Η λάμπα που καίει αδιάκοπα από το 1901 χωρίς να έχει αντικατασταθεί – Το φως που έχει προσελκύσει επισκέπτες απ’ όλο τον κόσμο

Ένας λαμπτήρας που καίει αδιάκοπα για περισσότερο από έναν αιώνα συνεχίζει να φωτίζει το εσωτερικό του Πυροσβεστικού Σταθμού Νο. 6 στην Καλιφόρνια και το φετινό καλοκαίρι αναμένεται να συμπληρώσει ένα εντυπωσιακό ορόσημο 125 ετών συνεχούς λειτουργίας. Το περίφημο Centennial Light καίει σχεδόν χωρίς διακοπή από το 1901 στην πόλη Λίβερμορ, στην περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, η οποία αριθμεί περίπου 90.000 κατοίκους.

Το Guinness World Records έχει αναγνωρίσει τον λαμπτήρα ως τον μακροβιότερο σε λειτουργία παγκοσμίως, μετατρέποντας αυτό το λιτό φωτιστικό σε ένα από τα πιο απρόσμενα αξιοθέατα της Βόρειας Καλιφόρνιας. Σήμερα εκπέμπει μόλις τέσσερα βατ και έχει σβήσει μόνο ελάχιστες φορές μέσα σε περισσότερο από έναν αιώνα ζωής. Οι περισσότερες διακοπές σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια μετακινήσεων του πυροσβεστικού σταθμού, ενώ η πιο πρόσφατη, το 2013, αποδόθηκε σε αποφορτισμένη μπαταρία γεννήτριας και όχι σε βλάβη του ίδιου του λαμπτήρα.

Το φως έχει προσελκύσει επισκέπτες από όλο τον κόσμο και έχει παρουσιαστεί ακόμα και σε παιδικό βιβλίο. Πυροσβέστες δήλωσαν στη San Francisco Chronicle ότι άνθρωποι περνούν συχνά από τον σταθμό, αφού το ανακαλύψουν στο διαδίκτυο, αν και για το προσωπικό που εργάζεται καθημερινά κάτω από τη λάμπα, η σταθερή της λάμψη αποτελεί απλώς μέρος της ρουτίνας.

Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα τον λόγο για τον οποίο το Centennial Light έχει αντέξει τόσο πολύ, ωστόσο η μακροβιότητά του αποδίδεται ευρέως στον τρόπο κατασκευής του. Ο λαμπτήρας κατασκευάστηκε το 1897 από την Shelby Electric Company στο Οχάιο και σχεδιάστηκε από τον Γάλλο εφευρέτη, Αδόλφο Σαγιέ. Σε αντίθεση με τους σύγχρονους λαμπτήρες που προορίζονται για βραχυπρόθεσμη χρήση, αυτός κατασκευάστηκε με ασυνήθιστα παχύ νήμα.

Ο συνταξιούχος αναπληρωτής αρχηγός της Πυροσβεστικής και θεματοφύλακας του λαμπτήρα, Τομ Μπράμελ, δήλωσε στη San Francisco Chronicle ότι το νήμα σχηματίστηκε από επεξεργασμένη κυτταρίνη, η οποία θερμάνθηκε μέχρι να ανθρακοποιηθεί, δημιουργώντας έναν πυκνό και ανθεκτικό πυρήνα ικανό να αντέχει τη μακροχρόνια καύση. Η Shelby δοκίμαζε τους λαμπτήρες της σε δοκιμές αντοχής, αφήνοντάς τους αναμμένους δίπλα σε ανταγωνιστικά προϊόντα, τα οποία τελικά απέτυχαν, ενώ ο λαμπτήρας της Shelby ξεπέρασε όλους τους υπόλοιπους.

Ο Σαγιέ προώθησε αργότερα το σχέδιό του ως πιο ανθεκτικό και αποδοτικό από οτιδήποτε άλλο υπήρχε τότε στην αγορά. Οι λαμπτήρες σημείωσαν καλές πωλήσεις, ωστόσο η παραγωγή σταμάτησε το 1912, όταν η εταιρεία απορροφήθηκε από την General Electric. Όταν ο λαμπτήρας έφτασε στο Λίβερμορ το 1901, είχε ήδη αποδείξει την αντοχή του στον χρόνο.

Ο λαμπτήρας δωρίστηκε από τον Ντένις Μπέρναλ, ιδιοκτήτη τοπικής εταιρείας κοινής ωφέλειας, και εγκαταστάθηκε σε εθελοντικό πυροσβεστικό σταθμό στη Second Street, όπου οι πυροσβέστες τον διατηρούσαν αναμμένο όλο το εικοσιτετράωρο. Το φως ακολούθησε την υπηρεσία κατά τη μεταφορά της σε νέο πυροσβεστικό σταθμό και δημαρχείο το 1906, με τον λαμπτήρα να σβήνει προσωρινά κατά τη διάρκεια της μετακίνησης, χωρίς ωστόσο να υπάρχει καταγραφή για το πόσο διήρκεσε η διακοπή.

Το 1971, η εφημερίδα Livermore Herald News ξεκίνησε να ερευνά τοπικές φήμες για έναν λαμπτήρα που έκαιγε επί γενιές. Το δημοσίευμα συνέβαλε καθοριστικά στη φήμη του Centennial Light, με το Guinness World Records να επιβεβαιώνει αργότερα ότι πρόκειται για παγκόσμιο ρεκόρ.