Οι ΗΠΑ βρίσκονται ένα βήμα πριν από την πιο ριψοκίνδυνη επιλογή στον πόλεμο με το Ιράν, καθώς το Πεντάγωνο έχει ολοκληρώσει σχέδια για χερσαίες επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να διαρκέσουν «εβδομάδες, όχι μήνες». Πρόκειται για επιχειρήσεις που, σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, δεν συνιστούν κλασική εισβολή, αλλά συνδυασμό ειδικών δυνάμεων και συμβατικού πεζικού για αιφνιδιαστικές επιθέσεις, καταστροφή στρατιωτικών υποδομών και κατάληψη κρίσιμων θέσεων στον Περσικό Κόλπο. Την ίδια στιγμή, ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί δημοσίως να διαμηνύει ότι «δεν στέλνει στρατεύματα», παίζοντας ένα επικίνδυνο παιχνίδι διπλού μηνύματος ανάμεσα στην αποτροπή και την κλιμάκωση.
Παρά τον καθησυχαστικό τόνο της Ουάσιγκτον προς τους συμμάχους, με τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο να μιλά για μια «μη παρατεταμένη σύγκρουση» που μπορεί να κερδηθεί «χωρίς χερσαία στρατεύματα», οι κινήσεις επί του πεδίου δείχνουν το αντίθετο. Χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες και πεζοναύτες, μεταξύ των οποίων το 31ο Εκστρατευτικό Σώμα Πεζοναυτών, μεταφέρονται στη Μέση Ανατολή, αυξάνοντας δραματικά την ικανότητα των ΗΠΑ να πραγματοποιήσουν αποβατικές επιχειρήσεις, καταλήψεις νησιών και «χειρουργικά» χτυπήματα σε παράκτιες βάσεις του Ιράν. Την ίδια ώρα, δημοσιεύματα κάνουν λόγο για σχέδιο «τελικού πλήγματος» που συνδυάζει μαζικό βομβαρδισμό με περιορισμένες χερσαίες δυνάμεις, σενάριο που φέρνει τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν ένα βήμα πριν από την ανεξέλεγκτη γενίκευση.
ΗΠΑ – Ιράν: Η μάχη για το Κχαργκ και τα στενά του Ορμούζ
Στην καρδιά των σχεδίων βρίσκεται το Κχαργκ, το βασικό πετρελαϊκό εξαγωγικό κέντρο του Ιράν στον Περσικό Κόλπο, αλλά και άλλα στρατηγικά νησιά που ελέγχουν τα στενά του Ορμούζ, απ’ όπου περνά κρίσιμο ποσοστό των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αξιωματούχοι και αναλυτές εκτιμούν ότι η κατάληψη ιρανικού εδάφους, όπως το Xαργκ ή νησιά πλησίον των στενών, θα δημιουργούσε «διαπραγματευτικά χαρτιά» για τις ΗΠΑ, αλλά θα εγκλώβιζε Αμερικανούς στρατιώτες σε μικρές, υπερεκτεθειμένες περιοχές κάτω από καταιγισμό ιρανικών drones, πυραύλων και πυροβολικού. Ήδη, αμερικανικές δυνάμεις έχουν πλήξει δεκάδες στρατιωτικούς στόχους στο νησί, από αποθήκες ναυτικών ναρκών μέχρι καταφύγια πυραύλων, ενώ η Τεχεράνη ενισχύει την άμυνα με την Ισλαμική Επαναστατική Φρουρά να προετοιμάζεται για σκληρή, παρατεταμένη αντίσταση.
Η στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ εξετάζει σενάρια «ευέλικτου πολέμου», με σύντομες επιδρομές, γρήγορες αποχωρήσεις και αποφυγή παρατεταμένης παραμονής σε σταθερές θέσεις, ώστε η κινητικότητα να γίνει το βασικό εργαλείο προστασίας των δυνάμεων. Ωστόσο, πρώην ανώτεροι αξιωματούχοι παραδέχονται ότι τα σχέδια χερσαίας εκστρατείας στο Ιράν «έχουν ήδη παιχτεί σε πολεμικά παίγνια» και μόνο η πολιτική απόφαση του Τραμπ χωρίζει τη θεωρία από την πράξη. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν οι ΗΠΑ μπορούν να καταλάβουν ιρανικά νησιά, αλλά πώς θα προστατεύσουν τις δυνάμεις τους όταν βρεθούν υπό συνεχή απειλή από νάρκες, drones και πυραυλικές επιθέσεις σε ένα από τα πιο πυκνο-στρατιωτικοποιημένα θαλάσσια περάσματα του πλανήτη.
ΗΠΑ – Ιράν: Πολιτική θύελλα και κοινωνική αντίδραση
Την ώρα που ο στρατός προετοιμάζεται για εβδομάδες σκληρών επιχειρήσεων, στο εσωτερικό των ΗΠΑ φουντώνει η πολιτική θύελλα, με τους Δημοκρατικούς να απορρίπτουν σχεδόν ομόφωνα την προοπτική χερσαίων επιχειρήσεων και τους Ρεπουμπλικανούς να εμφανίζονται βαθιά διχασμένοι. Βουλευτές και γερουσιαστές που στηρίζουν τον Τραμπ δηλώνουν δημοσίως ότι δεν θα στηρίξουν την αποστολή στρατευμάτων «στο ιρανικό έδαφος», την ώρα που πιο «γεράκια» φωνές, όπως ο Λίντσεϊ Γκρέιχαμ, ζητούν κατάληψη του Κχαργκ με ιστορικές αναλογίες από το Ιβο Τζίμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Την πολιτική πίεση ενισχύουν και οι δημοσκοπήσεις, που δείχνουν ότι περίπου 6 στους 10 Αμερικανούς αντιτίθενται ξεκάθαρα στην αποστολή χερσαίων δυνάμεων στο Ιράν, ενώ η στήριξη σε νέες αεροπορικές επιθέσεις είναι μόλις γύρω στο ένα τρίτο, με μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων. Την ίδια στιγμή, οι απώλειες στο πεδίο, νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες από ιρανικές επιθέσεις με drones και πυραύλους σε αμερικανικές βάσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή, εντείνουν τον φόβο ότι η κλιμάκωση ΗΠΑ–Ιράν μπορεί να μετατραπεί σε έναν ακόμα μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς, με τεράστιο οικονομικό και πολιτικό κόστος.
