Μέσα από μια κατάθεση ψυχής που ξεκίνησε από την ιδιότητα του μουσικού και κατέληξε σε εκείνη του ευεργετημένου «γιου», ο Γιώργος Νταλάρας θέλησε να τιμήσει τη γυναίκα που υπήρξε για εκείνον κάτι πολύ περισσότερο από μια κορυφαία συνεργάτιδα.

Εκφωνώντας έναν απο τους δύο επικήδειους στη Μητρόπολη Αθηνών, στάθηκε στη γενναιότητα και την επιμονή που χαρακτήριζαν τη Μαρινέλλα σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής της, περιγράφοντας μια ζωή γεμάτη ανατροπές.

Η «μάνα» που νίκησε τον φόβο

Ο Γιώργος Νταλάρας ανακάλεσε στη μνήμη του μια συγκεκριμένη στιχομυθία που αποτυπώνει την ψυχοσύνθεση της ερμηνεύτριας. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Όταν σε ρώτησα: “Βρε μάνα, πώς τα κάνεις όλα αυτά; Πώς παίρνεις τέτοιο ρίσκο;”, μου απάντησες: “Η ανάγκη, αγόρι μου“».

Συνεχίζοντας τον λόγο του, υπογράμμισε τη μοναδικότητα της παρουσίας της, σημειώνοντας πως:

«Μου το ζήτησες όμως και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Ξέρω ότι δεν σου άρεσαν τα πολλά λόγια, και γιατί να τα πω άλλωστε; Να πω ποια είσαι; Υπάρχει άνθρωπος που δεν σε ξέρει; Δεν ξέρει τα τραγούδια σου, την ιστορία σου, την περιπετειώδη πορεία σου, το διόλου καθόλου εύκολο; Μια ζωή γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές. Άνοιξες πόρτες, έσπασες ταμπού, γέμισες στάδια. Ήσουν γενναία, ανατρεπτική, μοναδική και επίμονη μέχρι το τέλος, δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές».

Η μουσική ιδιοφυΐα και το «αντίο» στην Εκάβη

Ως μουσικός, ο Γιώργος Νταλάρας στάθηκε στην τεχνική της αρτιότητα, τονίζοντας ότι η Μαρινέλλα κατάφερε κάτι αδιανόητο για τα μουσικά δεδομένα, κάνοντας ακόμη και τις συνοδευτικές φωνές να ακούγονται ως πρωταγωνιστικές.

«Θέλω ακόμα να σου θυμίσω, σαν μουσικός, ότι κατάφερες κάτι απίστευτο: οι δεύτερες φωνές σου να ακούγονται σαν πρώτες και να είναι αδιανόητο να φανταστεί κανείς ότι στα τραγούδια που τραγουδάς, αν έλειπε η φωνή σου, τα τραγούδια δεν θα ήταν ποτέ ίδια».

Συναισθηματικά φορτισμένος, αναφέρθηκε και στην τελευταία της εμφάνιση κάτω από την Ακρόπολη, παρομοιάζοντάς την με μορφή της αρχαίας τραγωδίας.

«Μαρινέλλα, εσύ δεν πέθανες προχθές. Έφυγες, πέταξες πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου τον περασμένο Σεπτέμβρη, σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη. Σαν μάνα με βοήθησες να σταθώ στα πόδια μου».

Το μήνυμα στην οικογένεια

Πριν ολοκληρώσει τον λόγο του, απευθύνθηκε με στοργή στην κόρη της, Τζωρτζίνα Σερπιέρη, και στα εγγόνια της, ζητώντας τους να κρατήσουν ψηλά την κεφαλή για την κληρονομιά που τους αφήνει.

«Να είστε περήφανοι όπως ήταν εκείνη για εσάς. Καλό ταξίδι και καλή τύχη όπου και αν πας», κατέληξε.