Δώσαμε ραντεβού με τη ζωγράφο Μαρία Φιλιππακοπούλου στην Kourd Gallery, όπου αυτή την περίοδο φιλοξενεί τη νέα ατομική έκθεσή της, με τίτλο «Λαμπρό τοπίο του χρώματος», σε επιμέλεια της Ελένης Βαροπούλου.
Με το που μπήκα στον χώρο, τα χρώματα που «πλημμυρίζουν» την αίθουσα – από τους πίνακες της Μαρίας Φιλιππακοπούλου, μέχρι τους τοίχους που έχουν βαφτεί για να έρχονται σε μια χρωματική αρμονία με τα έργα – «αιχμαλώτισαν» το βλέμμα μου. Η έκθεση, όπως λέει και ο τίτλος της, περιλαμβάνει μία σειρά από ζωγραφικά τοπία, όπου το χρώμα πρωταγωνιστεί και διαμορφώνει έναν γαληνεμένο κόσμο, χωρίς την ανθρώπινη παρουσία και με ελάχιστα πλάσματα από το ζωικό βασίλειο. Οι καθαρές γραμμές και οι φωτεινές επιφάνειες αποτυπώνουν λόφους, ποτάμια, ουρανούς και νερά, με σαφήνεια, αφαιρετικότητα, αλλά και με κολορίστικη διάθεση.
Εικόνες που σου βγάζουν μια οικειότητα, στιγμιότυπα που είσαι σίγουρος ότι έχεις ξαναδεί κάπου, τοπία που σε γαληνεύουν, χρώματα που ξυπνούν αναμνήσεις και μιλάνε απευθείας στην ψυχή σου. Άλλωστε, όπως εξήγησε η Μαρία Φιλιππακοπούλου στην κουβέντα που είχαμε, εμπνέεται όταν είναι έξω στον δρόμο, σε ένα ταξίδι, σε ένα περπάτημα, σε μια πορεία. Βλέπει κάτι, το τραβάει μια φωτογραφία και μετά τη μετατρέπει σε ένα έργο Τέχνης.
Το «Λαμπρό τοπίο του χρώματος»» είναι μία δουλειά, την οποία ξεκίνησε το 2023 και την ολοκλήρωσε το 2026, λίγο πριν τα εγκαίνια της έκθεσης τον Μάιο. Ο πρώτος πίνακας αποτυπώνει μία πισίνα, ενώ ο τελευταίος είναι η βραχονησίδα Βους στη Σέριφο. Μάλιστα, όπως εκμυστηρεύτηκε στο Newsbeast, η Μαρία Φιλιππακοπούλου: «Οι βραχονησίδες με συγκινούν πολύ. Σκέφτομαι κάποια στιγμή μέσα στις πολλές ιδέες που έχω, να κάνω μια σειρά με βραχονησίδες. Πραγματικές όμως βραχονησίδες».
– Παρατηρώ ότι με το πρώτο σου έργο (την πισίνα) και με το τελευταίο (τη βραχονησίδα) ανοίγεις και κλείνεις με νερό. Είναι τυχαίο αυτό;
Νομίζω, ότι είναι τυχαίο. Όμως, το νερό υπάρχει στη δουλειά μου, και παλαιότερα υπήρχε πάρα πολύ και στις θάλασσες που έκανα, στο παρελθόν.
– Έχεις κάποια σύνδεση με το νερό, σε εμπνέει;
Μου αρέσει το νερό. Έχω καταγωγή από τους γονείς μου από την Κρήτη και από το Αίγιο, έχω συνδέσει και τα παιδικά μου χρόνια με τις καλοκαιρινές διακοπές και αυτά ήταν πάντα στο νερό. Οπότε την αγαπάω πάρα πολύ τη θάλασσα. Εδώ, όμως έχω λιγότερο νερό σε σχέση με παλαιότερα. Δηλαδή έχω και τοπία που δεν έχουν σχέση με νερό.
– Την έμπνευσή σου, από πού την αντλείς;
Μπορεί να είμαι έξω στον δρόμο, σε ένα ταξίδι, σε ένα περπάτημα, σε μια πορεία. Βλέπω κάτι, τραβάω μια φωτογραφία και μετά κάνω το προσχέδιο και κατόπιν γίνεται το έργο, το οποίο όμως είναι πλέον ένα πιο υποκειμενικό τοπίο, κάτι φανταστικό. Οπότε, αντλώ την έμπνευσή μου από τη φύση και από αυτά που βλέπω γύρω μου, και μετά μετατρέπονται σε κάτι πιο αφαιρετικό.
– Πάντως, είναι ένας «ζωντανός» πίνακας για τον θεατή. Κι έχεις και αυτή την αίσθηση ότι κάπου έχεις ξαναδεί αυτό το τοπίο.
Ναι, η αλήθεια είναι πως έρχονται άνθρωποι στην έκθεση και μου λένε κάτι δικό τους για κάποιον από τους πίνακες. Ή μπορεί να αναγνωρίζουν το μέρος. Μετά νομίζω ότι ο θεατής είναι πιο ελεύθερος να φτιάξει μια δικιά του ιστορία. Έχει ενδιαφέρον γιατί έχουν έρθει και Άγγλοι, Αμερικάνοι, οι οποίοι επίσης βρίσκουν κάτι.
– Η δημιουργία έχει προθεσμία, χρονικό περιθώριο για να φτιάξεις ένα έργο;
Όσο δούλευα τα έργα, έδινα χρόνο. Η προθεσμία η πολύ σφιχτή μπορεί να σε αγχώσει, αλλά ένα πρόγραμμα μακροπρόθεσμο μπορεί να είναι ένα κίνητρο, ότι θα δείξεις τα έργα σου. Οπότε χρειάζεται μια ισορροπία. Να έχεις χρόνο να δουλέψεις, αλλά να ξέρεις ότι και κάποια μέρα θα βγουν έξω από το εργαστήριό σου.
– Υπάρχουν κακές μέρες; Και τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση;
Ναι. Γι’ αυτό χρειάζεται πειθαρχία. Ξέρεις, δηλαδή να πεις ότι «εγώ θα πάω στο εργαστήριο, θα κάτσω και ας μη βγει». Θα προσπαθήσω να είμαι εκεί μέχρι να βγει. Γιατί αν περιμένεις την έμπνευση, μπορεί να μην δουλέψεις για μήνες. Να το παρατήσεις και να επανέλθεις. Οπότε χρειάζεται μια πειθαρχία. Αλλά υπάρχουν μέρες που ναι, δεν βγαίνουν.
– Είναι και ψυχοθεραπεία για εσένα η ζωγραφική;
Ναι, σίγουρα. Βέβαια δεν είναι όλο ήρεμο. Δηλαδή μπορεί κάποιος να αγχωθεί άμα η δουλειά δεν βγαίνει. Να αγχωθεί με τις προθεσμίες, με πολλά πράγματα και μπορεί να ζοριστεί και με αυτό. Αλλά στη γενική εικόνα βοηθάει πάρα πολύ να είσαι πιο καλά με τον εαυτό σου και να έχεις ένα νόημα.
– Έρχεσαι στην έκθεσή σου για να παρακολουθείς το κοινό πώς αντιδράει;
Ναι, ναι, μ’ αρέσει και αυτές τις μέρες, έρχομαι πάρα πολύ. Δεν είμαι συνέχεια, αλλά έρχομαι γενικά. Και μ’ αρέσει να μιλάω με τον κόσμο και να μου λένε τι σκέφτονται. Γιατί είναι κάπως ανακουφιστικό όταν φεύγουν τα έργα από το εργαστήριό μου και εκτίθενται για να τα δει ο κόσμος. Είναι μια μοναχική δουλειά αυτή του ζωγράφου, την κάνεις μόνος.
– Μια μοναχική δουλειά που απευθύνεται, όμως, σε πολλούς.
Ναι, και αυτό είναι το ωραίο. Αυτή η αντίθεση. Ο καθένας θα πει αυτό που σκέφτεται, γι’ αυτό που θέλει. Δηλαδή, βγαίνει από εσένα και αποκτά ζωή από μόνο του το έργο. Και είναι ωραίο αυτό. Επίσης, μου αρέσει να ακούω τους ανθρώπους, να μου πούνε τι σκέφτονται.
– Πάντως, βλέποντας τα έργα σου, νομίζω πως δεν χρειάζεται να είσαι «εκπαιδευμένος» στη ζωγραφική για να τα δεις από κοντά. Δηλαδή, κάποιος που δεν έχει ξαναδεί μια έκθεση και έρχεται τώρα για πρώτη φορά, καταλαβαίνει τι βλέπει.
Κοίταξε, η Τέχνη δεν είναι μόνο για τους «εκπαιδευμένους», είναι ωραίο να απευθύνεται σε όλους. Χαίρομαι γι’ αυτό. Χαίρομαι να «μιλάει» στον κόσμο ζωγραφική. Αλλά αυτό είναι και αποτέλεσμα πολλής δουλειάς μέσα στα χρόνια.
– Όταν τελειώνεις ένα έργο, έχεις κάποιον δικό σου άνθρωπο που θα το δείξεις για να ακούσεις τη γνώμη του ή είναι κάτι πολύ προσωπικό;
Κοίταξε, τα βλέπει ο άντρας μου, λέει τη γνώμη του. Δεν είναι καλλιτέχνης, αλλά μου λέει πάντα τη γνώμη του. Και θέλω να τα βλέπουν και κάποιοι φίλοι, ζωγράφοι, που βρίσκονται στο εργαστήριο. Δεν τα κρύβω, θέλω να τα βλέπουν.
– Πώς προέκυψε το όνομα της έκθεσης «Λαμπρό τοπίο του χρώματος»;
Βγήκε από το κείμενο της κυρίας Βαροπούλου, που είναι η επιμελήτρια της έκθεσης. Εκείνη το πρότεινε, προέκυψε από τις σκέψεις της στο κείμενο και συμφωνήσαμε να είναι αυτός ο τίτλος. Κι έχει ενδιαφέρον γιατί έκανε μια προσέγγιση σε σχέση με το χρώμα που τελικά έχει δίκιο.
– Αυτή η γαλήνη που υπάρχει στα έργα σου, αποτυπώνει και τον δικό σου τον χαρακτήρα; Δηλαδή ο χαρακτήρας ενός καλλιτέχνη αποτυπώνεται και στα έργα του;
Νομίζω, ότι αποτυπώνεται ίσως το όραμά του.
– Την επόμενη έκθεση τη σκέφτεσαι από πριν, όσο δημιουργείς ή αφού ολοκληρώσεις την προηγούμενη;
Τώρα, δεν σκέφτομαι τι θα κάνω μετά, δεν ξέρω ποια θα είναι η επόμενη σειρά, αυτό είναι ένα πρόβλημα μετά από μια ατομική έκθεση ενός ζωγράφου, ότι μπορεί να σου πάρει κάποιο καιρό να ξεκινήσεις ξανά. Κάθε φορά που τελείωνα μια έκθεση μετά μου έπαιρνε κάποιο χρόνο να ξεκινήσω ξανά, αλλά έχω στο πίσω μέρος στο μυαλό μου λίγο τις βραχονησίδες και λίγο πιάνομαι από αυτό, αλλά δεν είναι κάτι σίγουρο ακόμα. Θα δούμε.
Μαρία Φιλιππακοπούλου
«Λαμπρό τοπίο του χρώματος»
Επιμέλεια: Ελένη Βαροπούλου
Διάρκεια: 06.05 – 04.07.2026
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη: 6 – 11 μμ.
Τετάρτη με Παρασκευή: 12 – 8 μμ.
και Σάββατο: 11 – 3 μμ.
Kourd Gallery
Κασσιανής 2 & Φαναριωτών, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 6426573
