Με μια σειρά από αναρτήσεις, η Εριέττα Κούρκουλου τοποθετήθηκε δημόσια για την ανθρωποφαγία που επικρατεί στο διαδίκτυο. Αφορμή στάθηκαν οι αντιδράσεις μερίδας χρηστών απέναντι σε ανθρώπους που βρέθηκαν σε κατάσταση ανάγκης στο Ντουμπάι και σε άλλα σημεία της Μέσης Ανατολής, με την ίδια να εστιάζει στην ποιότητα του δημόσιου διαλόγου και στην απώλεια της ανθρωπιάς.
Η σύγκριση με το εξωτερικό και η «νοοτροπία που βασιλεύει»
Η Εριέττα Κούρκουλου δεν έκρυψε την απογοήτευσή της παρατηρώντας πώς αντιμετωπίζονται παρόμοιες κρίσεις σε άλλες χώρες. Συγκεκριμένα, κοινοποίησε παραδείγματα σχολίων αναφέροντας τα εξής: «Διάβαζα ευχές και τα λόγια συμπαράστασης ανθρώπων από άλλες χώρες για τους συνανθρώπους τους που βρίσκονται σε έμμεσο ή άμεσο κίνδυνο και λυπήθηκα για την δική μας κατάντια!».
Σύμφωνα με την ίδια, η κοινωνική ή επαγγελματική ιδιότητα κάποιου δεν θα έπρεπε να αποτελεί κριτήριο για τον σεβασμό που του οφείλεται. Στο πλαίσιο αυτό σημείωσε: «Το εάν κάποιος είναι influencer, DJ, πλούσιος, φτωχός, ενημερωμένος ή ανίδεος, δεν καθορίζει την αξία της εμπειρίας του, πόσο μάλλον της ζωής του. Πολύ λυπάμαι για την νοοτροπία που βασιλεύει στην χώρα μας και δυστυχώς μόνο πάνω μας θα γυρίσει όλο αυτό».
Το ηθικό δίλημμα και η κριτική στον χλευασμό
Η παρέμβασή της στράφηκε ευθέως κατά όσων χρησιμοποιούν την ειρωνεία ή το μίσος ως μέσο αντίδρασης στην επικαιρότητα και στα προβλήματα των άλλων. Η Εριέττα Κούρκουλου έθεσε το ζήτημα σε μια ηθική βάση, διαχωρίζοντας την όποια διαφωνία από την ευθεία επίθεση.
Όπως χαρακτηριστικά έγραψε στο κείμενό της: «Ναι μπορεί πολλοί να μην ασχολήθηκαν με την Γενοκτονία στην Γάζα. Ναι μπορεί να βρίσκονται “στον κόσμο τους” μέχρι που τους χτύπησε την πόρτα “το πρόβλημα”. Όμως άλλο να διαφωνούμε με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον κόσμο κάποιοι συνάνθρωποί μας και άλλο να τους κοροϊδεύουμε σε μία δύσκολη στιγμή ή να τους ευχόμαστε πράγματα που δεν θα ευχόμασταν στον χειρότερό μας εχθρό».
Η ίδια κατέληξε γράφοντας: «Αναρωτιέμαι, αυτοί θέλουμε να είμαστε; Αλήθεια;».
