Ο Παναγιώτης είναι ένα από τα πρόσωπα που ξεχώρισαν το διάστημα που διήρκεσαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις των ταξί. Είναι ένας από τους εκατοντάδες αυτοκινητιστές που βρέθηκαν αυτή την περίοδο στους δρόμους, ζητώντας να μην εφαρμοστεί το νέο νομοσχέδιο που αφορά τον κλάδο τους.
Μιλώντας στο Orange Press Agency, αποκαλύπτει ότι ασκεί αυτό το επάγγελμα από το μακρινό 1988, όταν ήταν ακόμη 18 χρονών. Όπως λέει, παρότι σπούδασε Χημικός, προτίμησε να παραμείνει στο τιμόνι, καθώς του αρέσει να ζει μέσα στην κοινωνία.
«Αδερφέ, το ταξί είναι μέσα στην καρδιά μου. Εγώ δεν μπορώ να κάνω χωρίς το ταξί, χωρίς την κιτρινιάρα μου, έτσι τη λέω, χωρίς την κιτρινιάρα μου δεν μπορώ να κάνω. Είναι μέρος της ζωής μου, είναι το μαγαζάκι μου ρε φίλε, σε τέσσερις ρόδες. Ένα μικρό μαγαζάκι σε τέσσερις ρόδες, αυτό είναι», εξηγεί.
Απαριθμώντας τους λόγους για τους οποίους εναντιώθηκε σθεναρά στο επίμαχο νομοσχέδιο, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ηλεκτροκίνηση θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε πρώτο στάδιο προαιρετικά, όπως συμβαίνει άλλωστε «σχεδόν σε όλη την Ευρώπη». Όπως χαρακτηριστικά διερωτάται «σε εκείνους το έχουν πάει από το 2035 και μετά, σε εμάς γιατί από φέτος;»
Στέλνοντας τέλος ένα μήνυμα προς τους συναδέλφους του, τους ζητά να μη σταματήσουν τον αγώνα «να κατεβαίνουν όλοι στις διαδηλώσεις κι εκδηλώσεις του σωματείου, είτε συμφωνούν, είτε δεν συμφωνούν», καθώς, «όλα για κάποιο λόγο γίνονται». Όσο για την κοινωνία και τον κόσμο που ταλαιπωρήθηκε λίγο παραπάνω τις ημέρες των κινητοποιήσεων, θυμίζει ότι «είμαστε εδώ για αυτούς. […] Αυτούς εξυπηρετούμε, αυτούς πάμε να σώσουμε. Γιατί αν τώρα με το ταξί μετακινούνται οικονομικά, σε λίγα χρόνια για την ίδια διαδρομή, θα μετακινούνται πολύ πιο ακριβά», λέει κλείνοντας.
