κόρη μου είναι η μεγαλύτερη περηφάνια στη ζωή μου».
