Η επιτυχία πολλές φορές φέρνει μαζί της και μια καθυστερημένη αποδοχή. Αυτό ακριβώς περιέγραψε ο Δημήτρης Σαμόλης, μιλώντας για τη σχέση με τον πατέρα του και το πώς αυτή άλλαξε μόνο όταν ο ίδιος έγινε αναγνωρίσιμος στο ευρύ κοινό.

Ο ηθοποιός και τραγουδιστής βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωινό», όπου μίλησε ανοιχτά για τα παιδικά του χρόνια, τις πρώτες του επαφές με το θέατρο αλλά και τη συναισθηματική απόσταση που ένιωθε για χρόνια από τον πατέρα του, εξαιτίας της επιλογής του να ασχοληθεί με την υποκριτική.

Τα πρώτα βήματα και η αντίδραση του πατέρα

Ο Δημήτρης Σαμόλης περιέγραψε πώς ένα τυχαίο γεγονός στην εφηβεία του έμελλε να αλλάξει τη ζωή του, αλλά όχι και να κερδίσει άμεσα την οικογενειακή αποδοχή:
«Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στο Αιγάλεω και η καταγωγή μου είναι από την Κρήτη, από τα Ανώγεια. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν… υπάρχει κάτι διττό.
Από τη μία είχα τη χαρά γιατί στα 13 μου συνέβη κάτι πολύ συγκεκριμένο. Είδα ξαφνικά σε μία εφημερίδα ότι η Αλίκη Βουγιουκλάκη έκανε audition για τα παιδιά στη “Μελωδία της Ευτυχίας” και πείθω τη μητέρα μου κρυφά από τον πατέρα μου να πάμε και μέσα σε μία εβδομάδα βρέθηκα να παίζω με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο θέατρο.»

Όπως εξήγησε, η μητέρα του στάθηκε από την αρχή πιο θετική, σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο οποίος αντέδρασε έντονα όταν έμαθε για το ενδιαφέρον του γιου του:
«Ο μπαμπάς μου έμαθε ότι με ενδιέφερε η υποκριτική όταν με πήραν στη “Μελωδία της Ευτυχίας”. Δεν χάρηκε καθόλου. Μου είπε “αν δεν φέρεις αριστείο στο πρώτο τρίμηνο στο γυμνάσιο, σταματάς από όλα”.»

Η ανάγκη να συνεχίσει το θέατρο τον ώθησε να αλλάξει στάση και στο σχολείο:
«Στο δημοτικό ήμουν πραγματικά κακός μαθητής. Ήταν τόση η λαχτάρα μου να μη με κόψει από το θέατρο που έγινα άριστος μαθητής.»

Ωστόσο, η ουσιαστική αποδοχή δεν ήρθε παρά πολύ αργότερα:
«Ο πατέρας μου άρχισε να το αποδέχεται στις Άγριες Μέλισσες, αλλά για εμένα ήταν πιο πικρό ότι με αποδέχτηκε όταν με αποδέχτηκε και το ευρύ κοινό. Η αποδοχή πρέπει να έρθει πριν, όχι εκ των υστέρων.»

Ο ηθοποιός μίλησε με ειλικρίνεια για το ψυχολογικό βάρος που αφήνει η έλλειψη επιβεβαίωσης από την οικογένεια:
«Μπορεί να χειροκροτεί ολόκληρο το θέατρο κι εσύ να ψάχνεις αυτή τη μία θέση για το “μπράβο” που δεν είχες πάρει τότε.»

Παραδέχτηκε επίσης ότι νιώθει άβολα όταν παίζει μπροστά σε δικούς του ανθρώπους:
«Σε αυτή την παράσταση που παίζω τώρα δεν έχει έρθει παραδόξως να με δει, γενικώς όμως έχει έρθει. Νιώθω αμήχανα όταν παίζω μπροστά σε δικούς μου ανθρώπους.»

Στη συνέχεια της συνέντευξης, ο Δημήτρης Σαμόλης αποκάλυψε ότι πριν στραφεί οριστικά στην υποκριτική, είχε ακολουθήσει μια εντελώς διαφορετική επαγγελματική πορεία. Όπως είπε, ολοκλήρωσε σπουδές στη νομική και εργάστηκε ως δικηγόρος, εμπειρία που αποδείχθηκε καθοριστική για να καταλάβει τι πραγματικά δεν ήθελε.

«Έχω τελειώσει νομική, έχω κάνει και άσκηση. Δούλεψα 4 μήνες στην Ευελπίδων κανονικά κι εκεί έπαθα τις πρώτες κρίσεις πανικού.»

Η καθημερινότητα στα δικαστήρια τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι βρισκόταν σε λάθος δρόμο:
«Θυμάμαι να κρατάω τα δικόγραφα για να καταθέσω και ίδρωναν τα χέρια μου, μούσκευα. Έβλεπα τη ζωή μου σε αυτό και μούσκευα τα δικόγραφα.»

Τελικά, η απόφαση ήρθε με τη στήριξη των γύρω του:
«Μετά από 4 μήνες μου είπαν όλοι “παιδάκι μου πήγαινε εκεί που ανήκεις”. Το ότι πιέστηκα να γίνω δικηγόρος νομίζω έχει να κάνει και με την οικογένειά μου, αλλά υπήρχε τότε και ένα κοινωνικό στερεότυπο. Νομίζω ακόμα υπάρχει.»