Ένας χρόνος συμπληρώθηκε σήμερα από την ημέρα που η Καίτη Κωνσταντίνου έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην εγχώρια καλλιτεχνική σκηνή.
Στην εκπομπή «Super Κατερίνα», ήρθαν στο φως μαρτυρίες που περιγράφουν τις πρώτες δραματικές στιγμές μόλις έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου της, αλλά και τον τρόπο που η ίδια διαχειρίστηκε τη δική της δοκιμασία.
Το σοκ σε θεατρική πρεμιέρα
Ο πανελίστας Χάρης Χρονόπουλος περιέγραψε μια άγνωστη σκηνή από το βράδυ που η ηθοποιός άφησε την τελευταία της πνοή. Η Μαρία Καβογιάννη, στενή φίλη και συνοδοιπόρος της, βρισκόταν σε θεατρική παράσταση όταν δέχθηκε το μοιραίο τηλεφώνημα.
«Εγώ πέρυσι ήμουν εκείνο το βράδυ που “έφυγε” σε μια θεατρική παράσταση και τυχαία μπροστά ήταν η Μαρία Καβογιάννη. Και την ώρα της παράστασης ακούμε να μιλάει στο τηλέφωνο και να φωνάζει “Αλήθεια τώρα; Τι έγινε;”. Και βγαίνει έξω, πολλοί λέγαμε “κάτι έγινε στο σπίτι της, κάτι συνέβη”. Και μετά αποχώρησε, είπε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει να βλέπει την παράσταση. Έτρεξε κατευθείαν. Εκεί, όλοι είχαμε σοκαριστεί. Είχε αδειάσει η μισή αίθουσα, γιατί ήταν μια πρεμιέρα γεμάτη από ηθοποιούς που όλοι έτρεξαν δίπλα στους ανθρώπους της».
«Ήταν ένας άνθρωπος που δεν θα σε προδώσει ποτέ»
Ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς, ο άνθρωπος που την καθοδήγησε στην τελευταία της θεατρική εμφάνιση, μίλησε με εμφανή συγκίνηση για την προσωπικότητα της εκλιπούσας. Περιέγραψε μια γυναίκα με σπάνιο ήθος, που επέλεγε να κρατά τις δυσκολίες της μακριά από τα φώτα, προστατεύοντας ακόμα και τους δικούς της ανθρώπους από τη λύπη.
«Δεν το πιστεύω ακόμα. Δηλαδή πολλές φορές μιλάμε στο σπίτι μου και λέω “α, να της πάρω τηλέφωνο”. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα, παρότι κλείνει ένας χρόνος. Έχει αφήσει πολύ ισχυρό αποτύπωμα πάνω μου. Νομίζω ότι οι άνθρωποι με τους οποίους συνδέεσαι και “φεύγουν” εκ των πραγμάτων παίρνουν μαζί και ένα κομμάτι δικό σου».
Ο σκηνοθέτης στάθηκε ιδιαίτερα στον χαρακτήρα της Καίτης Κωνσταντίνου, αποκαλύπτοντας μια προσωπική τους στιγμή στο σπίτι της:
«Ήταν ένας άνθρωπος πολύ δυνατός και πάρα πολύ κλειστός όμως. Δεν σε βάραινε. Όταν έμαθα εγώ αυτό που έγινε και είχα πάει σπίτι της, άρχισα να κλαίω και μου λέει “τώρα στεναχωριέμαι πιο πολύ που στεναχωριέσαι εσύ”. Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Χωρίς να λέει πολλά, ένιωθες ότι είχες έναν άνθρωπο που δεν θα σε προδώσει ποτέ».
