Η προεκλογική σκηνή στην Ουγγαρία αλλάζει ραγδαία, καθώς ο Πέτερ Μάγιαρ αναδεικνύεται στον πιο σοβαρό αντίπαλο που έχει αντιμετωπίσει ποτέ ο Βίκτορ Όρμπαν στα 16 χρόνια της σχεδόν αδιάλειπτης κυριαρχίας του. Το νέο κόμμα Τίσα του Μάγιαρ προηγείται κατά περίπου 8 μονάδες έναντι του κυβερνώντος Φίντεζ, σύμφωνα με τον μέσο όρο των δημοσκοπήσεων, ενώ μία μέτρηση της εβδομάδας τον εμφάνισε ακόμη και 20 μονάδες μπροστά, σε ένα περιβάλλον ωστόσο έντονα πολωμένων και αντικρουόμενων μετρήσεων.
Ο Μάγιαρ, πρώην σύμμαχος και πλέον σφοδρός αντίπαλος του Όρμπαν, καλεί συστηματικά τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης να αποσυρθούν, παρουσιάζοντας τις εκλογές του Απριλίου ως δημοψήφισμα για «αλλαγή καθεστώτος» στην Ουγγαρία. Σε ανάρτησή του στο Facebook διαμηνύει ότι «ψήφος στο Τίσα σημαίνει ψήφος για αλλαγή καθεστώτος, για μια λειτουργική και ανθρώπινη Ουγγαρία, ενώ ψήφος σε οποιονδήποτε άλλο σημαίνει ψήφος για να μείνει ο Όρμπαν στην εξουσία», επιχειρώντας να πολώσει το δίλημμα και να συσπειρώσει όλες τις δυνάμεις δυσαρέσκειας. Ο στόχος του είναι να σπάσει το σύστημα που, όπως καταγγέλλει, έχει επιτρέψει στον Ούγγρο πρωθυπουργό να «αιχμαλωτίσει» θεσμούς και οικονομία, διατηρώντας στενές σχέσεις με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μάγιαρ, Ουγγαρία και το στοίχημα της «αλλαγής καθεστώτος»
Η δυναμική του Μάγιαρ προκαλεί ανατροπές στο αντιπολιτευτικό στρατόπεδο της Ουγγαρίας, όπου σειρά κομμάτων αποχωρούν από την κούρσα για να μην διασπαστεί το μέτωπο απέναντι στον Όρμπαν. Οι μετα-κομμουνιστές Σοσιαλιστές (MSZP) αποσύρθηκαν ήδη, ακολουθώντας το κεντρώο-φιλελεύθερο Momentum και άλλες μικρότερες δυνάμεις, ενώ καλούν ανοιχτά τους ψηφοφόρους τους να στηρίξουν τον ισχυρότερο αντίπαλο του Φίντεζ στην εκάστοτε περιφέρεια – που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι το Τίσα. Το MSZP μάλιστα χαρακτήρισε το ισχύον εκλογικό σύστημα «νομιμοποιημένη απάτη», υποστηρίζοντας ότι μόνο αναμέτρηση «ένας εναντίον ενός» μπορεί να γκρεμίσει το καθεστώς.
Παρά την αποχώρηση πολλών παικτών, το ψηφοδέλτιο δεν έχει καθαρίσει πλήρως για τον Μάγιαρ. Η ακροδεξιά «Mi Hazánk» (Η Πατρίδα μας), κόμμα που κινείται στην τροχιά του Όρμπαν, φαίνεται να περνά το όριο του 5% για είσοδο στη Βουλή, ενώ το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα (DK) και το σατιρικό Κόμμα του Δίκοκκου Σκύλου (MKKP) επιμένουν επίσης να κατέβουν αυτόνομα. Εκλογολόγοι προειδοποιούν ότι ακόμη και μικρά ποσοστά για αυτά τα σχήματα μπορεί να ροκανίσουν την πρωτιά του Τίσα μέσα σε ένα περίπλοκο εκλογικό σύστημα, ικανό να μετατρέψει μικρές διαφορές σε μεγάλες αποκλίσεις σε έδρες και να γείρει τελικά την πλάστιγγα υπέρ του Φίντεζ.
Όρμπαν, Μάγιαρ και το δίλημμα της απόλυτης κυριαρχίας
Ο Μάγιαρ υπόσχεται να «αναζωπυρώσει τη δημοκρατία» και μιλά ακόμη και για πιθανή «υπερ-πλειοψηφία» του Τίσα, που θα επιτρέψει γρήγορες και βαθιές θεσμικές αλλαγές, από την αποκατάσταση της πολυφωνίας και της κοινωνίας των πολιτών έως την ενίσχυση της ελευθεροτυπίας. «Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τα πάντα για να ξαναχτίσουμε μια πλουραλιστική δημοκρατία και μια ακμαία κοινωνία των πολιτών, με ίσες ευκαιρίες και ελεύθερο Τύπο – αλλά πρώτα πρέπει να αλλάξει το καθεστώς», σημειώνει, επενδύοντας στην εικόνα μιας συνολικής ρήξης με την εποχή Όρμπαν, σύμφωνα με τους Financial Times.
Η ηγεσία του DK, που στο παρελθόν αποτελούσε τον βασικό αντίπαλο του Όρμπαν, απορρίπτει ωστόσο την προοπτική μιας «λευκής επιταγής» στον Μάγιαρ. Η πρόεδρος Κλάρα Ντόμπρεβ προειδοποίησε ότι θα ήταν «παραπλανητικό» να αφεθεί ο Μάγιαρ να τρέξει χωρίς αντίπαλο, τονίζοντας τον κίνδυνο υπερσυγκέντρωσης προσωπικής εξουσίας, ενώ το Κόμμα του Δίκοκκου Σκύλου επιμένει πως έχει υποχρέωση απέναντι στους απογοητευμένους ψηφοφόρους του να παραμείνει στην κούρσα. Την ίδια ώρα, ακόμη και ένας βουλευτής του Momentum που είχε κερδίσει τρεις φορές τη Φίντεζ στη Βουδαπέστη, αναγκάστηκε να αποσύρει την ανεξάρτητη υποψηφιότητά του, καθώς δεν κατάφερε να συγκεντρώσει επαρκείς υπογραφές απέναντι στη δυναμική του Τίσα – αναγνωρίζοντας ότι «όλοι πρέπει να ψηφίσουν έναν υποψήφιο που μπορεί να νικήσει».
Καθώς η Ουγγαρία βαδίζει προς τις κάλπες, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν ο Μάγιαρ μπορεί να εκθρονίσει τον Όρμπαν, αλλά και ποιο πολιτικό τοπίο θα αναδυθεί την επόμενη μέρα. Αν ο νέος πόλος εξουσίας μετατραπεί σε εργαλείο δημοκρατικής αναγέννησης ή σε μια ακόμη μορφή συμπυκνωμένης ισχύος, θα κριθεί από την ισορροπία που θα βρει η ουγγρική κοινωνία ανάμεσα στην ανάγκη για αλλαγή και στον φόβο μιας νέας μονοκρατορίας.
