Η Χριστίνα Αλεξανιάν και ο Κώστας Καζανάς μιλάνε στο Newsbeast για όσα κρύβουμε κάτω από το χαλάκι

Η «Ζωή στα χέρια της», ένα από τα λιγότερο παιγμένα έργα του Βασίλη Κατσικονούρη, επιστρέφει στη σκηνή, για να χαρίσει άφθονο γέλιο, αλλά και για να σχολιάσει καυστικά την εποχή μας.

Ο Σωτήρης Καραμεσίνης σκηνοθετεί τους Χριστίνα Αλεξανιάν, Κώστα Καζανά, Εύα Κοτανίδη και Χριστόδουλο Στυλιανού στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, σε μια παράσταση με ρυθμό, χιούμορ και αιχμηρή ειρωνεία. Η «Ζωή στα χέρια της» μοιάζει με κωμωδία χαρακτήρων και καταστάσεων, φέρνοντας επί σκηνής, με υπόγειο και παιγνιώδη τρόπο, βαθιά υπαρξιακά ζητήματα και θέματα εξόχως σοβαρά, όπως η χειραγώγηση, η στυγνή εκμετάλλευση, η ανικανοποίητη ανάγκη για αγάπη και το άπιαστο όνειρο της ευτυχίας.

Λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης στις 7 Μαΐου στο Bios, συναντήσαμε την Χριστίνα Αλεξανιάν και τον Κώστα Καζανά στις πρόβες που έκαναν στο θέατρο Αλκμήνη. Με τους δύο πρωταγωνιστές είχαμε μία ενδιαφέρουσα κουβέντα που δεν περιορίστηκε μόνο στα της παράστασης, αλλά με αφορμή τα ζητήματα που θίγει και τη ζωή της ηρωίδας, της Φωτεινής -την ενσαρκώνει η Χριστίνα Αλεξανιάν – μιλήσαμε για τα θέματα που μας απασχολούν, για τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και τα όσα άσχημα συμβαίνουν γύρω μας.

– «Η ζωή στα χέρια της» του Βασίλη Κατσικονούρη. Τι πρόκειται να δούμε στην παράσταση;

Κώστας Καζανάς: Ένα έργο που έχει να κάνει με τους πιο ευαίσθητους ανθρώπους. Αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά. Γι’ αυτούς που τους απομονώνει η κοινωνία επειδή είναι διαφορετικοί. Και νομίζω ότι είναι ένα πολύ συγκινητικό έργο.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Ένα συγκινητικό έργο, το οποίο θα χαρακτηρίζαμε ως κωμικο-τραγωδία, γιατί μέσα από αυτές τις πολύ ιδιαίτερες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν οι ήρωες, η τραγικότητα βγαίνει μέσα από πολύ χιούμορ. Από ένα ιδιαίτερο χιούμορ του Βασίλη του Κατσικονούρη. Θέλω να πω πόσο ευτυχισμένη είμαι γι’ αυτή τη συνύπαρξη. Με τον Κώστα έχουμε βρεθεί καλλιτεχνικά, μόνο τηλεοπτικά και αυτό πολλά χρόνια πίσω, στην «Ανατομία ενός εγκλήματος». Τον εκτιμώ πολύ. Δεν είχαμε την τύχη να βρεθούμε και θεατρικά και τώρα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία, γιατί βρεθήκαμε άνθρωποι με μια κοινή αισθητική. Με κοινή αγάπη για το θέατρο, συμπεριλαμβανομένων της Εύας Κοτανίδη και του Χριστόδουλου Στυλιανού. Και του Σωτήρη Καραμεσίνη, του σκηνοθέτη μας, με τον οποίο δουλεύω πρώτη φορά και είναι μια ευτυχής συγκυρία, γιατί έχει έναν δικό του τρόπο να με οδηγεί και να οδηγεί την παράσταση εκεί που την έχει οραματιστεί. Με τον Χριστόδουλο έχω υπάρξει τηλεοπτικό ζευγάρι στο δεύτερο «Λόγω Τιμής», που έκανε τον σύζυγό μου. Θεατρικά, λοιπόν, στη «Ζωή στα χέρια της», είμαι η Φωτεινή, ένας «πυρήνας» -κατά κάποιο τρόπο- που γύρω γύρω έρχονται για να την «χρησιμοποιήσουν» τρεις κατηγορίες ανθρώπων. Ο Κάρολος, ο επιστήμονας -που τον εκπροσωπεί ο Κώστας- ο οποίος είναι ο ψυχοθεραπευτής της. Η Φωτεινή είναι ερωτευμένη με τον ψυχοθεραπευτή της, με έναν τρόπο δικό της ρομαντικό και τρυφερό κι εντελώς προσωπικό. Δηλαδή στην ουσία, της φτάνει όπως λέει η ίδια, να το βιώνει μέσα της ακόμα και αν δεν ανταποκρίνεται στα αισθήματά της ο ψυχοθεραπευτής της. Εκείνος τη χρησιμοποιεί γιατί στην ουσία του είναι χρήσιμη, είναι ένα εργαλείο στη διατριβή του η Φωτεινή. Με έναν τρόπο, όχι πολύ καθαρό, την χρησιμοποιεί σαν εργαλείο στην καριέρα του. Η Βέρα, που είναι η Εύα Κοτανίδη, είναι η ξαδέρφη μου, με την οποία έχει μια πολύ οικεία σχέση η Φωτεινή, διαφημίστρια και παντρεμένη με έναν συγγραφέα, τον Χριστόδουλο τον Στυλιανού. Χρησιμοποιούν και οι δυο τους τη Φωτεινή για να αντλήσουν υλικό, ο ένας για το έργο του και η Βέρα για να βοηθήσει τον άντρα της να γράψει αυτό το έργο. Θέλω να πω, λοιπόν, ότι με έναν πολύ ευαίσθητο αρχικά τρόπο, βλέπουμε τη Φωτεινή να εκμυστηρεύεται και να ανοίγει την ψυχή της, που στο τέλος όμως, ενώ την προτρέπουν όλοι να πάρει τη ζωή στα χέρια της, την καταδικάζουν σε μια πολύ προσωπική απομόνωση, γκρεμίζοντάς την ψευδαίσθησή της και το όνειρό της.

– Η ίδια το καταλαβαίνει ότι την εκμεταλλεύονται;

Χριστίνα Αλεξανιάν: Στην αρχή, όχι. Μετά το συνειδητοποιεί και νομίζω ότι καταλήγει πληγωμένη, τελικά, η Φωτεινή και πολύ λαβωμένη, απ’ όλη τη συνάντηση αυτών των τεσσάρων ηρώων.

– Ένας τώρα ψυχοθεραπευτής δεν είναι κάπως «άτιμο» πράγμα να την εκμεταλλεύεται;

Κώστας Καζανάς: Δεν το κάνει συνειδητά. Είναι ένας επιστήμονας, ο οποίος κάνει μια διατριβή, που έχει ως θέμα αυτό που βιώνει με την θεραπευμένη του, την οποία χρησιμοποιεί για να τελειώσει τη διατριβή του. Συνειδητά-ασυνείδητα είναι ένας ψυχολόγος που σίγουρα κάνει ψυχανάλυση και με κάποιον άλλον ψυχολόγο, γιατί και οι ψυχολόγοι και οι ίδιοι κάνουν ψυχανάλυση. Από εκεί και πέρα, αν ήταν ασυνείδητο αυτό, σίγουρα μέχρι το τέλος του έργου το συνειδητοποιεί. Αλλά το καταχωνιάζει, το βάζει κάτω από το χαλί.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Είναι η διαστροφή του επιστήμονα νομίζω. Είναι πολύ χρήσιμο.

Κώστας Καζανάς: Είναι αυτό που λέμε «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Δηλαδή έχει να παρουσιάσει μια διατριβή. Μην ξεχνάμε ότι για όλους τους ψυχολόγους, πέρα από το επιστημονικό τους πεδίο που είναι οι διατριβές ή κάποια συγγράμματα ή οτιδήποτε άλλο, υπάρχει και το οικονομικό κομμάτι. Δηλαδή σίγουρα από αυτό θα βγάλει κάποια λεφτά. Κι από εσένα βγάζει κάποια χρήματα. Από ένα σημείο και μετά, έγινε αυτό το μπαμ, νομίζω εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1990 όπου μέχρι τότε οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι ήταν πολύ λίγοι, όπως και οι ανάλογες σχολές, πλέον βλέπουμε πολλούς να σπουδάζουν και να θέλουν να ασκήσουν αυτό το επάγγελμα. Οπότε, σίγουρα θα υπάρχουν στον κλάδο και πολλοί, οι οποίοι δεν είναι για αυτό που είναι να κάνουν. Και το χρήμα παίζει μεγάλο ρόλο σε αυτή την ιστορία, δηλαδή από τη στιγμή που κάποιος θέλει να εκμεταλλευτεί, μπορεί να το κάνει. Δεν είναι μια ειδικότητα, όπως ο καρδιολόγος ή χειρουργός, που είναι συγκεκριμένη. Μπορείς να εκμεταλλεύεσαι τον ασθενή σου, όπως εγώ εκμεταλλεύομαι τη Φωτεινή. Και να τον χειραγωγείς, ακόμη. Από εκεί και πέρα, είναι πια στον χαρακτήρα και στην ηθική του κάθε ψυχολόγου, ψυχαναλυτή το πώς θα προχωρήσει στη ζωή του. Για τον συγκεκριμένο ήρωα του έργου, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος τον ενδιαφέρει το χρήμα, τον ενδιαφέρει να έχει πελάτες, τον ενδιαφέρει να κάνει τη διατριβή του και από εκεί και πέρα το να πει ας πούμε κάποια στιγμή ότι «ξέρεις θα διακόψω με την Φωτεινή», δεν είναι τίποτα για αυτόν, όταν πια σπάει τους κώδικες. Γιατί σπάει ο κώδικας, όταν βγαίνει με την θεραπευομένη του: χορεύουν, τρώνε μαζί, αρχίζει μια ερωτική σχέση. Και όταν βλέπει τα δύσκολα, το κόβει. Κόβει και την ψυχανάλυση, κόβει και τις συναντήσεις με τη Φωτεινή και βλέπουμε ότι παίρνει υλικό για την διατριβή του και όταν πια δει ότι τα πράγματα δυσκολεύουν και δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό το ερωτικό παιχνίδι που ξεκινάει, τα κόβει όλα και αφήνει την θεραπευομένη του στο έλεος της.

– Είναι εύκολο να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου;

Χριστίνα Αλεξανιάν: Κοίταξε, η Φωτεινή για τη δική της αλήθεια, θεωρούσε ότι την είχε στα χέρια της. Με τη δική της υποκειμενικότητα, αντικειμενικά, την προτρέπουν όλοι να αντιμετωπίσει την αλήθεια, δηλαδή ότι είναι μια κοπέλα που είναι ερωτευμένη με αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος όμως δεν είναι τελικά. Και αυτό δεν της αρέσει. Προτιμάει να μένει στο στεγανό της δικής της πραγματικότητας και να έχει βρει τους κώδικες της επιβίωσης μέσα σε αυτό, παρά να το σπάσει και να αντιμετωπίσει ρεαλιστικά το γεγονός ότι με τον ψυχοθεραπευτή της δεν μπορεί να έχει μια ουσιαστική κανονική σχέση.

Κώστας Καζανάς: Και είναι αυτό που λέει η Χριστίνα. Όλοι θέλουν το καλό της. Όλοι θέλουν να δει την αλήθεια. Αλλά ποια αλήθεια; Ο καθένας τη δικιά του, όχι τη δικιά της. Δηλαδή, ο ψυχολόγος αυτή την «αλήθεια» που της πλασάρει, ο συγγραφέας αυτή την αλήθεια που λέει ότι έχει μέσα στο θεατρικό έργο που γράφει και ουσιαστικά όλοι τους δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια της. Την αλήθεια της ψυχής της και ποια είναι πραγματικά μέσα της. Ένας άνθρωπος, όπως είπαμε, ρομαντικός, ευαίσθητος, μιας άλλης εποχής ίσως, που η ψυχή του είναι αγνή, είναι χαρούμενη, είναι φωτεινή. Και οι υπόλοιποι όλοι προσπαθούν να τη ρίξουν μέσα στα μαύρα τα σκοτάδια και το καταφέρνουνε. Στο τέλος την τρελαίνουν για μένα.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Ναι, την αλήθεια που τους εξυπηρετεί. Αυτοί θέλουν δηλαδή να αναγκάσουν τη Φωτεινή να προχωρήσει σε ένα σκοτεινό μονοπάτι, γιατί αυτό το μονοπάτι τους δίνει πληροφορίες χρήσιμες για την πορεία τους. Αυτή η συνάντηση παρόλη την δραματικότητά της στήνεται με έναν τέτοιο τρόπο που προκαλεί και γέλιο μέσα σε όλο αυτό. Έχει τέτοιες ανάσες μέσα το έργο.

Κώστας Καζανάς: Ναι, είναι οι ανάσες που σε χαλαρώνουν, αυτές του γέλιου, ώστε να εισπράξεις και τις αλήθειες του έργου, πια. Γιατί το έργο είναι κοινωνικό, είναι και πολιτικό, με την έννοια ότι μιλάει για το τι σημαίνει διαφήμιση, τι σημαίνει σήριαλ. Κάνει κοινωνική κριτική γι’ αυτό που ζούμε, για τις σχέσεις μας, για την τηλεόραση, για τις ειδήσεις…

Χριστίνα Αλεξανιάν: Η επιστήμη σε σχέση και παράλληλη δράση με έναν ρομαντισμό.

Κώστας Καζανάς: Έχει δηλαδή αλήθειες το έργο που εμείς τις έχουμε διαστρεβλώσει ή δεν θέλουμε να τις δούμε.

– Το έργο γράφτηκε σχεδόν πριν 20 χρόνια και βλέπετε ότι δεν έχουν διορθωθεί και πολλά πράγματα. Ίσως είναι και πιο έντονα, σήμερα.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Είναι πολύ σύγχρονο και με μία πολύ φρέσκια ματιά του Βασίλη Κατσικονούρη, που πραγματικά παίρνοντας τέσσερις αντιπροσωπευτικούς χαρακτήρες από την κοινωνία, συνθέτει ένα έργο, το οποίο ακουμπάει στο σήμερα και δίνει μια οπτική της πραγματικότητας, δηλαδή πέρα από τον ρομαντισμό, πέρα από την επιστήμη. Πατάει στο σήμερα το έργο.

Κώστας Καζανάς: Είναι κάτι που έκανε ο Βασίλης με αυτόν τον τρόπο που το έγραψε και δραματουργικά, δηλαδή τράβηξε το δάχτυλο μπροστά από το πρόσωπο – που λέμε ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο Βασίλης τράβηξε το δάχτυλο μπροστά από το πρόσωπο και σήκωσε το χαλί για να φανούνε όλα.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Όλα αυτά που κρύβουμε και τα βάζουμε κάτω από το χαλάκι. Πολύ ωραία το είπες αυτό, Κώστα μου.

– Και είναι και κάτι που εμείς οι θεατές θα το δούμε αυτό; Θα ταυτιστούμε με κάποιον από τους ήρωες;

Χριστίνα Αλεξανιάν: Ναι, έχεις να ταυτίσεις εδώ. Ο καθένας έχει να διαλέξει το μοτίβο του.

– Εσύ ως θεατής με ποιον ήρωα θα ταυτιστείς;

Χριστίνα Αλεξανιάν: Εγώ πάντα θα είμαι με τη Φωτεινή. Αυτήν υπερασπίζομαι. Δηλαδή, αυτήν την ευαίσθητη γυναίκα, που αναγκάζεται τελικά να πάρει με έναν άσχημο τρόπο τη ζωή στα χέρια της.

– Η Φωτεινή, έτσι όπως μου την περιγράψατε, είναι πράγματι ένα πρόσωπο που θέλεις σίγουρα να το υπερασπιστείς.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Έχει μια παρατεταμένη εφηβεία η Φωτεινή. Δεν θα έλεγα αφέλεια, αλλά έχει μια παιδικότητα. Εκεί είναι και ο ρομαντισμός που συζητάμε για το πώς αντιμετωπίζει τις καταστάσεις. Νομίζω έχει μια παρατεταμένη εφηβεία.

– Θα θέλει όμως κάποιος να ταυτιστεί μαζί της, από την άποψη ότι είναι «θύμα»;

Δεν είναι ακριβώς το θύμα, γιατί μέσα σε όλο αυτό, η Φωτεινή έχει βρει τις ισορροπίες της. Κάποια στιγμή στο έργο τη ρωτάει η ξαδέλφη της: «είσαι ικανοποιημένη με όλο αυτό;» και λέει «είμαι μια χαρά». Απλά, έρχονται και της κουνάνε όλο αυτό το οικοδόμημα. Η ίδια δεν δηλώνει δυστυχής μέσα σε όλο αυτό.

– Οι άλλοι τρεις ήρωες, οι οποίοι πάλι από την περιγραφή που κάνατε, δεν μοιάζουν και οι ιδανικότεροι. Γιατί να θέλει ο θεατής να ταυτιστεί μαζί τους; Ακόμη και αν δούμε στοιχεία σε αυτούς που θα αναγνωρίσουμε σε εμάς…

Κώστας Καζανάς: Ο επιστήμονας δεν είναι κακός άνθρωπος. Είναι ένας άνθρωπος που είναι και καλός και κακός, όπως είμαστε όλοι μας. Και όταν λέει αλήθειες, δηλαδή μιλάει για την αγάπη που λέει καλά πράγματα, λέει σωστά πράγματα φέρνοντας κάποια παραδείγματα με τον τρόπο, τον δικό του. Λέει πράγματα τα οποία είναι αποδεκτά, είναι κάτι που μπορούμε να ταυτιστούμε. Δεν είναι αυτός ο χαρακτήρας, ο υποχθόνιος, αλλά όταν το ξεσκεπάσεις, βλέπεις ότι τα κάνει για να εκμεταλλευτεί κάποια πράγματα. Αλλά όλοι μας δεν έχουμε βρεθεί στη θέση να εκμεταλλευτούμε, κατά κάποιο τρόπο; Όλοι μας δεν έχουμε βρεθεί θύματα; Γι’ αυτό υπάρχει και η ταύτιση που συζητάμε τώρα, όλοι οι χαρακτήρες είναι και καλοί και κακοί. Με όλους θα ταυτιστείς.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Ούτως ή άλλως το θέατρο είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας. Οπότε, οι ήρωές μας εδώ, δεν είναι αγιοποιημένοι. Είναι άνθρωποι που μπορείς να συναντήσεις και έξω. Και γι’ αυτό μιλάμε για ένα έργο, το οποίο ακουμπάει στην κοινωνία. Γιατί κανένας δεν είναι αγιοποιημένος και στους έξω. Δηλαδή, πάντα υπάρχουν διπλές σκέψεις, αμφιβολίες, τύψεις, ενοχές. Όλοι έχουμε ένα τέτοιο κομμάτι. Και νομίζω ότι εδώ δίνεται απλόχερα στο θεατή αυτός ο προβληματισμός.

Κώστας Καζανάς: Δηλαδή, δεν θα μείνεις απέξω από αυτούς τους χαρακτήρες, επειδή στο τέλος καταλαβαίνεις όλη αυτή την εκμετάλλευση. Μπαίνεις μέσα, ταυτίζεσαι με τον ψυχολόγο, με τη Φωτεινή, με τη Βέρα, με τον Ανδρέα, τον συγγραφέα. Είναι άνθρωποι που κάποιες στιγμές τους είναι θύματα και κάποιες στιγμές τους είναι θύτες.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Εναλλάσσεται το φως με το σκοτάδι.

Κώστας Καζανάς: Απλά είναι πιο δυνατοί, είναι οι άνθρωποι -που είναι ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας μας-, που θα βγουν το πρωί, θα παλέψουν, αν είναι κάποιος πωλητής μπορεί να δώσει σε πελάτη του κι ένα προϊόν λίγο ελαττωματικό, αρκεί να το πουλήσει, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι ένας κακός άνθρωπος. Θέλει να δώσει το προϊόν του. Κι εγώ κάποια στιγμή, μπορεί να έδωσα στους θεατές κάτι ψεύτικο, αντί να είμαι ειλικρινής με κάποιον ρόλο μου, για παράδειγμα. Αυτό δεν με κάνει κακό άνθρωπο.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Είδες τι καλό ψυχοθεραπευτή έχω; Γι’ αυτό, αγαπώ τον Κάρολο. Της ασκεί μια γοητεία. Ο τρόπος που την οδηγεί, ο τρόπος που την κοιτάει, δηλαδή δεν έχει εμμονή μαζί του, έχει λόγο που είναι ερωτευμένη με τον Κάρολο. Της ασκεί μια φοβερή γοητεία.

– Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι η συγκεκριμένη παράσταση ανήκει στο κοινωνικό θέατρο;

Χριστίνα Αλεξανιάν: Φυσικά,

– Εσάς ως ηθοποιούς σας ιντριγκάρει περισσότερο αυτό το είδος θεάτρου;

Κώστας Καζανάς: Εμένα είναι το καλύτερό μου. Είναι το αγαπημένο μου είδος, το κοινωνικό.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Ναι, γιατί «ξύνει» για να βρει μέσα σου τι υπάρχει. «Ξύνει» το δέρμα για να φτάσει μέχρι τη σάρκα, για να φτάσει μέσα στο μεδούλι. Και αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον για έναν ηθοποιό, να έχεις να σκαλίσεις.

– Και όταν εμπεριέχει και στοιχεία κωμωδίας, που δεν το κάνει «βαρύ».

Χριστίνα Αλεξανιάν: Ακριβώς, γιατί έτσι είναι και η ζωή. Στις πιο δραματικές στιγμές, σκάει το περισσότερο γέλιο. Η κωμωδία έρχεται μέσα από τις πιο τραγικές σκηνές. Η κωμωδία δεν είναι γιατί παίζουμε αστεία, είναι γιατί βιώνουμε πραγματικά μία δραματική κατάσταση. Και αυτό δημιουργεί η κωμωδία.

Κώστας Καζανάς: Κι εδώ στο θέατρο έχει και την άνεση ο θεατής να είναι ένα βήμα απ’ έξω. Κι ενώ για τον ηθοποιό αυτό που κάνει πάνω στη σκηνή, δεν είναι κωμικό, για τον θεατή που είναι απ’ έξω, είναι αστείο. Ο θεατής θα γελάσει, ενώ υποφέρει ο ήρωας.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Θα γελάσει με το πάθημά του. Είναι κώδικας της κωμωδίας αυτό. Ότι, δηλαδή, όσο πιο δραματικά βιώνεις μία κατάσταση, τόσο πιο πολύ ως κωμωδία το εισπράττει ο θεατής.

Κώστας Καζανάς: Και βέβαια αυτό είναι δραματουργικά οικοδομημένο από τον συγγραφέα, να βάζει, δηλαδή, τους ήρωές του να πάσχουν με έναν τρόπο τέτοιο, ώστε ένα βήμα απ’ έξω, από την πλευρά του θεατή να έχει κάτι κωμικό, να έχει κάτι αστείο.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Σαν να σου κλείνει το μάτι και αυτό σε κάνει να ταυτιστείς και να σε κερδίσει.

Κώστας Καζανάς: Ναι, γιατί το γέλιο χαλαρώνει. Όταν γελάσεις, χαλαρώνεις και μετά σου πετάει αυτό που θέλει να περάσει ο συγγραφέας, το σοβαρό, το ουσιαστικό.

– Πού αλλού σας βρίσκουμε εκτός από την παράσταση;

Χριστίνα Αλεξανιάν: Είμαι στην ΕΡΤ1 στη σειρά «Από Ήλιο σε Ήλιο», όπου εκεί κάνω μια εντελώς κακιά μητριά. Φέτος, είναι για εμένα μια ευτυχισμένη σεζόν και θεατρικά και τηλεοπτικά. Έκανα πολύ διαφορετικά πράγματα και μου άρεσε αυτό το «μπες εδώ, βγες εκεί». Άλλαξα πολλές καταστάσεις και συναναστροφές. Επίσης, έχω ολοκληρώσει τα γυρίσματα σε μία άλλη σειρά πάλι στην ΕΡΤ, του Χρήστου Δήμα «Θάλασσες μας χώρισαν». Παράλληλα, συνεχίζω με «Τα Τετράδια της Ανζέλ Κουρτιάν» για ένατη χρονιά, μια μεταφορά από το ομότιτλο βιβλίο, έχοντας αναλάβει εκτός από την ερμηνεία, τη σκηνοθεσία και τη θεατρική διασκευή κι επιμέλεια. Και θα παίξω για τη Βουλή των Ελλήνων, παραμονή της επετείου της Γενοκτονίας των Αρμενίων στις 23 Απριλίου στο Μποδοσάκειο.

– Η καταγωγή σου είναι αρμένικη;

Είμαι μισή Αρμένισσα, μισή Καπαδόκκα από καταγωγή και Πειραιώτισσα.

– Εσύ Κώστα;

Κώστας Καζανάς: Εγώ θέλω να ευχηθώ, πως μιας και η παράσταση ανεβαίνει τον Μάιο, να σταματήσουν όλοι αυτοί οι πόλεμοι που γίνονται γύρω μας, για να μπορέσουμε να ζήσουμε, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, να φτιάξουμε τις δουλειές μας, τα σπίτια μας, το περιβάλλον μας, τη γη μας και να βάλουν μυαλό αυτοί που το παίζουν ηγέτες και κυβερνάνε, για να μπορέσουμε να κάνουμε πρεμιέρα. Ελπίζω τον Μάιο να μπορέσουμε να κάνουμε πρεμιέρα, σε όλο αυτό τον πόλεμο που μας έχουν μπλέξει και το εύχομαι αυτό. Ήδην μας έχει ακουμπήσει, κάποιοι άνθρωποι ζούμε δουλεύοντας, δεν ζούμε από κληρονομιές. Δεν φταίω εγώ για το πώς σκέφτονται αυτοί οι πολεμοκάπηλοι που κάνουν όλο αυτό το πράγμα και ήδη έχουμε χιλιάδες νεκρούς. Βλέπουν τους νεκρούς ως νούμερα.

– Εσύ Χριστίνα πώς βλέπεις όλο αυτό που συμβαίνει και λόγω προσφυγικής καταγωγής;

Χριστίνα Αλεξανιάν: Κοίταξε, εγώ μεγάλωσα σε οικογένεια προσφύγων. Η μία μου οικογένεια ήρθε με την Καταστροφή το ’22 και η άλλη το ’24. Ήταν άνθρωποι που έζησαν και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε πραγματικά μπορούμε να πούμε ότι όλη τους η ζωή ήταν ένας πόλεμος. Ευελπιστώ κι εγώ η δική μας η γενιά, να μην είναι μία γενιά που θα μεγαλώσει μέσα στον πόλεμο. Ας ελπίσουμε σε μία κοινωνία που δεν θα είναι αιματοκυλισμένη.

– Έχεις τον ρομαντισμό της ηρωίδας σου της Φωτεινής.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Σε αυτό ταυτίζομαι μαζί της. Φύσει και θέσει, είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος. Πάντως, θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει φως πίσω από τη σκιά.

– Εσύ Κώστα το πιστεύεις αυτό;

Κώστας Καζανάς: Χαίρομαι που υπάρχει αυτή η αισιοδοξία. Είμαι αισιόδοξος ως άνθρωπος, αλλά αυτή τη στιγμή, βλέπω σκοτάδια μαύρα. Το ένστικτό μου, η λογική μου και η ματιά μου πάνω σε αυτό που συμβαίνει τώρα στο Ιράν, είναι άσχημη, μαύρη. Ξέρουν ποια είναι η αρχή, η μέση και το τέλος. Δεν έχουν τέλος, τώρα. Ξεκίνησαν έναν πόλεμο, χωρίς καμία στρατηγική. Όλα γίνονται για το πετρέλαιο; Ναι.

Χριστίνα Αλεξανιάν: Παρ’ όλα αυτά, έχουμε εκεί μία κοινωνία καταπιεσμένη. Έχουμε δει να γίνονται φρικτά εγκλήματα στο Ιράν, σε βάρος όσων εναντιώνονται στο καθεστώς.

Κώστας Καζανάς: Συγκρούονται αυτή τη στιγμή δύο κτήνη και την πληρώνουμε εμείς.

Η παράσταση

Η Φωτεινή καλείται να πάρει τη ζωή στα χέρια της, ισορροπώντας ανάμεσα στην ευθραυστότητα και στην εσωτερική δύναμη. Δίπλα της, οι υπόλοιποι τρεις χαρακτήρες συγκροτούν έναν κόσμο λογικής, όπου ο καθένας από την πλευρά του και από τον ρόλο του δε διστάζει να ασκήσει εξουσία πάνω της. Το θέμα του έργου είναι ουσιαστικά το παιχνίδι μεταξύ του φαίνεσθαι και του είναι. Το κρυφτό που παίζουν οι ήρωες με τον εαυτό τους και τους άλλους. Η ψευδαίσθηση πραγματικότητας και η παραπλάνηση της εικόνας σε σχέση με την ουσία. Όλα αυτά γραμμένα με το χιούμορ και τη μαεστρία ενός έμπειρου θεατρικού συγγραφέα.

Η ζωή στα χέρια της του Βασίλη Κατσικονούρη
Σκηνοθεσία, σκηνογραφία: Σωτήρης Καραμεσίνης
Διανομή (αλφαβητικά):
Χριστίνα Αλεξανιάν – Φωτεινή
Κώστας Καζανάς – Κάρολος
Εύα Κοτανίδη – Βέρα
Χριστόδουλος Στυλιανού – Ανδρέας

Παραστάσεις: Από τις 7 Μαΐου και κάθε Πέμπτη έως Κυριακή στις 21:00
Εισιτήρια: 20 ευρώ, μειωμένο (φοιτητικό, 65+) 15 ευρώ
Προπώληση: ticketservices.gr
BIOS: Πειραιώς 84 Αθήνα