Ο σερ Κιρ Στάρμερ, επικεφαλής των Εργατικών εμφανίστηκε «απολύτως αποφασισμένος» κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Εργατικού Κόμματος (PLP), σύμφωνα με πηγές της Ντάουνινγκ Στριτ, στον απόηχο του σκανδάλου Έπσταϊν και την έκκλησης σε παραίτηση από τον Ανάς Σαρουάρ.
Ο Στάρμερ ζήτησε συγγνώμη για το διορισμό του λόρδου Πίτερ Μάντελσον ως πρέσβη του Ηνωμένου Βασιλείου στις ΗΠΑ και απέτισε φόρο τιμής στον πρώην επικεφαλής του προσωπικού του, Μόργκαν ΜακΣουίνι, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, σύμφωνα με πληροφορίες που έδωσαν στο Press Association άτομα με γνώση του θέματος. Υπενθυμίζεται ότι ο Μακ Σουίνι παραιτήθηκε χθες, αφού συμβούλεψε τον πρωθυπουργό να διορίσει τον Μάντελσον ως πρέσβη των ΗΠΑ, παρά τις γνωστές σχέσεις του με τον Έπσταϊν.
Ο Στάρμερ φέρεται επίσης να είπε στους βουλευτές ότι ήθελε να δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στις απόψεις του PLP, αναγνωρίζοντας ότι δεν ήταν «αρκετά ανοιχτός ή περιεκτικός», αλλά πρόσθεσε ότι δεν ήταν διατεθειμένος να αποχωρήσει από το αξίωμά του ή από τη χώρα.
Μιλώντας κατά τη συνεδρίαση, ο Στάρμερ δήλωσε στους βουλευτές και τους ομολόγους του ότι «δεν είναι διατεθειμένος να παραιτηθεί» από το αξίωμα του πρωθυπουργού.
Ο Στάρμερ είπε: «Έχω κερδίσει κάθε μάχη στην οποία έχω συμμετάσχει. Αγωνίστηκα για να αλλάξω την Εισαγγελία του Στέμματος, ώστε να εξυπηρετεί καλύτερα τα θύματα βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών. Αγωνίστηκα για να αλλάξω το Εργατικό Κόμμα, ώστε να μπορέσουμε να κερδίσουμε ξανά τις εκλογές. Διάφοροι μου έλεγαν ότι δεν μπορούσα να το κάνω. Και μετά σταδιακά άρχισαν να λένε ότι ίσως τα καταφέρω. Κερδίσαμε με συντριπτική πλειοψηφία. Κάθε μάχη στην οποία έχω συμμετάσχει, την έχω κερδίσει».
Ο Στάρμερ συνέχισε λέγοντας ότι είχε «εχθρούς σε κάθε βήμα του δρόμου, και τους έχω και τώρα. «Εχθροί που δεν θέλουν καθόλου μια κυβέρνηση των Εργατικών, και σίγουρα όχι μια κυβέρνηση που θα πετύχει», πρόσθεσε. «Αλλά θα σας πω αυτό: αφού πάλεψα τόσο σκληρά για την ευκαιρία να αλλάξω τη χώρα μας, δεν είμαι διατεθειμένος να αποχωρήσω από το αξίωμά μου και την ευθύνη μου προς τη χώρα μου, ή να μας βυθίσω στο χάος, όπως έκαναν άλλοι».
Το ριψοκίνδυνο σχέδιο Σαρουάρ που έβαλε τον Στάρμερ σε δεινή θέση
Ο Άνας Σαρουάρ άνοιξε μέτωπο με τον Κιρ Στάρμερ τη στιγμή που η ηγεσία των Εργατικών δέχεται σφοδρή πίεση, επιλέγοντας να εμφανιστεί ως ο πολιτικός που βάζει τη Σκωτία πάνω από το κόμμα. Από στενός σύμμαχος του πρωθυπουργού, ο ηγέτης των Σκωτσέζων Εργατικών μετατράπηκε στον πιο υψηλόβαθμο παράγοντα που ζητά ανοιχτά την παραίτησή του, χαρακτηρίζοντας ουσιαστικά «αναγκαία θυσία» την αποχώρηση Στάρμερ για να σωθεί το κόμμα και η εκλογική του προοπτική στη Σκωτία.
Την ίδια ώρα, τα ποσοστά των Εργατικών βυθίζονται: η εκρηκτική υπόθεση με τους δεσμούς του Πίτερ Μάντελσον με τον Τζέφρι Έπσταϊν έχει εξελιχθεί σε πλήρες σκάνδαλο, βυθίζοντας το Ντάουνινγκ Στριτ στο χάος και σπρώχνοντας τους Σκωτσέζους Εργατικούς σε κατάσταση διαρκούς κρίσης. Οι εσωτερικές δημοσκοπήσεις δείχνουν τη δυναμική που ο Σάργουαρ είχε χτίσει στις εκλογές του 2024 να έχει ουσιαστικά εξαϋλωθεί, με το κόμμα να κατρακυλά πλέον στο 18%, γεγονός που τροφοδοτεί το αφήγημα ότι ο Στάρμερ έχει πάψει να είναι εκλογικό πλεονέκτημα.
Στο επίκεντρο της τακτικής του Σαρουάρ βρίσκεται η πεποίθηση ότι μια ομαλή, άμεση και «ταπεινή» παραίτηση του Στάρμερ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως βαλβίδα εκτόνωσης της οργής των ψηφοφόρων και ως αφετηρία ανανέωσης για τους Εργατικούς. Στο εσωτερικό στρατόπεδο των Σκωτσέζων Εργατικών καλλιεργείται η προσδοκία πως μια κούρσα διαδοχής στο Λονδίνο θα αναδείκνυε νέα πρόσωπα ικανά να ξανακερδίσουν όσους έχουν στραφεί στο Reform ή στους Πράσινους, ή έστω να «σκάσει το απόστημα» της φθαρμένης πια πρωθυπουργίας Στάρμερ.
Όμως το στοίχημα του Σάργουαρ είναι γεμάτο αστάθμητους παράγοντες και πολιτικά «αν». Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι η τελική απόφαση για το μέλλον της ηγεσίας δεν ανήκει στη Γλασκώβη αλλά στο υπουργικό συμβούλιο και στον κομματικό μηχανισμό στο Λονδίνο, την ώρα που οι αντίπαλοι των Εργατικών σπεύδουν να παρουσιάσουν το κόμμα ως βυθισμένο στην εσωστρέφεια, με έναν «κουτσό πάπια» πρωθυπουργό στο τιμόνι και έναν αντάρτη Σάργουαρ να δέχεται καταιγισμό προσωπικών επιθέσεων.
Η κεντρική πολιτική του υπόθεση είναι ότι οι Σκωτσέζοι ψηφοφόροι θα ανταποκριθούν θετικά στην επίμονη δήλωση πίστης του στη Σκωτία – στην ιδέα ότι η «πρώτη προτεραιότητα και πρώτη πίστη» του είναι η χώρα του και όχι ο Στάρμερ ή τα κέντρα εξουσίας στο Λονδίνο. Ο Σάργουαρ επιχειρεί να εμφανίσει την απαίτησή του για αλλαγή ηγεσίας ως κίνηση «εθνικού συμφέροντος», προειδοποιώντας ότι τα λάθη στο Ντάουνινγκ Στριτ δεν μπορούν να συνεχίσουν να πληρώνονται στη Σκωτία ενόψει των εκλογών του Μαΐου, όμως γνωρίζει ότι η ίδια αυτή αμείλικτη στάση μπορεί για πολλούς να μοιάζει με προδοσία και να γυρίσει μπούμερανγκ.
