Ο Νικ Κέιβ έγραψε απάντηση στα σχόλια του Βιμ Βέντερς για την πολιτική στην τέχνη στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου.
Ο βετεράνος σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς, γνωστός για ταινίες τους, Paris, Texas, Wings Of Desire και Perfect Days, ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου αυτόν τον μήνα και του ζητήθηκε να σχολιάσει το αν οι ταινίες μπορούν να προκαλέσουν πολιτική αλλαγή.
Ο Βέντερς είπε, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ότι πιστεύει πως οι δημιουργοί ταινιών «πρέπει να μένουν μακριά από την πολιτική, επειδή αν κάνουμε ταινίες που είναι πιστά πολιτικές, μπαίνουμε στο πεδίο της πολιτικής». «Αλλά είμαστε το αντίβαρο της πολιτικής, είμαστε το αντίθετο της πολιτικής. Πρέπει να κάνουμε το έργο των ανθρώπων, όχι το έργο των πολιτικών» ανέφερε.
Τώρα, ο Κέιβ απάντησε σε αυτά τα σχόλια με αφορμή ερώτηση θαυμαστή στο ιστολόγιό του Red Hand Files. Εξηγώντας ότι γνωρίζει τον Βέντερς για πάνω από 40 χρόνια, ο Αυστραλός μουσικός, τραγουδιστής και συγγραφέας είπε ότι τα σχόλιά του «τον συγκίνησαν βαθιά».
«Επιβεβαίωσε την αντίληψή μου γι’ αυτόν ως έναν άνθρωπο με πάθος και αρχές, στοχαστικό και θαρραλέο – ένα άτομο που ενδιαφέρεται βαθιά για τον κινηματογράφο και την κατάσταση του δημιουργικού κόσμου» συνέχισε ο Κέιβ. «Τα λόγια του ήταν μια στοργική, ευγενική και προστατευτική χειρονομία, που απευθυνόταν όχι μόνο στην καλλιτεχνική κοινότητα αλλά και στην ίδια την ανθρωπότητα, και παρά την προβλέψιμη σύγχυση, υποψιάζομαι ότι πολλοί καλλιτέχνες, ίσως οι περισσότεροι, θα τα εκτιμήσουν πραγματικά».
Συνέχισε υποθέτοντας ότι ο Βέντερς μπορεί να «προσπαθούσε να σώσει την Μπερλινάλε από το να υποκύψει στη μοίρα εκείνων των Φεστιβάλ που έχουν γίνει κάτι περισσότερο από ένας περιορισμός της πολιτιστικής φαντασίας» επικρίνοντας πολλά σύγχρονα γεγονότα επειδή έχουν γίνει αντικείμενο «μιας ενιαίας μονολιθικής ιδεολογίας – μιας φωνής, ενός σκοπού, μιας διαφωνίας».
Ο Νικ Κέιβ συνέχισε: «Δεν φαντάζομαι ούτε για μια στιγμή ότι ο Βιμ πιστεύει ότι η τέχνη πρέπει να αγνοεί τις μεγάλες και επίμονες αδικίες του κόσμου. Φαίνεται να πιστεύει, όπως κι εγώ, ότι η χρήση της τέχνης για την ευαισθητοποίηση σχετικά με αυτές τις αδικίες μπορεί να είναι εξαιρετικά αποτελεσματική, αλλά ίσως πιστεύει επίσης ότι η τέχνη είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα της χρησιμότητάς της είναι κάτι περισσότερο από ένα εργαλείο ή ένα όπλο».
«Ίσως πιστεύει, όπως κι εγώ, ότι στον πυρήνα της, η σπουδαία τέχνη υπάρχει καθαρά για τον εαυτό της – και ότι στην πιο μεταμορφωτική της μορφή αποκαλύπτεται διακριτικά, διφορούμενα και με περιέργεια ότι είναι κάτι που προσεγγίζουμε με δέος και θαυμασμό, που μας ταπεινώνει ενώ παράλληλα διευρύνει τις καρδιές μας, που διεισδύει στις ψυχές και τα πνεύματά μας, καθοδηγώντας μας προς αυτό που είναι καλό, όμορφο και αληθινό. Η τέχνη μας αιχμαλωτίζει και μας μεταδίδει μια αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, διευρύνοντας την κατανόησή μας για τον κόσμο και τη θέση μας μέσα σε αυτόν – ότι έχουμε το δικαίωμα να αγαπάμε, να γελάμε, να κλαίμε και να ενθουσιαζόμαστε από τον κόσμο. Αυτή είναι η γενναιοδωρία της τέχνης – να μας υπενθυμίζει ότι η ζωή αξίζει να τη ζούμε».
