Η 8η Φεβρουαρίου 1981 είναι μια ημερομηνία που δεν ξεθωριάζει ποτέ από τη συλλογική μνήμη του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Εκείνη την αποφράδα Κυριακή, στο στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης», γράφτηκε μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία του αθλητισμού στη χώρα μας: η τραγωδία της Θύρας 7.
Ένα γεγονός που δεν αφορά μόνο τον Ολυμπιακό και τους φιλάθλους του, αλλά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, καθώς υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει η χαρά του γηπέδου όταν η ανθρώπινη ζωή βρεθεί αντιμέτωπη με την αμέλεια, τις ελλείψεις και την απουσία στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας.
Το απόγευμα εκείνης της ημέρας, ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε την ΑΕΚ σε ένα μεγάλο ντέρμπι της εποχής. Η ατμόσφαιρα στο «Καραϊσκάκης» ήταν πανηγυρική. Οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν με σκορ 6-0, σε ένα αποτέλεσμα που προκάλεσε ενθουσιασμό στις εξέδρες. Χιλιάδες φίλαθλοι είχαν κατακλύσει το γήπεδο, ζώντας τη χαρά μιας ιστορικής νίκης, χωρίς κανείς να μπορεί να φανταστεί ότι λίγα λεπτά αργότερα ο πανηγυρισμός θα μετατρεπόταν σε θρήνο.
Ο ασφυκτικός συνωστισμός
Με τη λήξη του αγώνα, πολλοί φίλαθλοι άρχισαν να αποχωρούν βιαστικά από τις κερκίδες, θέλοντας είτε να προλάβουν τα μέσα μεταφοράς είτε να κατευθυνθούν προς τα αποδυτήρια για να αποθεώσουν τους παίκτες. Στη Θύρα 7, ωστόσο, οι συνθήκες ήταν ασφυκτικές. Η έξοδος ήταν στενή, οι διάδρομοι γεμάτοι κόσμο και, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, μία από τις πόρτες δεν είχε ανοίξει πλήρως ή παρουσίαζε πρόβλημα, δημιουργώντας ένα μοιραίο «μποτιλιάρισμα» ανθρώπων σε μια στιγμή που η πίεση του πλήθους αυξανόταν δραματικά.
Λεπτά απόλυτου χάους και φρίκης
Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, ο συνωστισμός εξελίχθηκε σε χάος. Άνθρωποι έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλον, κάποιοι ποδοπατήθηκαν, άλλοι εγκλωβίστηκαν στα σκαλοπάτια και στους διαδρόμους, χωρίς δυνατότητα διαφυγής. Οι κραυγές πανικού σκέπασαν τα συνθήματα της εξέδρας και η χαρά της νίκης μετατράπηκε σε σκηνές απόλυτης φρίκης. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό: 21 φίλαθλοι του Ολυμπιακού έχασαν τη ζωή τους, ενώ δεκάδες τραυματίστηκαν, σε μια από τις πιο φονικές αθλητικές καταστροφές στην ιστορία της Ελλάδας.
Σκηνές αλλοφροσύνης εκτυλίχθηκαν τις επόμενες ώρες στα νοσοκομεία της πρωτεύουσας με το Τζάννειο να δέχεται τους πρώτους βαριά τραυματίες, τους γιατρούς να δίνουν μάχη με τον χρόνο και τους συγγενείς να αναζητούν απεγνωσμένα τους δικούς τους ανθρώπους.
Τα νέα απλώθηκαν σαν σοκ σε ολόκληρη τη χώρα. Η εικόνα του «Καραϊσκάκης», που λίγη ώρα πριν έσφυζε από πανηγυρισμούς, έγινε σύμβολο πένθους. Η τραγωδία της Θύρας 7 δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Ήταν ένα συλλογικό τραύμα, μια υπενθύμιση ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο θέαμα και πάθος, αλλά απαιτεί και ευθύνη, οργάνωση και σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.
Η μνήμη που δεν σβήνει ποτέ
Τα χρόνια που ακολούθησαν, η μνήμη των θυμάτων δεν ξεχάστηκε ποτέ. Κάθε χρόνο, στο σημείο της τραγωδίας, τελείται μνημόσυνο, με την οικογένεια του Ολυμπιακού, παίκτες, διοίκηση και φιλάθλους να αποτίουν φόρο τιμής, όπως έγινε και χθες Σάββατο, στο μνημείο έξω από το νέο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης» όπου παραβρέθηκε σύσσωμος ο Ερυθρόλευκος οργανισμός από όλα τα τμήματα του συλλόγου.
Τα ονόματα των 21 ανθρώπων έγιναν σύμβολο και σύνθημα που ακούγεται μέχρι σήμερα στο γήπεδο: «Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε». Είναι μια φράση που κουβαλά πόνο, αλλά και υπόσχεση ότι η μνήμη θα παραμείνει ζωντανή.
Η Θύρα 7 δεν είναι απλώς ένα τραγικό περιστατικό του παρελθόντος. Είναι μια ιστορία που σημάδεψε για πάντα το ελληνικό ποδόσφαιρο και λειτούργησε ως καμπανάκι για την ανάγκη ουσιαστικών μέτρων ασφαλείας στα γήπεδα. Είναι ένα γεγονός που ξεπερνά τα οπαδικά σύνορα και υπενθυμίζει ότι, πάνω από κάθε αποτέλεσμα και κάθε νίκη, η ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη.
Σαράντα πέντε χρόνια μετά, η 8η Φεβρουαρίου παραμένει ημέρα μνήμης. Μια ημέρα που το ποδόσφαιρο σιωπά, οι εξέδρες θυμούνται και η Ελλάδα υποκλίνεται σε 21 ψυχές που έφυγαν άδικα, αφήνοντας πίσω τους μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ.
