Με τη Ματίνα Νικολάου συναντηθήκαμε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες, με αφορμή την ταινία «Φίλοι για πάντα» του Κωνσταντίνου Μουσούλη που κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την Iconic Films. Και στη δεύτερη συνάντησή μας, ένιωθα μια οικειότητα, σαν να τη γνώριζα από χρόνια.
Λίγοι άνθρωποι σ’ το βγάζουν αυτό και η Ματίνα Νικολάου είναι σίγουρα μία από αυτούς. Και είναι από τα πρόσωπα που θα ήθελες για φίλη σου. Για τη φιλία -όπως λέει και ο τίτλος άλλωστε- μιλάει και η ταινία, που χαίρει θερμής ανταπόκρισης από το κοινό, από τις πρώτες κιόλας μέρες προβολής της. Εξάλλου, ο Κωνσταντίνος Μουσούλης μαζί με τους πρωταγωνιστές, έχουν καταφέρει να μην εκβιάζουν το γέλιο του θεατή, αλλά το αφήνουν να βγει αβίαστα μέσα από τις σπονδυλωτές ιστορίες της και τις περιπέτειες των ηρώων.
Το «Φίλοι για πάντα» είναι μία σύγχρονη ελληνική κωμωδία για τη φιλία και τις επιλογές που κάνουμε όταν προσπαθούμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους γύρω μας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα μπορεί να ξεφύγουν. Η Ματίνα Νικολάου στην ταινία είναι φίλη με την Ντορέττα Παπαδημητρίου, με την οποία είναι φίλες και στην πραγματική ζωή.
Στη συνέντευξή μας, λοιπόν, μιλήσαμε για την ταινία, για τις φιλίες, και όχι μόνο…
– Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε ήταν πριν από την πρεμιέρα της ταινίας, την οποία δεν είχες δει. Τώρα που την είδες, πώς σου φαίνεται;
Την πρώτη φορά την είδα στην πρεμιέρα, στα Village Cinemas στην imax οθόνη, όπου ήταν όλα μεγεθυμένα και μπορούσα να παρατηρήσω όλες τις λεπτομέρειες. Συγκινήθηκα πολύ. Από τότε την έχω δει άλλες δύο φορές, και κάθε φορά που τη βλέπω μου αρέσει και πιο πολύ. Ξέρεις, παρατηρώ έτσι διάφορα… Και συγκινούμαι πάρα πολύ στο τέλος της ταινίας. Μου άρεσε πάρα πολύ το αποτέλεσμα. Κοίταξε, ο εαυτός μας ποτέ δεν μας αρέσει. Γιατί πάντα βρίσκεις πραγματάκια που θα μπορούσαν να ήταν κάπως αλλιώς. Αλλά εγώ γενικά, δεν γελάω εύκολα, όταν βλέπω κάτι είτε στο θέατρο είτε στο σινεμά, είτε και στην τηλεόραση. Γελάω μέσα μου, αλλά γενικά δεν γελάω εύκολα προς τα έξω. Και όταν ακούς τον κόσμο να το εκφράζει και να γελάει τόσο έντονα, είναι μία πολύ μεγάλη ικανοποίηση.
– Εντάξει, πολλοί το έχουμε αυτό, να μη γελάμε εύκολα.
Ναι, πράγματι.
– Οπότε, η ταινία σού άρεσε.
Ναι, μου άρεσε πάρα πολύ. Είναι τρυφερή, πολύ συγκινητική. Επίσης, επειδή είναι σπονδυλωτές ιστορίες, δεν γνωρίζαμε τι θα γίνει στην κάθε ιστορία ξεχωριστά. Οπότε, είδαμε το τελικό αποτέλεσμα όλοι μαζί και ήταν έκπληξη και για εμάς.
– Ωραίο αυτό: να βλέπεις την ταινία από τη θέση του πρωταγωνιστή, αλλά και του θεατή.
Ναι, πράγματι είναι πάρα πολύ ωραίο.
– Είχες ξανακάνει ταινία;
Όχι, δεν είχα ξανακάνει. Είχα κάνει μια ταινία μικρού μήκους που είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Ενθουσιάστηκα. Θέλω να κάνω μόνο ταινίες τώρα (γέλια).
– Είναι πάρα πολύ ωραίο το σινεμά.
Πάρα πολύ ωραίο. Και δεν είναι τυχαίο πως όλοι που είχαμε την τύχη να βρισκόμαστε σε αυτή την ταινία έχουμε την ίδια αίσθηση. Γιατί ο αρχηγός, ο Κωνσταντίνος Μουσούλης, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, πέρα από τη σκηνοθεσία, είναι ένας άνθρωπος τόσο αγαπητός και σου εμπνέει μία εμπιστοσύνη πως αυτό που σου λέει και αυτό που κάνεις εντέλει είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να γίνει. Έχει πάρα πολύ ταλέντο.
– Και είναι και πολύ ευγενικός.
Ναι, είναι πάρα πολύ ευγενικός, κάτι που το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό, τόσο στη δουλειά μας όσο και στη ζωή μας, γενικότερα, να υπάρχει ευγένεια. Οπότε, μέσα σε αυτό το κλίμα ευγένειας που δημιούργησε ο Κωνσταντίνος, ήταν σχεδόν συγκινητικός ο τρόπος που μας προσέγγιζε για να μας μεταφέρει πώς έχει σκεφτεί τον ρόλο.
– Στη δική σου ιστορία είστε φίλες με την Ντορέττα Παπαδημητρίου. Το γεγονός ότι είναι φίλη σου και στην πραγματική ζωή ήταν για εσένα και μία ασφάλεια;
Ναι, εννοείται. Όταν έγινε η πρόταση στην Ντορέττα για την ταινία και πήρε το σενάριο, με το που το διάβασε, με πήρε τηλέφωνο και μου λέει: «Ματίνα, υπάρχει ένας ρόλος που ακόμα δεν τον έχουνε βρει, ο οποίος νομίζω ότι σου ταιριάζει πάρα πολύ και θα το έκανες τέλεια». Οπότε, εκείνη με έφερε σε επαφή με τον Κωνσταντίνο και, όταν συναντηθήκαμε, κάναμε ένα δοκιμαστικό μαζί με την Ντορέττα και ο Κωνσταντίνος ανακάλυψε ότι αυτή η χημεία που έχουμε μεταξύ μας θα ήταν πολύ μεγάλο κέρδος και για την ταινία. Οπότε νομίζω έτσι έγινε το κάστινγκ, με πολύ ωραία κριτήρια, γιατί σαφώς πολλοί ηθοποιοί θα μπορούσαν να ήταν και στον δικό μου ρόλο και σε οποιουδήποτε άλλου συναδέλφου. Ήμασταν τυχεροί και δέσαμε και ως ομάδα. Επίσης, ήταν πολύ συγκινητικό το γεγονός ότι η Αγοραστή (σ.σ. Αρβανίτη) ήταν έγκυος στο παιδάκι τους (σ.σ. με τον Θανάση Τσαλταμπάση έγιναν γονείς πρόσφατα για δεύτερη φορά) και όλη αυτή η γλύκα και η αγάπη που έχουν μεταξύ τους ο Θανάσης και η Αγοραστή, νομίζω ότι έδωσαν μια πάρα πολύ σημαντική πινελιά στην ταινία. Τους βλέπω και βάζω τα κλάματα.
– Και πώς είναι δύο φίλες στη ζωή να υποδύονται τις φίλες και στην ταινία;
Α, είναι πάρα πολύ ωραίο. Ξέρεις γιατί οι κώδικες επικοινωνίας, οι ματιές και όλα αυτά που δεν έχεις κοπιάσει για να τα βρεις, απλά υπάρχουν, μεταφέρονται με μεγαλύτερη ευκολία στο γύρισμα.
– Η Ντορέττα, ο Νίκος Μουτσινάς, είναι φίλοι που τους απέκτησες στην πορεία;
Ναι. Την Ντορέττα τη γνώρισα σε παραστάσεις. Αρχικά, ήταν φίλη του Νίκου, οπότε συνευρεθήκαμε σε παραστάσεις του Νίκου. Με την Ντορέττα, χωρίς να κάνουμε σε καθημερινή βάση παρέα, έχουμε μια πάρα πολύ όμορφη σύνδεση, μια πολύ ωραία επικοινωνία, χωρίς να χρειάζεται να είμαστε κάθε μέρα μαζί ή να μιλάμε στο τηλέφωνο συνέχεια. Και για εμένα αυτές οι φιλίες είναι πάρα πολύ σημαντικές. Νομίζω είναι και οι πιο ουσιαστικές. Έχω φίλες και από το σχολείο. Η κουμπάρα μου είναι η κολλητή μου από το σχολείο, είμαστε μαζί από την πρώτη δημοτικού. Οπότε, όταν συναντιόμαστε είναι σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος. Και να γυρίζουμε πίσω σε εκείνα τα χρόνια. Και αυτό μας κάνει να μην ξεχνάμε, ρε παιδί μου, ότι η ψυχή μας τουλάχιστον είναι ακόμα νέα.
– Εσύ στις φιλίες ψάχνεις την ποσότητα ή την ποιότητα; Διαχωρίζεις τους γνωστούς από τους φίλους; Γιατί υπάρχουν αρκετοί που τους έχουν όλους φίλους.
Φυσικά, προτιμώ την ποιότητα. Παρέα μπορώ να κάνω με όλους τους ανθρώπους, είμαι εύκολη στο να κάνω παρέα, προσαρμόζομαι. Αλλά το να ανοιχτώ και να συζητήσω, θα το κάνω με πολύ συγκεκριμένους φίλους. Και ξέρεις, στη φιλία δεν πρέπει να έχουμε την απαίτηση να είναι ο άλλος πάντα διαθέσιμος. Για παράδειγμα, όταν κάποιος φίλος μου περνάει μια δύσκολη φάση στη ζωή του, δεν θα τον φορτώσω παραπάνω με κάτι δικό μου. Θα μιλήσω σε κάποιον που εκείνη την ώρα είναι πιο διαυγής και πιο ελεύθερος να μιλήσει για κάτι που με απασχολεί. Νομίζω πως, όταν υπάρχει σεβασμός μεταξύ μας, είναι και το πιο σημαντικό σε μία φιλία.
– Σε έχουν απογοητεύσει φιλίες;
Δεν μπορώ να πω ότι με έχουν απογοητεύσει, γιατί όταν δω ότι δεν μπορώ να νιώσω άνετα, απομακρύνομαι και απομακρύνεται και ο άλλος, χωρίς να το συζητήσουμε, γιατί καταλαβαίνεις την ενέργεια.
– Η Αντωνία τώρα με την Νάντια, στην ταινία, κάνουν μία τρέλα στην ταινία, γιατί τρέλα είναι όλο αυτό με το γυμναστήριο. Εσύ έχεις κάνει ανάλογες τρέλες με τις φίλες σου;
Έχω κάνει. Έχουμε κάνει παρακολουθήσεις, διάφορα τέτοια, ωραία. Πιο μακρινά ταξίδια, με έχουν ακολουθήσει και φίλοι μου σε τέτοιες εξορμήσεις. Το θυμάσαι μετά και λες «τι τρέλα ήταν αυτή». Είναι ωραίες αναμνήσεις.
– Στη συνέντευξη που κάναμε πριν από λίγες μέρες όλοι μαζί, ο Κωνσταντίνος είπε πως ένας από τους παράγοντες επιλογής του καστ ήταν να είναι «καλά παιδιά», πέρα από καλοί ηθοποιοί. Και μου έκανε εντύπωση αυτό, μου κάνει -ξέρεις- πολύ ρομαντικό. Είναι κάτι που το ζητάνε και άλλοι; Σου έχει τύχει ξανά αυτό;
Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό και σίγουρα και πολύ ρομαντικό. Αλλά θα έπρεπε να είναι βασικό στοιχείο σε μία δουλειά. Κι εγώ, όταν είμαι σε μία δουλειά, πάντα υπάρχει κάποιος άνθρωπος που θα φέρει αντίρρηση, δεν θα του αρέσει κάτι, θα του βρομάει το ένα, θα του ξινίζει το άλλο. Αυτό, ξέρεις, φέρνει αμέσως δυσκολία στη δουλειά. Οπότε, επειδή -ούτως ή άλλως- είναι δύσκολη η δουλειά μας, όταν κάποιος από χαρακτήρα το μιζεριάζει, δυσκολεύουν ακόμα περισσότερα τα πράγματα. Βέβαια, το «καλό παιδί» είναι και κάτι πολύ σχετικό. Νομίζω ότι ο Κωνσταντίνος εννοούσε ότι βρήκε ανθρώπους που είχαμε κοινό στόχο: να πάει πάρα πολύ καλά η ταινία, να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, και που δεν φέραμε προβλήματα με τα πολύωρα γυρίσματα, με τις δύσκολες συνθήκες κάποια στιγμή. Χρειάζεται θυσίες αυτή η δουλειά και νομίζω ότι θέλει λίγη καλοσύνη και λίγη θετική ενέργεια για να γίνουν οι δύσκολες συνθήκες, όμορφες και να τις θυμόμαστε.
– Σου έχουν τύχει κακές συνεργασίες;
Όχι κακές συνεργασίες ακριβώς. Μου έχουν τύχει δύσκολοι άνθρωποι μέσα σε μια συνεργασία, που εκείνοι πιθανόν δεν το καταλαβαίνουν.
– Εκεί τι κάνεις;
Κοίταξε, εκεί τον δύσκολο ρόλο τον έχει αυτός που ηγείται της ομάδας, είτε είναι ο σκηνοθέτης είτε ο θιασάρχης. Εκεί θα πρέπει να μπαίνουν από τον επικεφαλής κάποια όρια, ώστε να μην προχωράει σε πιο δυσάρεστες καταστάσεις. Είμαι τυχερή, όμως, γενικά γιατί έχω συνεργαστεί πάρα πολύ όμορφα. Εγώ παίρνω μια απόσταση από αυτές τις συμπεριφορές, γιατί ούτε να τις κρίνω θέλω, ούτε και να πάω με τα νερά τους. Προτιμώ να κάνω τη δουλειά μου.
– Και σου έχει βγει σε καλό.
Γενικά, ναι.
– Πάντως θεωρείσαι και είσαι από τα καλά παιδιά του θεάτρου, αλλά και της τηλεόρασης. Είσαι ένα καλό παιδί, μέσα σε δύσκολους χώρους. Αλήθεια, πώς επιβιώνει ένα καλό παιδί;
Υπάρχουν φορές που έχω πληγωθεί, χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι, αλλά νομίζω ότι την αγάπη που έχω γι’ αυτό που κάνω δεν μπορεί να την κλονίσει τίποτα. Γιατί είναι πολλές φορές που επειδή οι άνθρωποι προσπαθούν με διάφορους τρόπους που δεν μου ταιριάζουν να φέρουν μπροστά κάτι άλλο από την ουσία της δουλειάς, εγώ προσπαθώ να το διώχνω και να κρατάω την ουσία. Αγαπώ αυτό που κάνω, δεν θα μου το χαλάσει κανείς αυτό. Κι επίσης δεν θα με κάνει κανένας να γίνω αγενής ή κακότροπη, επειδή με έχει προκαλέσει. Δεν θα κάνω σε κανέναν αυτό το χατίρι, γιατί εγώ δεν κοιμάμαι καλά μετά το βράδυ. Κι επειδή το έχω ακούσει και αυτό, ότι η ευγένεια μερικές φορές μεταφράζεται σε αδυναμία και σε αφέλεια, εμένα δεν με ενοχλεί να με θεωρούν έτσι. Ξέρω πάρα πολύ καλά πώς πρέπει να συμπεριφερθώ στους ανθρώπους για να μην τους πληγώσω και να μην τους κάνω να αισθανθούν άσχημα. Και να μην αδικήσω κάποιον.
– Εσένα, θεωρείς ότι σε έχουν αδικήσει;
Είναι πάρα πολύ πιθανό, γιατί δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι λέει ο άλλος για εμάς. Εγώ, όμως, δεν έχω αισθανθεί αδικία.
– Όταν ήρθε η ανανγωρισιμότητα μέσα από την τηλεοπτική συνεργασία με τον Νίκο Μουτσινά, ήταν εύκολο να τη διαχειριστείς;
Ήταν εύκολο.
– Επειδή υποδυόσουν έναν ρόλο, αυτόν της Βάνιας;
Ήταν η χαρά μου τόσο μεγάλη γι’ αυτό που συνέβη, να κάνω μια περσόνα η οποία ήταν πολύ κόντρα με τον χαρακτήρα μου. Μου αρέσει να υποδύομαι διάφορους χαρακτήρες. Η Βάνια ήταν μία περσόνα που τη «χτίσαμε» μαζί με τον Νίκο. Όταν ήρθε η στιγμή να βγω live, ήταν πολύ ακραίο για εμένα, αλλά το ευχαριστήθηκα. Και το ευχαριστιόμουν κάθε φορά, μου έδινε τόση χαρά επειδή ήταν αληθινό. Δεν προσπαθούσα να υπάρχω στην εκπομπή παραπάνω, υπήρχε μία συνεννόηση με τον Νίκο και μια μεγάλη ελευθερία. Στη Βάνια βρήκα στοιχεία που δεν ήξερα ότι είχα και με βοήθησε πάρα πολύ αργότερα και στο να ανοιχτώ παραπάνω στις προσωπικές μου σχέσεις, αλλά και στο θέατρο. Δοκίμασα στη Βάνια πράγματα που δεν μου πήγαινε ποτέ το μυαλό ότι θα μπορούσα να τα κάνω. Η αναγνωρισιμότητα, λοιπόν, ήρθε μετά την εκπομπή, όπου πια ήμουν ένα μεγάλο κορίτσι, δηλαδή δεν βγήκα από τη δραματική σχολή και ξαφνικά βγήκα στην τηλεόραση, σε καθημερινή βάση. Για να φτάσει να έρθει εκείνο το σημείο, είχα κάνει πάρα πολλές υποχωρήσεις, είχα συνεργαστεί με πολλούς ανθρώπους, είχα παίξει πολύ θέατρο, σε σίριαλ. Οπότε, η αναγνωρισιμότητα δεν ήταν κάτι που θα με άλλαζε ως χαρακτήρα, γιατί δεν ήταν ποτέ μου σκοπός να γίνω αναγνωρίσιμη. Ήθελα πάντα να παίζω θέατρο, να συμμετέχω σε ωραίες δουλειές, να έχω καλούς συνεργάτες, να είμαι μέλος μιας ωραίας ομαδικής δουλειάς. Φυσικά, όταν με αναγνώριζε ο κόσμος και μου μετέδιδε μια οικειότητα λόγω της εκπομπής, αυτό μου έδινε μεγάλη χαρά.
– Η κωμωδία ήταν πάντα το είδος που ήθελες να κάνεις;
Όχι, μου αρέσει πάρα πολύ και το δράμα. Τελείωσα το Θέατρο Τέχνης και στη Σχολή μού έδιναν πάντα δραματικούς ρόλους και στην πορεία, νομίζω στο τρίτο έτος, άρχισαν να μου δίνουν κωμικούς. Μου αρέσει η κωμωδία, μου αρέσει πάρα πολύ και με τον Νίκο βρήκαμε πάρα πολύ ωραία πράγματα. Με «ξεκλείδωσε». Οπότε, έτσι νομίζω με ξέρει ο κόσμος, αλλά θέλω πάρα πολύ να δοκιμαστώ και σε έναν δραματικό ρόλο.
– Υπάρχει αυτή η «ταμπέλα»; Να σε έχουν στο μυαλό τους ως κωμική ηθοποιό, οπότε να μη σε σκεφτούν για έναν δραματικό ρόλο;
Ναι, μπαίνει, και στην τηλεόραση θεωρώ πως μετά τη Βάνια δύσκολα θα με σκεφτούν για έναν δραματικό ρόλο. Αλλά δεν πειράζει, ο κάθε ρόλος έρχεται τη στιγμή που πρέπει. Και είμαι και σε μια ηλικία που νομίζω ότι έχω μπροστά μου να παίξω και να υποδυθώ ρόλους που μπορεί να μη μου πάει ο νους ακόμα. Θεωρώ όμως ότι πρέπει σαν ηθοποιοί όλα να τα δοκιμάζουμε.
Η ταινία
Ένας γάμος βγαίνει εκτός ελέγχου πριν καν ξεκινήσει, μια καλοπροαίρετη χάρη οδηγεί σε ένα ταξίδι στην Κρήτη γεμάτο παρεξηγήσεις και οικογενειακές εντάσεις, και μερικές «αθώες» εξυπηρετήσεις μπλέκουν ανθρώπους και σχέσεις, δημιουργώντας μια αλυσίδα απρόβλεπτων, ξεκαρδιστικών και συγκινητικών καταστάσεων. Καθώς οι ιστορίες ξετυλίγονται, το «Φίλοι για πάντα» θέτει ερωτήματα που όλοι έχουμε αντιμετωπίσει, επιτρέποντας στον θεατή να αναγνωρίσει τον εαυτό του και τη δική του παρέα μέσα από χαρακτήρες και καταστάσεις που μοιάζουν πολύ γνώριμες.
Συντελεστές:
Μια ταινία του Κωνσταντίνου Μουσούλη
Πρωταγωνιστούν: Θανάσης Τσαλταμπάσης, Αγοραστή Αρβανίτη, Ντορέττα Παπαδημητρίου, Θανάσης Αλευράς, Ζήσης Ρούμπος, Ματίνα Νικολάου, Γιάννης Απέργης, Χρύσα Μιχαλοπούλου, Τάκης Παπαματθαίου και Λούις Μάντιλορ
Μουσική: Γεώργιος Σουμελίδης
Διευθυντές Φωτογραφίας: Steven Priovolos & Μάριος Τσιπόπουλος
Σενάριο & Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μουσούλης
