Η Γαλλία ξύπνησε από τις δημοτικές κάλπες με έναν εκρηκτικά πολωμένο πολιτικό χάρτη, όπου άκρα δεξιά και ριζοσπαστική αριστερά ενισχύονται, ενώ οι παραδοσιακές δυνάμεις πιέζονται ενόψει των καθοριστικών προεδρικών εκλογών του 2027.

Στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών, το ακροδεξιό Εθνικό Ράλι της Μαρίν Λεπέν κατέγραψε ισχυρές επιδόσεις, χωρίς όμως τις «σαρωτικές νίκες» που ονειρευόταν, ειδικά στο νότο όπου η Γαλλία θεωρείται προπύργιό του. Στη Μασσαλία ο υποψήφιος του κόμματος, Φρανκ Αλισιό, βρέθηκε σχεδόν ισόπαλος με τον κεντροαριστερό δήμαρχο Μπενουά Παϊάν, επιβεβαιώνοντας τη διείσδυση της άκρας δεξιάς σε μεγάλα αστικά κέντρα που παραδοσιακά ελέγχονταν από κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα. Παράλληλα, στο Περουπιάν ο Λουΐ Αλιό επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο με απόλυτη πλειοψηφία, δείχνοντας ότι η τοπική εδραίωση της Λεπέν μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την εθνική σκηνή.

Γαλλία – Εκλογές: Άνοδος άκρων, πίεση στο κέντρο

Την ίδια στιγμή, η Γαλλία βλέπει την αριστερή πλευρά του φάσματος να αναδιατάσσεται, με το «Ανυπότακτη Γαλλία» του Ζαν-Λικ Μελανσόν να υπερβαίνει τις προσδοκίες σε κρίσιμες πόλεις όπως η Λιλ και η Ρουμπέ, όπου καταγράφει ισοπαλία ή και πρωτιά έναντι της παραδοσιακής κεντροαριστεράς. Η στρατηγική του κόμματος να απευθυνθεί σε νεότερους και εργαζόμενους σε υποβαθμισμένες, συχνά πολυπολιτισμικές γειτονιές φαίνεται να αποδίδει, παρά τις αλλεπάλληλες αντιπαραθέσεις γύρω από τον Μελανσόν και τις κατηγορίες για αντισημιτισμό που βαραίνουν την εικόνα του στον κεντρώο χώρο. Για τους Σοσιαλιστές και τους Πράσινους, η ενίσχυση της ριζοσπαστικής αριστεράς δημιουργεί στρατηγικό αδιέξοδο: χωρίς τη συμμαχία μαζί της δύσκολα κερδίζουν μεγάλες πόλεις, αλλά με αυτήν κινδυνεύουν να χάσουν αξιοπιστία στο κέντρο.

Ο κεντροδεξιός χώρος, όπου ανήκουν και πολλοί σύμμαχοι του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, βρίσκεται επίσης υπό ασφυκτική πίεση, με χαρακτηριστική περίπτωση τη Νις. Εκεί, ο παραδοσιακός συντηρητικός Κριστιάν Εστροζί, που στηρίζεται από κεντρώα κόμματα, αντιμετωπίζει ως φαβορί τον Ερίκ Σιοτί, πρώην πρόεδρο των Ρεπουμπλικάνων και πλέον σύμμαχο της Λεπέν, ο οποίος πέρασε μπροστά στον πρώτο γύρο με ποσοστό άνω του 40%. Η Νις συμπυκνώνει το δίλημμα της γαλλικής κεντροδεξιάς: να αντισταθεί στην άκρα δεξιά ή να συνθηκολογήσει με αυτήν σε μια «ένωση των δεξιών» για να διασωθεί εκλογικά.

Γαλλία – εκλογές: κατακερματισμός και «πόλεμος» συμμαχιών

Ο πρώτος γύρος επιβεβαίωσε ότι το πολιτικό σκηνικό στη Γαλλία είναι θρυμματισμένο, με τέσσερις ή και πέντε υποψήφιους να περνούν στον δεύτερο γύρο σε πολλές πόλεις, κάτι που παλαιότερα αποτελούσε εξαίρεση. Αυτό μετατρέπει τις εκλογές της 22ας Μαρτίου σε έναν σκληρό «πόλεμο συμμαχιών», όπου μικρές μετακινήσεις ψηφοφόρων και τοπικές συμφωνίες μπορούν να ανατρέψουν πλήρως τους σημερινούς συσχετισμούς.

Για τη μετριοπαθή αριστερά, το δίλημμα είναι οξύ: σε πόλεις όπως η Μασσαλία, η Ναντ, η Ρεν, η Τουλούζη, ακόμη και το Παρίσι, η πιθανότητα νίκης περνά συχνά μέσα από συμφωνίες με το «Ανυπότακτη Γαλλία», την ώρα που η ηγεσία των Σοσιαλιστών σε εθνικό επίπεδο έχει πάρει αποστάσεις από τον Μελανσόν. Ο σοσιαλδημοκράτης Ραφαέλ Γκλουκσμάν χαρακτήρισε τον ηγέτη της ριζοσπαστικής αριστεράς «βαρίδι» στην προσπάθεια ανάσχεσης του ακροδεξιού κύματος, ενώ η επικεφαλής των Πράσινων, Μαρί Τοντελιέ, εμφανίζεται πιο διαλλακτική, τονίζοντας ότι οι διαφορές μέσα στην αριστερά είναι μικρότερες από το χάσμα που τη χωρίζει από τη δεξιά.

Την ίδια ώρα, ο πρώην πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ, ένας από τους βασικούς κεντρώους διεκδικητές της προεδρίας του 2027, απέφυγε μια πολιτική πανωλεθρία στη Χάβρη, όπου προηγείται άνετα του κομμουνιστή αντιπάλου του, παρά τις ανησυχητικές δημοσκοπήσεις των τελευταίων εβδομάδων. Ο Φιλίπ είχε «ποντάρει» το πολιτικό του μέλλον σε αυτήν τη μάχη, δηλώνοντας πως θα εγκαταλείψει την προεδρική κούρσα αν χάσει τη δημαρχία, όμως τα αποτελέσματα του προσφέρουν παράταση ζωής και επιβεβαιώνουν τον ρόλο του ως κεντρώου πόλου σε μια Γαλλία που γλιστρά προς τις άκρες. Στο Παρίσι, τέλος, ο σοσιαλιστής Εμανουέλ Γκρεγουάρ βγήκε πρώτος με άνεση, όμως η επικράτηση του στον δεύτερο γύρο πιθανότατα θα χρειαστεί τις ψήφους της ριζοσπαστικής αριστεράς, με την υποψήφια του Μελανσόν, Σοφία Σικιρού, να τον προκαλεί ανοιχτά να «σηκώσει το τηλέφωνο» για μια συμφωνία, σύμφωνα με το Politico.

Σε αυτό το τοπίο, οι δημοτικές κάλπες λειτουργούν ως πρόλογος για την αναμέτρηση του 2027: μια Γαλλία διχασμένη, κατακερματισμένη και αναγκασμένη να ζήσει με κυβερνήσεις συνασπισμών και συνεχείς τακτικισμούς. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο δεύτερος γύρος των εκλογών θα αποτελέσει βαρόμετρο όχι μόνο για τη δύναμη της άκρας δεξιάς και της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά και για την ικανότητα των μετριοπαθών δυνάμεων να βρουν κοινό βηματισμό πριν από την τελική μάχη για το Μέγαρο των Ηλυσίων.