Μια από τις πιο παράλογες και χαρακτηριστικές αποφάσεις της δικτατορίας, που αποκάλυπτε τον φόβο της απέναντι σε κάθε τι διαφορετικό και «δυτικό» πάρθηκε σαν σήμερα το 1967. Λίγες μόλις εβδομάδες μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, οι υπουργοί Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης της χούντας, Στυλιανός Παττακός και Παύλος Τοτόμης, ανακοινώνουν μία απόφαση που προκαλεί σάλο διεθνώς: απαγορεύεται η είσοδος στην Ελλάδα σε κάθε «ρυπαρό, ρακένδυτο, φέροντα γενειάδα ή μακράν κόμη» τουρίστα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το κείμενο της απόφασης.
Ταυτόχρονα, προβλέπεται ότι δεν θα επιτρέπεται η είσοδος σε γυναίκες με μίνι φούστα, αν και στη συνέχεια θα ακολουθήσει διευκρινιστική ανακοίνωση που περιορίζει το μέτρο μόνο στις μαθήτριες. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης χλευάζουν την ελληνική στρατιωτική κυβέρνηση, παρουσιάζοντάς την ως φορέα ενός ακραίου, γελοιογραφικού πουριτανισμού.
Η απόφαση αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια της χούντας να επιβάλει «ηθική τάξη», με μέτρα που έμοιαζαν να προέρχονται από άλλες εποχές. Το μακρύ μαλλί και τα γένια, σύμβολα τότε της αντικουλτούρας και του κινήματος των χίπις, θεωρήθηκαν «απειλή για τη δημόσια τάξη». Αντίστοιχα, οι μίνι φούστες, που είχαν μόλις καθιερωθεί ως μόδα στη Δύση, θεωρήθηκαν σκανδαλώδεις και επικίνδυνες για τα «ήθη» της ελληνικής νεολαίας.
Οι εικόνες από τουρίστες που υποχρεώνονται στα σύνορα να κουρευτούν ή να ξυριστούν για να μπουν στη χώρα, κάνουν τον γύρο του κόσμου και στιγματίζουν την Ελλάδα της χούντας. Ο Τύπος της εποχής μιλά για «δικτατορία της εμφάνισης», ενώ αρκετοί ξένοι τουρίστες επιλέγουν να μην ταξιδέψουν στην Ελλάδα, φοβούμενοι τη μεταχείριση που θα έχουν.
Το περιστατικό αυτό δεν ήταν απλώς γραφικό. Ήταν χαρακτηριστικό της βαθιάς καχυποψίας της χούντας απέναντι σε κάθε τι μοντέρνο, διαφορετικό ή μη ελεγχόμενο. Και τελικά, αποτέλεσε έναν από τους πολλούς τρόπους με τους οποίους η δικτατορία απομόνωσε πολιτισμικά την Ελλάδα από την υπόλοιπη Ευρώπη σε μια εποχή που η υπόλοιπη ήπειρος άλλαζε ραγδαία.
