Δεν πρόκειται για μια ακόμα μαρτυρία ομηρίας. Είναι μια αφήγηση βασανιστηρίων, απομόνωσης και συστηματικής ψυχολογικής και σωματικής εξόντωσης. Ηλεκτροσόκ πάνω σε τραύματα, πολύωρες ανακρίσεις για απόρρητες πληροφορίες, η διαρκής αίσθηση ότι η ζωή κρέμεται από μια κλωστή.

Ο Ματάν Άνγκρεστ, πρώην όμηρος στη Λωρίδα της Γάζας, περιγράφει με ωμότητα όσα υπέστη στα χέρια της Χαμάς, φωτίζοντας μια σκοτεινή πλευρά της αιχμαλωσίας που σπάνια καταγράφεται δημόσια. Η μαρτυρία του δεν αναδεικνύει μόνο το προσωπικό του τραύμα, αλλά και το εύρος της βίας που, όπως καταγγέλλει, ασκήθηκε συστηματικά κατά τη διάρκεια της κράτησής του.

Ο Άνγκρεστ, ο οποίος υπηρετούσε σε εξειδικευμένη μονάδα αρμάτων με απόρρητο εξοπλισμό στην 7η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία κοντά στο Ναχάλ Οζ κατά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, ήταν το μοναδικό μέλος του πληρώματος του άρματος που επέζησε της επίθεσης. Οι συμπολεμιστές του, λοχαγός Ντάνιελ Πέρεζ, λοχίας Ιτάι Τσεν και λοχίας Τόμερ Λεϊμπόβιτς, δολοφονήθηκαν, ενώ οι σοροί τους μεταφέρθηκαν από τους άνδρες της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Βασανιστήρια και ανακρίσεις

Ο Άνγκρεστ μίλησε στην εκπομπή «Uvda» του Channel 12, σε συνέντευξη που μεταδόθηκε το βράδυ της Πέμπτης 26 Φεβρουαρίου, περιγράφοντας αρχικά τις πρώτες στιγμές που θυμάται μετά τη σφαγή στο μουσικό φεστιβάλ Supernova.

«Ξύπνησα στη Γάζα σε κάποιο σπίτι και δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου ούτε να κουνήσω το χέρι μου – το χέρι μου είχε καεί».

«Όταν τελικά κατάφερα να ανοίξω τα μάτια μου, είδα οκτώ άτομα να κάθονται μπροστά μου. Άρχισαν να με ρωτούν πράγματα όπως “Από πού σε απήγαγαν; Πού υπηρετείς;”, αλλά μου μιλούσαν στα αραβικά και δεν μπορούσα να καταλάβω», συνέχισε.

«Κάποιος ήρθε σε εμένα με δύο καλώδια και τα έβαλε πάνω στις πληγές μου. Ένιωσα σαν να με χτυπούσε ηλεκτρικό ρεύμα. Ούρλιαξα από τον πόνο και μετά μου το έκανε ξανά», είπε στον δημοσιογράφο.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι τρομοκράτες γνώριζαν ήδη ότι ο Άνγκρεστ ήταν μέλος πληρώματος άρματος με απόρρητα συστήματα και ότι, ως ο μόνος επιζών, θα μπορούσε να τους δώσει πληροφορίες που θα βοηθούσαν μελλοντικές τρομοκρατικές ενέργειες.

«Στις πραγματικά σκληρές ανακρίσεις, συνέχιζαν να ρωτούν πράγματα που ήταν απόρρητα. Πράγματα όπως “Μπορεί ο οδηγός να σκοτώσει; Έχει όπλο;” κι εγώ τους έλεγα συνεχώς ότι ο οδηγός είναι απλά οδηγός», ανέφερε.

Η σωματική του κατάσταση βελτιώθηκε με τον χρόνο, ωστόσο -όπως είπε- η πίεση αυξανόταν. «Με βασάνισαν στο έπακρο. Ηλεκτροσόκ – ένα τραύμα που θα με συνοδεύει για πάντα. Η μεγαλύτερη ανάκριση κράτησε περίπου οκτώ ώρες συνεχόμενα, όπου με ανάγκασαν να πω πράγματα που ανήκουν στην κατηγορία “θυσίασε τον εαυτό σου και μην μιλήσεις”», θυμήθηκε.

Ο Άνγκρεστ αποκάλυψε επίσης ότι έμαθε μέσω ασυρματικών συνομιλιών των τρομοκρατών πως οι τρεις συμπολεμιστές του δολοφονήθηκαν στις 7 Οκτωβρίου. «Κλείστηκα μόνος σε ένα δωμάτιο (αφού το έμαθα), γιατί κατάλαβα ότι όλα τελείωσαν. Σκεφτόμουν μόνο εκείνους και όλα όσα είχαμε ζήσει μαζί».

«Ήταν ή αυτοί ή εμείς»

Ο Άνγκρεστ ήταν κρατούμενος σε απομόνωση για εβδομάδες, τόσο σε κτίρια όσο και σε υπόγειες σήραγγες. Αργότερα βρέθηκε μαζί με τον επίσης όμηρο Γκάλι Μπέρμαν. «Ήμουν με τον Γκάλι για πολύ καιρό και δεθήκαμε πολύ», είπε.

Ωστόσο, αργότερα τον απομόνωσαν ξανά και οι ανακρίσεις συνεχίστηκαν. «Έλεγα στον Γκάλι: “Φοβάμαι. Δεν ξέρω τι θα μου κάνουν. Πώς θα κοιμηθώ το βράδυ;”.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Άνγκρεστ αναφέρθηκε και στις στιγμές της 7ης Οκτωβρίου. Περιέγραψε πως πήδηξε στο άρμα και είδε ένα λευκό Toyota με πράσινη και λευκή πινακίδα. «Έτριψα τα μάτια μου. Πώς μπήκε μέσα; Ξαφνικά ακούσαμε πυροβολισμούς και αναρωτηθήκαμε: “Εισέβαλαν στη χώρα;”».

Όπως ανέφερε, ο διοικητής του άρματος διέταξε να κινηθούν εκτός του φυλακίου. «”Στόχος μας είναι να μην υπάρξει απαγωγή”, δεν ξέρω πώς το είπε αυτό – πώς προέβλεψε το μέλλον», πρόσθεσε ο Άνγκρεστ.

«”Ματάν, πρέπει να είσαι σε εγρήγορση. Θα προσπαθήσουν να πάρουν όποιον βρίσκεται στο δωμάτιο επιχειρήσεων και να τον απαγάγουν”», φέρεται να τον προειδοποίησε ο διοικητής του.

Λίγο μετά τις 8:30 π.μ., το άρμα εντόπισε νέο κύμα ενόπλων που περνούσαν από τον παραβιασμένο συνοριακό φράχτη. «Είπα στον Πέρεζ: “Κοίτα, μπαίνουν στη χώρα, έρχονται προς το μέρος μας”».

Το πλήρωμα βρέθηκε μπροστά σε δίλημμα: να πλησιάσει ρισκάροντας αντιαρματικά πυρά ή να επιχειρήσει να τους σταματήσει από απόσταση. «Ως ομάδα αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι ήταν ή αυτοί ή εμείς», είπε.

«Μας πήραν με δεμένα μάτια»

Ο Άνγκρεστ απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 2025, ύστερα από 738 ημέρες αιχμαλωσίας στη Γάζα, όπως μεταδίδει η Jerusalem Post.

«Μας πήγαν εμένα και τον Γκίλι [Μπέρμαν] κάπου με δεμένα μάτια. Μας έβγαλαν αυτό που μας κάλυπτε τα μάτια και ξαφνικά είδαμε [άλλους ομήρους], τους Άλον Όχελ και Γκάι Γκιλμπόα-Νταλάλ».

«Ένας από τους ανώτερους τρομοκράτες μάς έδειξε και είπε: “Εσείς οι τέσσερις φεύγετε αύριο”. Η ζωή άλλαξε [μετά την απελευθέρωση]. Ξυπνάς το πρωί και ψάχνεις το επόμενο βήμα. Για όλους φαίνεται ότι ο αγώνας τελείωσε και επιστρέφεις στην κανονική ζωή. Σε κάποια πράγματα πηγαίνει από το μηδέν στο εκατό και σε άλλα από το εκατό στο μηδέν. Τα σημάδια θα μείνουν για πάντα», κατέληξε.