Όταν έφτασε στα χέρια μας η ανακοίνωση ότι το Θέατρο του Νέου Κόσμου κάνει επιθεώρηση, πράγματι το πρώτο που σκεφτήκαμε ήταν ένα: «Αποκλείεται». Αλλά τίποτε δεν αποκλείεται, ειδικά στις μέρες μας. Και η παράσταση «Εγώ θα σας τα πω!» είναι γεγονός και μάλιστα με την υπογραφή του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, ο οποίος έχει ταυτιστεί κυρίως με το πολιτικό-κοινωνικό θέατρο.
Αλλά, και η επιθεώρηση, όμως, στην ουσία της -και όχι σε αυτήν που έχει «μεταμορφωθεί» τις τελευταίες δεκαετίες με ευτελή αστεία και σκετς – είναι πολιτική. Αυτό, άλλωστε, τόνισαν στο Newsbeast, η Ελένη Κοκκίδου και ο Δημήτρης Πιατάς, τους οποίους συναντήσαμε σε μία από τις πρόβες της παράστασης, στο θέατρο Χώρα, προτού ξεκινήσει την Πέμπτη 4 Ιουνίου, το καλοκαιρινό της ταξίδι σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, με αφετηρία το Βεάκειο Θέατρο.
Οι δύο έμπειροι ηθοποιοί πρωταγωνιστούν στο «Εγώ θα σας τα πω!» έχοντας δίπλα τους ένα εξαιρετικό καστ, κυρίως νεότερων ηθοποιών και όλοι μαζί υπόσχονται μια εκρηκτική σύμπραξη, σχολιάζοντας την εξωφρενική ελληνική πραγματικότητα, και καυτηριάζοντας πρόσωπα, καταστάσεις και εμμονές της εποχής μας, με την υπογραφή στα κείμενα των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη.
Με τον Δημήτρη Πιατά – ο οποίος επιστρέφει στο είδος που ξέρει πολύ καλά – και την Ελένη Κοκκίδου -αυτή είναι η τρίτη φορά που κάνει επιθεώρηση – μιλήσαμε για την παράσταση, για την επιθεώρηση, για την πολιτική ορθότητα και πόσο την επηρεάζει και πολλά άλλα ενδιαφέροντα.
– Φέτος, το καλοκαίρι σάς βρίσκουμε στην επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!». Φαντάζομαι, κυρία Κοκκίδου, ότι είναι πολλά αυτά που έχετε να μας πείτε πάνω στη σκηνή.
Η επιθεώρηση είναι κάτι που ο κόσμος έχει πάρα πολύ ανάγκη αυτή τη στιγμή, με όλους αυτούς τους πολέμους γύρω μας, με ό,τι συμβαίνει στην καθημερινότητα των ανθρώπων στην Ελλάδα. Έχει πάρα πολύ ανάγκη να πάει σε ένα θερινό θέατρο, να αεριστεί, να δει το φεγγάρι και να γελάσει. Η επιθεώρηση ως είδος είναι πολύ άμεση και κάνει τον θεατή να κοιτάξει στον καθρέφτη του και να γελάσει με τα χάλια του.
– Είναι θα λέγαμε και αυτή η μαγική δύναμη που έχει επιθεώρηση, το πιο δυσάρεστο γεγονός ή το μεγαλύτερο πρόβλημα ή το ζόρι που τραβάμε να το καυτηριάζει, χωρίς να το γελοιοποιεί και να σε κάνει όντως να γελάς με τα χάλια μας και τα χάλια των άλλων;
Ελένη Κοκκίδου: Ναι, είναι σαν να γυρίζεις την κάλτσα ανάποδα.
Δημήτρης Πιατάς: Αυτό είναι το μυστικό της επιθεώρησης και αν θέλεις και η επιτυχία της. Μην ξεχνάς ότι πριν από μερικά χρόνια η επιθεώρηση πρωταγωνιστούσε, αλλά, όπως όλα τα πράγματα, από την πολλή χρήση και την κακή χρήση, σιγά σιγά σταμάτησε να κυριαρχεί. Με εξαιρέσεις πάντα. Θεωρώ ότι είναι το δέκα το καλό η ιδέα του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και του Θεάτρου του Νέου Κόσμου να πάρει νέα παιδιά και δύο τρεις παλιούς, φέτος το καλοκαίρι, και να κάνουμε αυτό το συγκεκριμένο έργο, που έχει πάρα πολύ γέλιο, αλλά έχει να πει και πολλά πράγματα. Γιατί αυτή τη στιγμή με όλα τα προβλήματα που υπάρχουν και τη θεματολογία που είναι ανεξάντλητη, θα έπρεπε η επιθεώρηση να κυριαρχεί.
– Εσείς οι δύο αισθάνεστε -κατά κάποιον τρόπο- ότι είστε η φωνή του κόσμου, δηλαδή ότι θα ανεβείτε στη σκηνή και θα πείτε αυτά που θέλει να πει ο κόσμος;
Δημήτρης Πιατάς: Κοίτα, αυτό είναι σαν πρόθεση, αλλά δεν γίνεται να είμαστε η φωνή του κόσμου. Είναι πολύ εγωιστικό κάτι τέτοιο. Προσπαθούμε, όμως, να εκφράσουμε -αν θέλεις- την κοινή γνώμη και τον κόσμο, ως προσπάθεια, αλλά μέχρι εκεί. Προς Θεού μακριά από τέτοιου είδους διδακτισμό. Η επιθεώρηση δεν έχει τέτοια λογική. Είναι το αντίθετο των πολιτικών μας ή των άλλων. Ξέρεις, η επιθεώρηση δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Απλώς μπορεί να τον σαρκάζει, να τους σατιρίζει και να πει και μερικά πράγματα, μερικές αλήθειες, τις οποίες πιθανώς το κοινό τις αισθάνεται, αλλά δεν τους τις λένε.
Ελένη Κοκκίδου: Ή δεν μπορεί να τις εκφράσει το ίδιο το κοινό. Τις εκφράζουμε εμείς αντ’ αυτών.
– Βέβαια, από την άλλη υπάρχουν και τα social media, όπου βλέπουμε πως ο κόσμος μπαίνει σε αυτά κι εκφράζει τη γνώμη του, κάποιες φορές βέβαια, με μία τοξικότητα στα λόγια του.
Δημήτρης Πιατάς: Ναι. Τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο διαμαρτύρεται ή εκφράζεται και μπορώ να το καταλάβω, αλλά θέλω να πιστεύω ότι το θέατρο, η διαφορά του με όλα τα παραπάνω που ανέφερες, φέρει ακόμα την αθωότητα.
– Το θέατρο έχει και αυτή την αυθεντική αμεσότητα με το κοινό.
Ελένη Κοκκίδου: Ναι, η επιθεώρηση είναι λαϊκό είδος. Είναι ένα λαϊκό θέαμα.
– Και με την περιοδεία δίνετε την ευκαιρία σε ανθρώπους της περιφέρειας που δεν μπορούν να έρθουν στην Αθήνα να σας δούνε από κοντά και να ακούσουν… αυτά που έχετε να τους πείτε στη σκηνή. Έτσι, δεν είναι;
Δημήτρης Πιατάς: Είναι σίγουρο ότι αυτά που έχουμε να πούμε στη σκηνή, ενδιαφέρεται το κοινό να τα ακούσει. Θα γελάσει, που είναι επίσης πάρα πολύ σημαντικό σε μια εποχή που αν θέλεις, η πλήξη, το κακό, η πίκρα, το κλάμα είναι αυτά που κυριαρχούν. Σε μια χώρα που έχει ήλιο και που είναι η χαρά της ζωής, έχουμε φτάσει να είμαστε οι πιο απαισιόδοξοι. Συγγνώμη, θα φύγει το DNA μας.
Ελένη Κοκκίδου: Σας θυμίζω πόσο άνθιζε η επιθεώρηση εν καιρώ πολέμων, Βαλκανικών, Β’ Παγκόσμιου. Μεσουρανούσε.
Δημήτρης Πιατάς: Και πιο πρόσφατα έτσι επί χούντας.
Ελένη Κοκκίδου: Ναι, γιατί ο κόσμος θέλει να βγει από αυτή τη ζοφερότητα, είναι μια ανάγκη του κόσμου. Γι’ αυτό λέω ότι είναι λαϊκό είδος. Ένα «πανηγύρι», ας πούμε.
Δημήτρης Πιατάς: Και η Ελένη και εγώ την έχουμε αυτή την ευθύνη. Ως καλλιτέχνες μάς αφορά το θέατρο, το καλό θέατρο, μας ενδιαφέρει το κοινό, μας ενδιαφέρει η αισθητική. Πονάμε για τον τόπο μας. Θέλω να πιστεύω ότι έχουμε και μια καθαρή ιδεολογία ως Έλληνες -όχι κάτι ιδιαίτερο- και θεωρώ ότι πολύς κόσμος είναι σαν κι εμάς.
– Βέβαια, από την άλλη υπάρχει και η επιθεώρηση, όπου σατιρίζουν -στα όρια της γελιοποίησης – διάφορες κοινωνικές ομάδες. Και πολύς κόσμος νομίζει ότι αυτή είναι η επιθεώρηση: να «σατιρίσουν» τον ψηλό, τον κοντό, την ξανθιά, τον γκέι.
Ελένη Κοκκίδου: Εμείς δεν κάνουμε τέτοιου είδους επιθεώρηση. Τα κείμενά μας είναι όλα πολιτικά. Δεν ασχολούμαστε με αυτό καθόλου.
– Άλλωστε, η επιθεώρηση δεν πρέπει να είναι και πολιτική;
Δημήτρης Πιατάς: Κατεξοχήν.
Ελένη Κοκκίδου: Γι’ αυτό πάντα είναι εναντίον της εξουσίας, εκείνη τη στιγμή. Ποιος είναι στην εξουσία εκείνη τη στιγμή; Αυτόν θα χτυπήσει η επιθεώρηση. Είτε είναι Δεξιά, είτε είναι Αριστερά, είτε είναι το Κέντρο, είτε είναι δικτατορία.
Δημήτρης Πιατάς: Η επιθεώρηση κυνηγά τον ισχυρό, τον δυνατό.
– Οπότε, είστε κατά κάποιον τρόπο και η αντιπολίτευση που δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή;
Δημήτρης Πιατάς: Ας πρόσεχε.
Ελένη Κοκκίδου: Κοίτα, νομίζω ότι σε όλη τη Δυτική Ευρώπη υπάρχει θέμα αντιπολίτευσης, έχουν ανέβει τα φασιστικά κόμματα. Δεν υπάρχει η Κεντροαριστερά πια, δεν έχει τη δύναμη που είχαμε συνηθίσει να έχει για πολλά χρόνια, για πενήντα χρόνια τώρα.
Δημήτρης Πιατάς: Η ισχύς, η δύναμη πήγε σε λίγα χέρια. Και μιλάω παγκόσμια που ελέγχει τα πάντα. Άρα ελέγχει και τον χώρο του θεάματος. Άρα ελέγχει την πληροφορία. Άρα τα ελέγχει όλα. Δηλαδή αυτή τη στιγμή ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, εμείς, ετοιμάζουμε μια επιθεώρηση που δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει διευθυντήριο. Είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι πιστεύουμε και να πούμε. Σε πληροφορώ ότι πριν από μερικά χρόνια αυτό ήταν αυτονόητο. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είναι σπάνιο.
– Η πολιτική ορθότητα επηρεάζει την επιθεώρηση;
Δημήτρης Πιατάς: Τη σατιρίζουμε. Μιλάω για την πολιτική ορθότητα. Θεωρώ ότι έχει και ένα πραγματικά εύστοχο κείμενο, που αν θέλεις πιάνει ακριβώς αυτό για το οποίο έλεγα, αυτά που ήταν κεκτημένα, αυτονόητα και που έγιναν σπάνια και τα οποία περιλαμβάνουν αν θέλεις και την πολιτική ορθότητα. Γιατί όλες οι πράξεις στο όνομα μεγαλόπνοων και ιδανικών προτάσεων γίνονται, αλλά έχουν υστεροβουλία. Είναι αυτό που εγώ τη διεκδικώ πάντα στη ζωή μου. Και το θέατρο ακόμα εν σπέρματι, την έχει την αθωότητά του. Να μην υπάρχει σκοπιμότητα, ιδιοτέλεια.
Ελένη Κοκκίδου: Συμφωνώ. Αυτή τη στιγμή είμαστε στην άλλη κίνηση του εκκρεμούς. Δηλαδή το εκκρεμές ήταν από τη μία μεριά, τώρα έχει πάει στην άλλη μεριά. Για να ισορροπήσει, θέλει κάποια χρόνια, έτσι; Τώρα ζούμε, ας πούμε, την απαγόρευση του να λες κάποιον «χοντρό». Θυμάστε τι έγινε με το τραγούδι του Κραουνάκη; Στην Αμερική παρεμβαίνουν σε κείμενα. Αυτά είναι άλλες εποχές, άλλες κοινωνίες.
Δημήτρης Πιατάς: Και λογοκρίνονται μέχρι και οι αρχαίοι συγγραφείς. Στην Αμερική λογοκρίνονται όλοι κοινωνικά.
– Έχετε παρακολουθήσει τον χαμό που γίνεται με την Οδύσσεια του Νόλαν για τον ρόλο της «Ωραίας Ελένης» και την επιλογή της ηθοποιού επειδή είναι μαύρη;
Ελένη Κοκκίδου: Δεν το έχω παρακολουθήσει, αλλά ξέρανε πώς ήταν η Ωραία Ελένη; Αλλά νομίζω ότι αυτοί οι σκηνοθέτες, στην ουσία, παραμύθι κάνουν.
Δημήτρης Πιατάς: Και τελικά, πώς μπορείς να κρίνεις κάτι που δεν το έχεις δει;
– Το έχουμε, πάντως, αυτό. Να κρίνουμε πράγματα, χωρίς να τα έχουμε δει πρώτα.
Δημήτρης Πιατάς: Κατ’ αρχάς, όλοι είμαστε ειδικοί και έχουμε άποψη για όλα. Το πρόβλημα αρχίζει, όταν αρχίζεις να κάνεις εγχειρήσεις. Εννοώ ότι όταν πια πρέπει να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου και αρχίζεις να κάνεις την επέμβαση και δεν είσαι χειρουργός. Ξέρουμε το αποτέλεσμα. Είναι σίγουρο ότι ο ασθενής θα πεθάνει.
– Κάνοντας επιθεώρηση, το κοινό γελάει. Εσείς γελάτε; Πώς περνάτε κάνοντας επιθεώρηση;
Δημήτρης Πιατάς: Ξέρεις, η επιθεώρηση έχει και πολύ αυτοσχεδιασμό, είναι η «βασιλεία» του ηθοποιού, οπότε καταλαβαίνεις ότι κάποια στιγμή διεκδικείς να έχεις ένα καλό κλίμα. Η συνάφεια με τους συναδέλφους μας, η δυνατότητα του να κάνεις κάποιο αστείο ή οτιδήποτε άλλο, δίνει και σε εμάς την πολυτέλεια και τη δυνατότητα να περάσουμε καλά. Γιατί όταν περνάμε κι εμείς καλά, περνάει και το κοινό.
Ελένη Κοκκίδου: Επίσης έχουμε τη χαρά να έχουμε τον κύριο Πιατά μαζί μας, ο οποίος έκανε επιθεώρηση στα πρώτα του χρόνια. Το ξέρει πάρα πολύ καλά αυτό το είδος και για εμάς είναι μεγάλη βοήθεια αυτό, ότι ανεβάζει τον πήχη και γελάμε και πολύ.
Δημήτρης Πιατάς: Αισθάνομαι ότι είμαι ο τελευταίος δεινόσαυρος (γέλια).
– Εσάς κυρία Κοκκίδου πώς σας φαίνεται η επιθεώρηση;
Ελένη Κοκκίδου: Αυτή είναι η τρίτη φορά που κάνω επιθεώρηση. Μου αρέσει πάρα πολύ. Πήγαινα και έβλεπα, θαύμαζα τους κωμικούς ηθοποιούς, πολύ. Δεν έτυχε ποτέ να κάνω.
– Δεν σας πρότειναν;
Ελένη Κοκκίδου: Όχι, δεν μου πρότειναν. Η πρώτη φορά που έκανα ήταν στην πανδημία, όταν ανοίξανε τα θέατρα στον Covid, ήταν η επιθεώρηση «1821» και τρελάθηκα. Τρελάθηκα από ευτυχία, αυτό του να βγαίνεις μόνος σου, με άλλον έναν, με άλλους δύο, με άλλους έξι και εκείνη την ώρα να πέφτει ένα ολόκληρο θέατρο από τα γέλια. Είναι μοναδικό για τον ηθοποιό… Μου άρεσε πάρα πολύ και επειδή το καλοκαίρι παίζαμε και σε μεγάλα θέατρα, με πολύ κόσμο, ξέρεις, αυτό αυξάνει την ηδονή, ας πούμε, του ηθοποιού, όταν προκαλεί το γέλιο και το χειροκρότημα. Είναι πολύ σπουδαίο.
– Δε νιώθετε και πιο εξωστρεφής με την επιθεώρηση;
Ελένη Κοκκίδου: Βέβαια. Εγώ τραγουδούσα για χρόνια κι έκανα σαν show, ας πούμε μόνη μου. Δηλαδή το έχω αυτό το πράγμα, μου αρέσει αυτή η σκηνή της επιθεώρησης που έχει και χορό και τραγούδι και όλα.
Δημήτρης Πιατάς: Είσαι γεννημένη για την επιθεώρηση, απλώς, άργησες.
– Εσείς, κύριε Πιατά, πώς νιώθετε που επιστρέφετε στην επιθεώρηση;
Δημήτρης Πιατάς: Τρελή χαρά. Όταν μου το πρότεινε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, είπα «Θεέ μου». Σκέψου ότι πέρσι ήμουν στην Επίδαυρο με τραγωδία, την «Ανδρομάχη». Μου αρέσουν πάρα πολύ οι αλλαγές και τη βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την πρόταση και την ιδέα να θυμηθώ τα παλιά. Και να ξαναθυμηθούμε αυτή την αθωότητα του γέλιου και της επικοινωνίας με το κοινό.
Ελένη Κοκκίδου: Βλέπαμε προχθές στο YouTube κάποιες σκηνές από τότε που ήταν νέος πολύ, με το Ελεύθερο Θέατρο κι έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις τώρα το κύρος που έχει αποκτήσει με τα χρόνια. Και τι ωραίο που είναι αυτό! Να βλέπεις έναν ηθοποιό τόσο σημαντικό να μεγαλώνει και να γίνεται ακόμα πιο σημαντικός από όταν ξεκίνησε, δηλαδή τη διαδρομή του. Γιατί τότε ήταν παιδάκι. Με ένα παντελονάκι. Επίσης τον είχα δει να κάνει την Άννα Βερούλη. Δεν θα το ξεχάσω αυτό. (γέλια)
Δημήτρης Πιατάς: Πω πω, Θεέ μου! Μεγάλη επιτυχία. Ήταν όμως άλλη εποχή.
– Τα προβλήματα που καυτηριάζει η επιθεώρηση σήμερα είναι ίδια;
Ελένη Κοκκίδου: Ναι, αλλά άλλου τύπου. Πάντα υπάρχουν προβλήματα. Αυτό που δεν υπήρχε τότε και τώρα γίνεται δυστυχώς χαμός είναι οι φόνοι, οι γυναικοκτονίες, η βία των ανηλίκων. Είναι απίστευτα πράγματα αυτά. Έχει αγριέψει πολύ ο κόσμος.
– Επειδή και οι δυο σας έχετε κάνει και τα δύο είδη: είναι πιο δύσκολο να κάνεις τον θεατή να γελάσει ή να κλάψει;
Ελένη Κοκκίδου: Να γελάσει.
Δημήτρης Πιατάς: Να γελάσει, είναι πιο δύσκολο. Έχε υπόψη ότι η κωμωδία είναι πάρα πολύ δύσκολο είδος. Απλώς το δράμα είναι πιο σοβαρό, αν θέλεις, και άρα αποκτάς και άλλου είδους τύπου εκτόπισμα σε επίπεδο παρουσίας. Όμως το πιο δύσκολο είναι να μπορείς να αυτοσαρκάζεσαι, να μπορείς να γελοιοποιείς τον εαυτό σου, να τσαλακώνεις την προσωπικότητά σου σκηνικά και δημόσια. Αν θεωρείς ότι είναι εύκολο, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Σημαίνει ότι έχεις πολύ προσωπικότητα για να τσαλακώνεις αυτό που έχεις.
Ελένη Κοκκίδου: Γιατί, αν δεν αυτογελοιοποιηθείς, δεν θα γελάσει ο άλλος.
– Η περιοδεία είναι άλλη εμπειρία, έτσι;
Δημήτρης Πιατάς: Ναι, γιατί στην πραγματικότητα κάνουμε την πιο άχαρη δουλειά τώρα με τις πρόβες. Κάνουμε τη δουλειά της κουζίνας, μέχρι να ετοιμαστούμε για την παράσταση που είναι δύσκολη. Δεν είναι εύκολο, αλλά η χαρά έρχεται με το κοινό.
– Τη συνεργασία σας θα την ανανεώσετε στο μέλλον σε κάποια άλλη δουλειά; Γιατί σας έβλεπα τώρα που κάνατε τη φωτογράφιση, τι ωραία χημεία είχατε μεταξύ σας!
Δημήτρης Πιατάς: Εννοείται.
Ελένη Κοκκίδου: Μακάρι. Εγώ παρακολουθώ χρόνια τον κύριο Πιατά και είναι πολύ σοβαρός καλλιτέχνης, σοβαρός, όχι σοβαροφανής. Αντιμετωπίζει με μεγάλη σοβαρότητα τη δουλειά του, τη ζωή του και τους ανθρώπους γενικώς, τις ιδέες του. Είναι παράδειγμα.
Η παράσταση
Μια ξέφρενη Επιθεώρηση 2.0 ξεπηδά κατευθείαν από τη δική μας απίστευτη καθημερινότητα: λατρεμένοι πρωθυπουργοί, woke agenda, προδομένες θεατρόφιλες στο κυνήγι του επόμενου sold out, «τραμπικοί» πατριώτες με χρυσές στάνες και άφθονη corporate φλυαρία, σε ένα πανηγύρι επικαιρότητας χωρίς φρένο.
Χαρούμενοι εργαζόμενοι του 16ώρου, «αδιάφθοροι» εισαγγελείς που λιώνουν μπροστά σε αγαπημένους υπουργούς, αριστεροί σε κρίση ταυτότητας που αναζητούν την Ιθάκη τους και ένα πρωθυπουργικό επικοινωνιακό επιτελείο που κάνει οντισιόν για νέους fans στο TikTok. Υπουργοί εγκαινιάζουν βομβαρδισμένα νοσοκομεία, πρέσβειρες–superstars κάνουν διπλωματία στις πίστες, ενώ μανάδες μοιράζουν ζακέτες στα οδοφράγματα του Pride.
Με καυστικές ατάκες και ανατρεπτικό χιούμορ, η παράσταση κάνει remix την ειδησεογραφία και την καθημερινότητά μας. Η σκηνή, όπως και η ζωή μας, γεμίζει με μπραντσάδικα και Airbnb σε φουλ ανάπτυξη, latte macchiato και business meetings για energy security και AI sustainability. Και κάπου στο Κολωνάκι, η Αριστεία και η Ατομική Ευθύνη απολαμβάνουν brunch με quinoa bowls και avocado toast!
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Κείμενα, Στίχοι τραγουδιών: Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Δημήτρης Χαλιώτης
Πρωτότυπα τραγούδια, Μουσική, Ενορχηστρώσεις: Θέμης Καραμουρατίδης
Μουσικοί επί σκηνής: Αντώνης Παλαμάρης μουσική διεύθυνση, επιμέλεια ορχήστρας, πλήκτρα, Κωστής Πυρένης ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, Βαγγέλης Οικονόμου μπάσο, Δημήτρης Τσόλης τύμπανα, programming
Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Πιατάς, Ελένη Κοκκίδου, Δημήτρης Μακαλιάς, Γιούλη Τσαγκαράκη, Ζερόμ Καλούτα, Σύρμω Κεκέ, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Αλέξης Βιδαλάκης, Θανάσης Ισιδώρου
Προπώληση: more.com
