Η διαδρομή του Μιχάλη Αεράκη ξεκίνησε πολύ πριν τα τηλεοπτικά πλατό και τις μεγάλες θεατρικές σκηνές. Ο ηθοποιός, μιλώντας στην εκπομπή Buongiorno, γύρισε τον χρόνο πίσω, στην ηλικία των 12 ετών, όταν έκανε τα πρώτα του βήματα στους δρόμους του Ηρακλείου. Εκείνες οι πρώτες επαγγελματικές εμπειρίες φαίνεται πως υπήρξαν το θεμέλιο για τη μετέπειτα πορεία του στην υποκριτική.
«Είμαι άνθρωπος που από μικρός μου άρεσε να είμαι μέσα στον κόσμο και δεν είναι τυχαίο που η πρώτη μου πρώτη μου δουλειά στην Κρήτη ήταν να πουλάω λαχεία στο Ηράκλειο σε ηλικία 12 ετών. Και ήμουν μέσα στον κόσμο, μες στα σοκάκια, μέσα στις ιδιαιτερότητες του χώρου που ζούσα. Μετά σερβιτόρος. Η ζωή μου όλη είναι να παρατηρώ, να έχω εικόνες και όταν μπήκα στο θέατρο να βγάλω και τα συναισθήματα που είχα μέσα μου. Η παρατήρηση για μένα είναι εξαιρετικό προσόν σε έναν άνθρωπο, ό, τι δουλειά και αν κάνει, όταν έχει το στοιχείο της παρατήρησης. Να είναι παρών και της λεπτομέρειας».
Η θεωρία των «δανεικών» και η επιστροφή στους νέους
Με την ωριμότητα του χρόνου, ο Μιχάλης Αεράκης αντιμετωπίζει πλέον τα βιώματά του ως κάτι που δεν του ανήκει αποκλειστικά. Για τον ίδιο, οι γνώσεις και οι εικόνες που συγκέντρωσε είναι ένας θησαυρός που οφείλει να κληροδοτήσει σε όσους ξεκινούν τώρα.
«Όλα αυτά τα οποία έχω εισπράξει στη ζωή μου, όλα αυτά είναι δανεικά. Κάπου τα άκουσα, κάπου τα είδα, κάπου τα διάβασα, κάπου τα ακούμπησα. Όλα είναι δανεικά. Και τώρα που μεγάλωσα πια, αισθάνεται την ανάγκη αυτά τα δανεικά να τα επιστρέψω. Δεν μου ανήκουν. Σε όποιον νέον θέλει να ακούσει αυτό που θα του πω. Ένα είναι βέαιο ότι θέλω πραγματικά να επιστρέψω όλα αυτά τα δανεικά, τα οποία είναι και πάρα πολλά θα έλεγα. Όλη μου η ζωή είναι δανεική και την οποία θέλω να την επιστρέψω με χαρά στους ανθρώπους, κυρίως στους νέους ανθρώπους τους οποίους τους αγαπώ».
Η «μετοχή» του Σασμού και η εσωτερική συνομιλία
Η τεράστια επιτυχία που γνώρισε μέσα από τη σειρά Σασμός δεν αλλοίωσε την οπτική του για το επάγγελμα. Αντιλαμβάνεται την υποκριτική ως μια διαρκή διακύμανση, όπου η εσωτερική ισορροπία είναι το μόνο πραγματικό στήριγμα.
Στην προσωπική του κοσμοθεωρία, η αυτογνωσία και η πίστη παίζουν καθοριστικό ρόλο, δημιουργώντας μια αίσθηση ασφάλειας ακόμα και στις δύσκολες στιγμές.
«Μετά τον «Σασμό», οι μετοχές μου, γιατί η δουλειαι μας είναι μια μετοχή, άλλοτε είναι πολύ ψηλά, άλλοτε είναι πολύ χαμηλά. Και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και για το ψηλά και για τα χαμηλά. Το θέατρο για μένα είναι ένα ταξίδι και πρέπει να παρακαλάς, αν το αγαπάς, να είσαι μέσα στη βαρκούλα, αδιαφορώντας για ποια θέση. Πρέπει όμως να είσαι προετοιμασμένος για όλες τις αλλαγές. Πρέπει να έχεις μια καθημερινή επαφή με τον εαυτό σου, να συνομιλείς με τον εαυτό σου. Εμένα ο κολλητός μου είναι ο «Μιχάλης» και μετά όλοι οι υπόλοιποι. Αγαπώ τον Μιχάλη. Συνομιλώ με τον Μιχάλη».
Κλείνοντας, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη βαθιά του πίστη, περιγράφοντάς την με έναν τρόπο σχεδόν προσωπικό και βιωματικό.
«Πιστεύω στο Θεό. Έχω μια απευθείας σύνδεση με το Θεό. Σε δυσκολίες θα κοιτάξω εκεί ψηλά. Θα του πω κι Αυτός θα μου κλείσει το μάτι και θα μου πει «άντε προχώρα, εδώ είμαι εγώ». Αυτά όλα μπορεί να ακούγονται μεταφυσικά, όμως αυτή είναι η ζωή μου και αγαπώ όλο τον κόσμο».
